Simon vs. The Homo Sapiens Agenda – Becky Albertalli | RecenSIEN 06

Het was al weer even geleden. ‘Het’ als in een boekreview / recensien, ‘het’ als in dat ik een boek uitlas en ‘het’ als in dat mijn verouderd tienerhart sneller ging slaan van een Young Adult boek. Maar bon, aan dit tempo zal ik niet snel het beoogde doel van 50 boeken in 2018 halen. Nummer 6 kan bij deze geschrapt worden (en nummer 7 zit in de pijpleiding, coming soon). Dit is Sien vs. the Goodreads reading challenge.

IMG_20180216_150600.jpg

Oh, Simon.

Theaterspelend, Oreo-etend en liefdesmailend brengt Simon Spier zijn dagen door in ‘het middelbaar’. Wandelen met de hond, huiswerk maken, miscommunicatie onder vrienden en met ouders, het komt allemaal aan bod. Ondertussen houdt Simon zijn geaardheid – ik vind het zo’n vreselijk woord – verborgen voor alles en iedereen. Of toch bijna. Op een nietsvermoedende dag vergeet hij zich af te melden op een van de schoolcomputers en vallen de e-mails aan Blue in de handen van Martin. Oeps.

Ik was lichtjes gecharmeerd door de vriendschappen tussen Simon en Leah, Nick en Abby die Becky Albertalli zo mooi, bijna filmisch omschrijft. Maar ik was minder onder de indruk van het opgeblazen einde. Het hele boek door lijkt het leven van Simon op het leven van een doorsnee tiener inclusief geheimen en gedoe. Helaas was het einde zoals het einde van een doorsnee romcom, jammer! Also, na het zien van Call Me By Your Name vond ik dit boek iets te geforceerd, waarmee ik niet wil zeggen dat dit boek (en/of erger) waarschijnlijk de realiteit is voor bijzonder veel jongeren (en minder jonge mensen). Ik miste eerlijkheid en echtheid op de laatste pagina’s. (Plus, wie schrijft op zeventienjarige e-mails die meer dan honderd woorden tellen, een antwoord geven op verschillende vragen en je heel weekend uit de doeken doen?)

Bijzonder mooi geschreven, dat wel, maar ook deze Simon vs. The Homo Sapiens Agenda gaat het niet om het liefdeskind van twee fantastische schrijvers als John Green en Rainbow Rowell. Als je nu denkt ‘dit boek zal ik dan toch maar niet lezen’. Wrong, do it! Ik kan er gewoon niet tegen dat ik ouder word en had het 37 jaar geleden vermoedelijk bittersweet gevonden.

Meer recenSIEN vind je hier.

Advertenties
Simon vs. The Homo Sapiens Agenda – Becky Albertalli | RecenSIEN 06

Book haul

Met de bibliotheek om de hoek en de e-reader in de kast kon ik het toch niet laten om mezelf vier (!) boeken cadeau te doen. Hard werken moet beloond worden met hardcovers. Hoewel ik nu sta te popelen om Call Me By Your Name van André Aciman te lezen en tegelijkertijd een onbekend aantal boeken leen en lees, ging ik voor de volgende vier titels.

img_20180216_150653-e1518792694238.jpg

The Year of Magical Thinking – Joan Didion

Joan Didion belandde eerder per toeval in mijn virtueel winkelmandje. Achteraf kon ik precies zeggen waarom. 1) omdat het in combinatie met een later vermeld boek enkele euries goedkoper was en 2) omdat Estée Lalonde, mijn spirit animal, het boek vermeldde in een van haar recente video’s. Op de achterflap: “Life changes fast. Life changes in the instant. You sit down to dinner and life as you know it ends.” Op een schaal van één tot dramatisch kan dat al tellen. Jullie horen nog van mij. (Of niet, en dan ben ik waarschijnlijk danig onder de indruk dat ik de rest van mijn leven onder een steen doorbreng. Zou best kunnen.)

Everything I Know About Love – Dolly Alderton

Dolly Alderton is de reden waarom ik naar Amazon.de surfte en een bestelling plaatste. Wanneer de helft van je favoriete podcastduo (The High Low Show) een boek schrijft, zit er natuurlijk niets anders op dan dat boek te kopen, te lezen en hilarisch te vinden. Over dat laatste binnenkort meer. Het boek staat alvast in een of andere bestsellerlijst en Dolly brengt me wekelijks aan het lachen op de loopband dus.. Wat kan er misgaan? (Ik hoop niet al te veel want deze klepper was de duurste van de hoop en je weet hoe dat gaat met boeken die zijn geld niet waard zijn. Toch wel drie werkdagen last van.)

Too Much and Not the Mood – Durga Chew-Bose

Geef toe, die sassy titel alleen al maakt van jou een fervent essayliefhebber. Om nog maar te zwijgen over de cover – de reden waarom mensen, ik inclusief, boeken kopen op gevoel. Het valt me nu pas op dat ik me voor driekwart overgeef aan de goden van de non-fictie, een genre (?) waar ik de laatste tijd wel voor te vinden ben. Durga Chew-Bose, een naam die ik zelf ook wel had willen dragen in dit frivole leven, stelt niet teleur. (Ik heb al vijftig pagina’s achter de kiezen. Of heeft het stiekem iets de maken met de quote van Lena Dunham – mijn favoriete schrijfster waarvan ik nog nooit een boek las – op de achterflap?)

Simon vs. The Homo Sapiens Agenda – Becky Albertalli

Ik zou ik niet zijn als ik dit laatste boek niet gekocht had – full circle moment en al. Volgens Teen Vogue “the love child of John Green and Rainbow Rowell”. Torenhoge verwachtingen dus voor deze Young Adult van Becky Albertalli. Hoe het komt dat ik als 23-jarige helemaal down with the kids, de 15-jarigen der aarde, ben wat betreft laatste leesobsessies? Twitter is always the answer. (Soms denk ik dat ik te oud word voor dit soort boeken, maar dan zegt een stemmetje in mijn hoofd dat ik als kind te weinig boeken heb gelezen. Ay, klaar.)

Don’t call me. Busy reading.

Book haul

An Abundance of Katherines – John Green

An Abundance of Katherines is het tweede en het enige boek van John Green dat ik nog niet gelezen had. Totdat ik twee dagen geleden besloot mijn iPhone even om te ruilen voor mijn oude Nokia (een baksteen waar je niet mee op internet kan – net wat ik nodig had) en het boek dus op minder dan 48h uitlas. Zoals dat gaat met de boeken van Green. Voor je het weet, ben je halfweg en niet te stoppen.

IMG_0513

Veel mensen zijn terecht fan van The Fault in Ours Stars – ook een van, zo niet mijn favorietje van John Green -, maar vinden de andere boeken dan een teleurstelling. Dat snap ik niet helemaal. Oké, het verhaal van Hazel en Gus is misschien het meest romantische (en ik vermoed dat Ansel Elgort daar ook wel voor iets tussen zit), maar dat wil niet zeggen dat de andere boeken geen even mooie en inspirerende boodschap hebben. Bovendien bevatten alle boeken de juiste dosis humor. En uiteindelijk komt de boodschap van elk boek telkens weer neer op ‘oblivion’. (Which I love!)

In An Abundance of Katherines gaan Colin Singleton – een slimmerik, maar net geen genie – en zijn best vriend Hassan op roadtrip omdat Colin dringend zijn laatste relatiebreuk met K-19 (jawel, de 19e Katherine waar hij een relatie mee had) moet verwerken. Op zoek naar een EUREKA moment belanden ze in het boerengat Gutshot, Tennessee nadat ze er het graf van Franz Ferdinand bezoeken. En meer ga ik echt niet verklappen.

Online lees ik dat veel mensen het verhaal te ongeloofwaardig vinden. Wie datet er nu 19 meisjes met dezelfde naam? Maar ook:  welk 17-jarig, terminaal ziek meisje loopt bij cancer support group een superknappe en lieve gast tegen het lijf waar ze hopeloos verliefd op wordt en die uiteindelijk nog voor haar sterft? Little infinities en al. Ook niet super realistisch, maar dat is net de reden waarom we graag boeken lezen, denk ik. De wereld die door een auteur gecreëerd wordt in een boek moet niet altijd (of zelf helemaal niet) lijken op onze werkelijkheid. Dus zonder dat het science fiction wordt, houden wij toch van een onrealistische maar wel (in een parallel universum) mogelijke werkelijkheid.

En eigenlijk is het gewoon heel grappig. Hoe kom je erbij een personage te bedenken dat alleen maar met meisjes wil samenzijn vanwege hun naam en daar dan een heel boek rond laten draaien. Ik denk dat mensen die hier online over zeuren het boek ook niet goed begrepen hebben. Uiteindelijk gaat er om dat je niet alles zo serieus moet nemen. Het leven is kort en morgen zal toch komen want “you can’t keep the future from coming”.

Even terug naar Colin. Al anagrammende gaat deze jongen door het leven, denkend dat hij iets moet betekenen voor deze wereld. Hij wilt graag als genie iets aan het licht brengen en denk daarom had na over een theorie die je relatie kan voorspellen. Hij gebruikt daarvoor zijn eigen ervaringen en komt uiteindelijk tot de conclusie dat zijn formule wel werkt in alle gevallen die hij al heel meegemaakt – met andere woorden: voor het verleden. De toekomst, onvoorspelbaar. Voor hem een aha-erlebnis. Voor zijn vriend Hassan, not so much.

De moraal hier, zoals ook het geval is bij het boek Papertowns, komt wat later in het boek, waardoor ik wel kan dat mensen niet meteen een ‘goede’ indruk hebben van het boek. maar dat neemt natuurlijk niet weg, zoals ik al zei, dat ook dit boek een ‘boodschap om over na te denken’ bevat. Iets waar ik nu dus mijn brein over breek. En John Green doet me nog meer van taal houden dan ik al deed, en ook een klein beetje van wiskunde met al zijn formules en grafieken. En ja zelfs de nummers van de voetnoten reken ik tot wiskunde. Voetnoot 80 is daarbij de echte winnaar. Voor iedereen die geen Nederlands kan, legt hij vakkundig de vertaling van het woord ‘paardenlul’ uit. Heerlijk.

“Even if it’s a dumb story, telling it changes other people just the slightest little bit, just as living the story changes me. An infinitesimal change. And that infitesimal change ripples outward-ever smaller but everlasting. I will get forgotten, but the stories will last. And so we all matter-maybe less than a lot, but always more than none.” De dag waarop ik denk, vertel, praat en woorden gebruik als deze man. Het zal mijn EUREKA moment zijn. Of zo iets. En (deze man,) de reden waarom ik 801 woorden schreef over een boek dat ik las en wat ik dacht nadat ik de laatste pagina omsloeg. Thanks John!

PS: voor iedereen die tot het einde las, thanks to you too! X
PS2: over de laatste video, voor iedereen die niet helemaal mee is. Henk is zijn broer. Nerdfighters zijn de kijkers, de fans.

An Abundance of Katherines – John Green