De man die een berg verzet, begint met het wegdragen van de kleine steentjes

Op een zonnige maandagochtend bevind ik mij na een kleine vergissing – zo’n 36,3 kilometer – in het juiste, suffe hulpkaskantoor om een uitkering aan te vragen. Dat blijkt mogelijk als -25-jarige die net geen twaalf maanden aan de slag is. Papieren netjes ingevuld, duizend C4’s onderwijs in de kofferbak en twee positieve evaluaties van de VDAB later zit ik tegenover een man die zich drie dagen geleden vergat te scheren. Wat hij voor mij kon doen?

Ik ben goed voorbereid – dat krijg je als je 45 minuten staart naar het display in de hoop dat het nummer 444 volgt op 443. Ik weet te zeggen dat ik kom voor een uitkering. Of dat mogelijk is. Naam? Adres? Telefoonnummer? De mensen in de wachtzaal schuiven van links naar rechts op hun stoel. Hoe lang gaat dat hier nog duren. Sommigen brengen hun kinderen mee, in die hoop voorrang te krijgen. Het enige wat je moet doen is geen leesboekje of stuk speelgoed meebrengen. Helaas, deze vakantie is het ieder voor zich in ruimtes waar geen airconditioning voorzien is.

De man achter loket nummer 5 heeft het wat moeilijk vandaag. Naar de printer lopen, wachten tot de gegevens van het laatste kwartaal ook eigenlijk ‘geladen’ zijn, nietjes, paperclips, kopies, nummertjes afroepen want welke werkloze is aan de beurt? Met de bibber in de hand tikt hij alle nietszeggende cijfers in in het systeem om te concluderen dat er voor mij deze maand niet veel geld zal zijn. Terwijl hij dat zegt, zucht hij in een keer goed in mijn plaats. Over vijf minuten gaat de deur dicht. Het is 11u40, er wandelen drie mensen door de deur.

“Allez, serieus? Hoe gaan we dat nog allemaal moeten doen in vijf minuten.”
– de man achter loket nummer 5

De arme man valt bijna van zijn stoel. Alsof het nog niet erg genoeg is, denkt hij ook nog van zat ik maar aan de andere kant van deze tafel. Na een half uur tête-à-tête kijk ik wat om me heen. Ik snap onmiddellijk hoe het komt dat deze man zijn zen verloren heeft. Ik kijk recht naar een gigantische wit bord met een cringy levenswijsheid in een veel te grote puntgrootte, letterype Arial.

“De man die een berg verzet, begint met het wegdragen van de kleine steentjes”
– Chinees spreekwoord

Ik overweeg de man gerust te stellen door de mensen in de wachtzaal – tien hele lichamen op het moment dat ik het kantoor verlaat, exact 11u45 – te vergelijken met een berg. Gewoon één voor één aanpakken zoals het wegdragen van kleine steentjes. Ik gooi er bijna die andere mooie wijsheid tegenaan. Veel handen maken licht werk want ook de drie dames in het kantoor zuchten eens goed. Geen emmers water naar de zee dragen. Geen sisyfusarbeid. Gewoon elke dag een draadje is een hemdsmouw in het jaar. Het lijkt me niet al te moeilijk om hem te overtuigen, maar ik doe het niet. Hier ben ik niet voor opgeleid.

Advertenties
De man die een berg verzet, begint met het wegdragen van de kleine steentjes

Vriesvakantie

Morgen start de eerst schoolvakantie uit mijn tweede leven. “En, wat gaat ge doen volgende week?” vroegen ze benieuwd. Het enige waar ik aan kan denken is slapen, rusten, lezen en schrijven. Of misschien toch maar eens aan die stiftgedichten beginnen? Minimaal één tripje naar Maastricht – ik voel dat er dit jaar een absoluut record in zit. Orde in de chaos brengen, meer regenboogoutifts samenstellen en dingen doen die echte volwassenen doen zoals rekeningen betalen, geld uitgeven en vermoeid uit de ogen staren. Ik zal genieten van de milliseconden dat ik besef dat ik eigenlijk niet moet werken terwijl ik toch Franse woordjes leer.

Vriesvakantie

Currently: July

De maand zit er alweer op. Clichés en al. Juli ging snel en traag, met overvolle en bijzonder lege dagen. Zonnend, lezend en wachtend liet ik me van het begin naar het einde drijven. De boeken stapelen zich op en ik moet dringend terug naar de bib. Of toch voordat ik mijn eerste centjes aan bibliotheekboetes moet spenderen. Hier is ie. Currently

reading // The Hate U Give, geschreven door Angie Thomas. In het Nederlands omdat mijn bib nu eenmaal zo is. Een uitgebreid verslag volgt, maar ik kan alvast verklappen dat ik erg onder de indruk ben. En dat iedereen dit boek moet lezen!

watching // Game of Thrones. En ja, daar sta ik zelfs om 3u ’s nachts voor op. Het houdt me de hele week bezig en zo leef ik van aflevering tot aflevering. Ik heb ondertussen zowat alle mogelijke ‘theorieën’ over alle levende (en dode, let’s be honest) personages bekeken. Ook alle panels en interviews. Ook die van 50min en meer. (zeker kijken: panel tijdens San Diego Comic Con)

obsessed with // mijn nagels. Nog tot eind augustus is er een Essie nailbar in Maasmechelen Village. Dus ik weet niet wat ik met mijn geld zal doen wanneer de zomer voorbij is.

going to // alle rommelmarktjes. Vandaar de overvloed aan roze pony’s. Omdat ik er geen kocht, heb ik er maar een foto van gemaakt. Ik tikte wel enkele lp’s op de kop en zo groeit mijn collectie aan een bijzonder traag tempo met zomerse pieken. Het is oké.

biking and hiking // Als de oudjes op vakantie zijn, kunnen wij ook eens op ons gemak tegen 24km/u gaan fietsen. Met de elektrische tweewielers.

waiting for // augustus. En de herfst als ik eerlijk moet zijn.

Je zal nooit meer hetzelfde zijn. Vaarwel lieve juli.

 

Currently: July