Hidden gems – het lot wil me iets vertellen

Zeg me – please – dat ik niet de enige ben. Ik dagdroom wel eens van de tekeningen die ik wil maken, van de scenario’s die ik wil filmen en van de stukken die ik wil schrijven. Op zoek naar meer inspiratie (maar eigenlijk creativiteitdodend) scroll ik dan in het wilde weg. Met als gevolg dat ik alleen nog maar kan denken aan alles wat al gemaakt is. Dat niets ooit zal lijken wat het is. Niemand zal willen kijken naar dat stukje ik.

Jaloezie bekruipt me op rare momenten. Mijn hart loopt over, het lot wil me iets vertellen. Het kan dus nog. Mensen raken met iets zichtbaar kleins, met iets wat niet meteen opvalt tussen alle om aandacht schreeuwende pogingen. Headed East is dat kleine verhaal waar ik zo van houd. Een groots gebaar dat duidelijk moeite en moed kostte, en eerlijkheid, maar niet iedereen krijgt wat ie verdient (deze video wens ik miljoenen toe, ogen én views).

Maar gaat het daar echt om? Tellen de likes, hartjes en centen op de bankrekening echt? Gaat het stiekem niet gewoon om de ervaring? Om het leven (leven)? Jack en Fraser zijn echt niet op reis vertrokken enkel en alleen om er een YouTubefilmpje van te maken, toch? Hoeveel zinnen kan ik nog bedenken om ze vervolgens met een vraagteken te laten eindigen? Een stuk of twee? Misschien drie? Willen we echt al deze dingen doen zodat we ze gewoon online kunnen delen?

 

Advertenties
Hidden gems – het lot wil me iets vertellen

Toen en nu

Acht jaar geleden zette ik voor het eerst voet in Parijs. Dat deed ik niet alleen. Ik was er met de vrienden van mijn leven (lees: klasgenoten) en zou dankzij de regen enkel momenten onthouden: de kortste ipv de mooiste weg van punt A naar punt B, schuilend voor de regen de laatste happen van een broodje gezond eten, onder afdakjes naar de muren van het dichtstbijzijnde gebouw staren om vooral de wind niet te moeten voelen en de Mona Lisa liet aan me voorbij gaan. De geur van de metrostations zit nog steeds in mijn neus.

Ik had verliefd kunnen worden op Parijs en op mijn eerste citytrip, mocht het toen niet zo geregend hebben.

nirzar-pangarkar-19710-unsplash.jpg

Afgelopen weekend ging ik naar datzelfde Parijs, acht jaar later. Nu badende in de zon en net zoals toen net geen zeven uur op de bus met een hoop jengelende jung. Het slapen ging me al wat beter en ik begreep de franse chansons. Op Montmartre vindt iedere kunstenaar je nog een knap meisje (fille) – of toch knap genoeg om je te laten betalen voor een tekening en voor een plasje in Les Tuileries leg je de mooie som van tachtig eurocent neer. De elektriciteit van Centre Pompidou komt nog altijd via de gele buizen binnen en Louis XIV leefde echt als god in Frankrijk. Het uitzicht vanop de Eiffeltoren is er nog en de Mona Lisa lacht nog steeds.

Alleen ik en mijn ziel, Parijs zijn een beetje anders.

Photo by Nirzar Pangarkar on Unsplash.

Toen en nu

Over thuiskomen

Vorige week zat ik met mijn gat in Stockholm. Een andere stad, een verse ontdekking bij een glaasje sinaasappelsap. Bergop en bergaf – letterlijk – wandelde ik over nieuwe wegen. Op het moment zelf dacht ik niet na. Ik telde Zweedse kronen, at pannenkoeken als ontbijt, voelde mijn kuiten als nooit tevoren en genoot van in- en uitzichten.

Het moet wel gezegd dat mijn reisgezel en ik onszelf een beetje gekloot hadden door met Ryanair te vliegen op Skavsta, een minuscule luchthaven op maar liefst 100 kilometer van de hoofdstad. Hadden wij even chance dat ze onze heenvlucht en niet onze terugvlucht met een halve dag vervroegden. (Overal even het positieve in zoeken, jongens!) Dubbelchance hadden we met het weer (zonnetje), onze Airbnb-host (lief vrouwtje) en het beste ontbijtzaakje op nog geen vijftig meter van onze deur (Greasy Spoon, when in Stockholm).

Daar werden we geserveerd door een man in een kleed. Mijn mama zou het een overgooier noemen, dat kleed. Hij leek redelijk serieus wat zijn kledingkeuze betreft. We zijn tot drie keer toe teruggegaan om te het te checken (maar eigenlijk voor het ontbijt). We vonden het eerst grappig. Even achterom kijken. Ja, een kleed, van jeans nog wel. Al snel (ongeveer één ontbijt lang) waren we eraan gewend geraakt. Wat maakte het eigenlijk uit?

Thuiskomen doet me altijd even nadenken.

jannes-glas-55299-unsplash

Photo by Jannes Glas on Unsplash.

Over thuiskomen

Back in 5 min!

Ik ben zo weer terug, maak je maar niet ongerust. Maar als je het niet erg vindt, blijf ik nog even. Terwijl ik mijn jas wat hoger dichtrits en mijn haarband nog eens rechttrek gaat de zon net dat beetje harder stralen, lijkt de koude stad te ontwaken onder mijn voeten en smaken de apple pie pancakes nog beter dan ze eruitzien. Stockholm doen nog een lentedutje na haar winterslaap.

Ik blijf nog even. Voor de overpriced theetjes die we drinken, de boottochten die we maken en de niet-vertaalde menukaarten. Voor de uren die we lachen en de avonden van zwijgen. Voor de etalages en gezonken schepen. Morgen doen we er nog een schepje bovenop. De kuiten spartelen toch al.

Back in 5 min!