Ga even zitten

We moeten elkaar eens iets vertellen. Dat lucht op. Neem een pauze en zet u.

Het leven loopt. Soms zoals we het willen en vaak ook niet. De pakken blijven zitten, maar wij lopen door, blik op oneindig. De oogkleppen vallen pas af als we weer tegen de lamp lopen of met onze rug tegen de muur staan. In ideale situaties kijken we ook even opzij, al komen die maar weinig voor.

Lucht uw hart. Vertel het maar. Alles komt altijd goed.

do u ever take a step back and question literally everything

A post shared by Adam J. Kurtz (@adamjk) on

Advertenties
Ga even zitten

Dag 100 (feest!)

Wie had op 1 januari van dit jaar gedacht dat ik het (meer dan) honderd dagen zou uithouden? Ik niet! Maar kijk, we zijn er al. We zijn al dinsdag 10 april. We zitten al honderd dagen in dit niet meer zo nieuwe nieuwe jaar. Helaas zijn er nog geen honderd posts verschenen – je voelt het al aankomen, die volgende mijlpaal – maar stiekem ben ik toch wel een beetje trots op mezelf. Want gaat het niet echt om de dagen waarop je ‘niets’ doet. Niet schrijven is ook schrijven.

josh-calabrese-527813-unsplash

Wat hebben we geleerd?

Begin gewoon. Het heeft geen zin om een project waar je effectief iedere dag aan wil werken volledig te plannen. Op een dag zal je ’s avonds gezellig met je vriendinnen rond de tafel zitten, al partysnacks etend, en beseffen dat het vijf voor twaalf is. Of een idee dat er in je hoofd zo hilarisch uitzag, werkt toch niet ‘op papier’ (of net wel ‘op papier’ maar niet ‘in de praktijk’). Het gebeurt. Flexibel is het codewoord, loslaten verplicht.

Soms zie ik het leven door een andere bril. Op bepaalde momenten (van sommige dagen) ben ik me bewuster van mijn omgeving. Het zijn die momenten waarop ideeën binnensijpelen. Langzaam. Details beginnen op te vallen. Dingen die je niet kan zien zijn er plots. Denk gemoedstoestanden, tussen de lijntjes, onbedoeld. Complexiteit is mooi. Het gaat voor mij al lang niet meer om dat half uurtje schrijven voor ik in slaap val.

Zie ik er het nut nog van in? Of stop ik maar beter?

Mooi niet. Ja, dat is het antwoord op beide vragen. Het initiële nut is ver zoek want ben ik al een betere schrijver? Komen de ideeën al vlotter? Heb ik mijn woordenschat uitgebreid? Geen idee. Dit was mijn bedoeling. Beter worden. Onderweg kwam ik andere dingen tegen die ik ook belangrijk vind. Rust. Kalmte. Tijd? Soms.

 

Photo by Josh Calabrese on Unsplash

Dag 100 (feest!)

Zonder einde of eindeloos?

Ik wacht wel op de zomer om na te denken. Op ellelange dagen in de bloedhete zon. Ik zal van alles maar weinig wanneer het leven van vroeger even stilvalt en ik tegen eind augustus op volle toeren de tijd probeer terug te draaien. Het moment waarop ik besef dat ik weer een zomer voorbij heb laten gaan zonder bucketlist of nieuwe filosofische inzichten komt te laat. Het begint langzaam, die vakantie, en ik vraag me af wat ik in godsnaam acht weken aan een stuk zal doen. Ik plan boekenlijsten in mijn hoofd en hoop dat ik als nieuw aan het andere eind van de zomer uitkom. Al gauw blijkt dat er niets te doen valt behalve te wachten op september. In de gietende regen.

In de tussentijd ga ik als een kip zonder kop door het leven, denk ik vooral niet na en probeer ik heel hard te doen alsof. Ik weet waar ik mee bezig ben.

Zonder einde of eindeloos?

Gemiste kans: dit had ik moeten doen vandaag

Dan zou er hier misschien iets meer hebben gestaan dan dit zielige zinnetje.

Gemiste kans: dit had ik moeten doen vandaag