een zaterdagvoormiddag aan zee

Sinds mijn grootouders hun appartement in Heist-aan-zee te koop zetten, begin deze zomer, verlang ik naar de zee. Ik leek er maar niet te geraken, maar kijk, de zomer is nog niet echt voorbij dus.. Om half zeven op zaterdagochtend vertrokken we met z’n drietjes. Papa en pa zouden een nieuw systeem voor de ambetante nieuwe douchedeuren die nooit echt gewerkt hebben, uitproberen. Ik zou een strandwandeling maken die begint in een blakende ochtendzon en eindigt met een waterig zonnetje na een regenbui. Haar nat tegen te wangen, schoenen en sokken onder het natte zand, hartje opgelucht en uitgewaaid.

Onderweg. Ik tel mijn passen en staar naar de lijnen van de wind in het zand. Het strand kleurt langzaamaan jachtluipaard. De wolken dansen met het water, de tranen van een mislukte wals. Nog voor de laatste druppel valt en de zeedijk zowat blank staat, verschijnen de eerste wandelaarsbenen opnieuw. De regen joeg hen weg, maar een koffie en een borrel later gaat het wel weer.

Er is iets aan de zee. Het viel me vroeger, toen ik er als kind zowat iedere schoolvakantie wel een paar dagen verbleef, nooit op. Vroeger was het weg van huis, mama en papa werken, wij vakantie. Nu is het weg van alles. Rustig en rusteloos, een beetje zoals ik. Drie uur later rijden we terug naar huis.

Advertenties
een zaterdagvoormiddag aan zee

The lifechanging magic of nietsdoen

Er was een tijd waarin ik blij was wanneer ik op maandagochtend wakker werd. Eindelijk. Dat verdomde, drukke weekend lag weer achter me, een nieuwe, frisse week om naar uit te kijken en op adem te komen. Hollen was ook maar voor zo lang goed. Nu ben ik blij van contentement als het weer weekend is. De zon piept op zondagochtend door de spleetjes van het rolluik. Zucht – ook van geluk. Vandaag ga ik lekker niksen. Op alle mogelijke manieren hangen: rond, bank, uit.

Het vakantiegevoel overvalt je niet. Dat maak je zelf. Dus ga ik op zoek naar een beetje niks, de hele week lang. Tien minuten zondag, zes dagen op rij. Moet kunnen, toch?

View this post on Instagram

Sunday plans: doing absolutely nothing.

A post shared by Lenny (@lennyletter) on

The lifechanging magic of nietsdoen

Gelukkig is het vrijdag

Ik had nooit kunnen voorzien dat Zita vandaag mijn gedachten las. Vrijdag vieren op z’n Vlaams (Nederlands?) kan nu dus ook als je enkel de Engelstalige variant kent. Lang leve Google Translate. Lang leve het weekend, Instagram, slapen, online yoga, het concept ‘frituur’ en het gras aan de overkant.

Geniet! Maar met mate want we zouden onze weekendwerkende medemens niet jaloers willen maken. (Iets met tenen.)

Gelukkig is het vrijdag

Fijn weekend

Het overkomt met wel eens dat ik op donderdagavond tegen mijn innerlijke Katy Perry uit 2011 praat. Thank god it’s friday fluister ik dan. Even later scandeer ik T.G.I.F. tot la mamma raar opkijkt en zich zorgen begint te maken om mijn mentale gezondheid (the perks van ‘ik woon nog thuis’). Uitkijken naar het weekend kan in deze tijden van rusteloos arbeiten als vreemd gezien worden, een signaal zo je wil voor het vroegtijdig afbrokkelen van mijn werklust (en pensioen). Ik zie het eerder als ‘het einde van de week’ dat in zicht is. Afbrokkelen it is!

Hoewel het weekend niet altijd een hoog weekendgehalte heeft, moet ik toegeven dat ik erg uitkijk naar het aankomende duo van dagen – trio mag ook. Met de vingers draaien tijdens een mindful ochtendsessie ‘leren lesgeven door te kijken naar anderen’ is gewoonweg aangenamer vanaf een bepaalde temperatuur, Birkenstocks inbegrepen.

Nu besef ik ook wel dat de week gisteren – alsof het gisteren was, jongens toch, zo lang geleden – pas begon en dat we volgende week ook al niet te klagen hebben. Toch wil ik even duidelijk stellen dat het oké is. Het is oké. Om tegen jezelf te praten, om op donderdag het weekend al te begroeten en om plannen te laten varen voor een potje spontaan nietsdoen met de blote voeten in het gras.

Geniet! En kom morgen gewoon terug voor meer vrijdag.

Fijn weekend

Doen alsof

Het gebeurt niet vaak dat ik effectief doe waar ik al dagen, weken, maanden over nadenk, maar op zonnige vrijdagvoormiddagen als deze komt het wel eens voor. Vanmorgen voelde goed. Zo goed dat ik mijn potjes Ecoline nog eens uit de kast en een paar nooit gebruikte penselen van zolder haalde. Die zon toch.

Ik zit nog met een enveloppe nieuwjaarsgeld. Dat overkomt me ieder jaar. Ik houd het apart zodat ik er iets leuks mee kan kopen en het niet zomaar opgaat aan broodjes van bij de bakker en boekreservaties in de bibliotheek. Op een bepaald punt vergeet ik zelfs dat het daar ligt en half juli steek ik de briefjes gewoon in mijn portemonnee omdat ik anders eerst langs te bank moet. Wat ik wil van dan nieuwjaarsgeld, doe ik nooit: mezelf echt eens iets cadeau doen. Geen kleren, dure shampoos of een fitnessabonnement dat ik al heb, maar potjes verf en Copic Ciao markers om naar te staren.

Mijn punt: ik wil mijn verf/hobbycollectie uitbreiden met meer – in het geval van ‘hobbygerlateerd’ is meer altijd beter! – maar ik schilder of teken eigenlijk nooit. Omdat ik er geen tijd voor maak. Omdat ik op donkere maandagavonden liever in de zetel lig. Omdat ik liever naar filmpjes over waterverftechnieken kijk dan het zelf eens te proberen. Met andere woorden: ik droom zonder zelf de eerste stap te zetten. Vandaag deed ik gewoon even alsof. (Merk op hoe ik niet mijn heel kunstwerk toon in de foto, maar mooi het mislukte kantje wegcropte. Ik weet wel waar ik mee bezig ben.)

De potjes Ecoline stammen trouwens uit de middelbareschooltijd van mijn nonkeltje. Ze stonden jaren stof te vangen in de kelder tot Ma op een dag de potjes boven haalde en ze goed voor het stort verklaarde. (mijn reactie) Zijt gij gek? Dat is dure verf hoor! Nu staan ze hier al jaren in de kast. Maar wanneer de zon voor het eerst echt schijnt, mogen ze naar buiten.

Happy weekend!


Go follow me on Instagram!

Doen alsof

Weekendvibes op maandagochtend

Voor wie vanavond nog wat tijd heeft of liever op een vroege maandagochtend nageniet van het weekend, ziehier mijn aanraders om het weekend nog even bij jou te houden.

  • prachtige Love Stories with Dolly Alderton of beter gezegd (de eerste aflevering) met Vanessa Kirby, die de jonge Princess Margaret speelt in The Crown. Dolly is mijn favoriete podcaststem, samen met Pandora Sykes, en naar aanleiding van haar nieuwste boek brengt ze een reeks onverwachtse liefdesverhalen. Zestig minuten genieten. Zo gaat die maandagvoormiddag wel voorbij.
  • waarom ik best wel honderd jaar zou willen worden als inwoner van Barbados.
  • episode 2 van het wondermooie Conception van the New York Times. Na een aflevering over een mama met depressie opnieuw een hartverscheurend verhaal van een alleenstaande mama die haar kindje haar kindje laat zijn.
  • Uma Thurman is boos.
  • Hoog op de verlanglijst: deze handtas van Essentiel. Een aankoop die ik volledig kan verantwoorden op basis van dit artikel van Weekend Knack. Want we zijn nooit te oud om te spelen, te kleuren en te schommelen.
  • Toegevoegd aan het lijstje van Oscarnominaties die ik al gezien heb voor de eigenlijke uitreiking: the shape of water. Hoog Amélie Poulain-gehalte vond ik. Liefde van het zuiverste water volgens Humo en tijdloos sprookje, aldus The Telegraph.

Tot morgen.

Weekendvibes op maandagochtend

Morgen is nog een dag

De wereld eindigt vanavond om klokslag twaalf uur. Of ja, het weekend toch. Voor velen het begin van de vijfdaagse hel naar een hernieuwde vrijheid, de tocht door het donker, de van sleur doordrenkte werkweek. Ik ben niet het type voor een ‘I love monday’-shirt en heb mij to do’s nog niet klaar, maar als je de dag neemt zoals ie is, is het ook een dag. Vierentwintig uur lang. De frisse start laat ik achterwege. De wekker zal vroeg gaan, het weekend zal achter ons liggen en het zal nog donker zijn, maar ik zal opstaan. Niet zeker wetend welke dag het is en of de wekker wel echt ging. Maandag zal voorbij gaan zoals alle andere dagen die om mij draaien.

Morgen is nog een dag