In de categorie “ik doe ook maar wat”

Kwam ik deze morgen aan op het W. (dat is dus het werk, klinkt gewoon leuker zo) en kreeg ik het helemaal. Over iets waarvan ik iets zou moeten afweten. Discussiëren. Besef, ik wist daar dus niets over. Leeglopen. Diep vanbinnen wat opjagen en bedenken welke zoekwoorden ik zal ingeven op de site van de VDAB.

De rest van de dag denk ik van ik doe ook maar wat. Klinkt beter dan ‘fake it till you make it’ want wat als je het eigenlijk al maakt? Op een niet fout te interpreteren moment gaan alle vingers de lucht in. Waar je het denkt voor te doen, doet het nog. De truken van de foor werken. De lampen in mijn hoofd flikkeren, blinken. Mijn ogen ook.

Een cirkel is altijd rond. De ene keer wat sneller dan de andere, maar altijd rond.

In de categorie “ik doe ook maar wat”

De mooiste tijd van het jaar

Ik ben vandaag op mijn Birkenstocks naar de winkel geweest. Niets bijzonder zou je denken, maar voor mij het begin van de mooiste tijd van het jaar. De zon schijnt langer. De mensen kunnen meer verdragen aan de kassa want ze kijken uit naar goed gebakken vlees. Ik trek me de dingen minder hard aan en hoewel ik een sokkenfan ben, mogen ze even in de kast blijven liggen (of toch op zaterdagnamiddagen). Het lijkt gewoon de zomer die komt piepen, maar eigenlijk is het een humeur, een staat van zijn die ik bereik. Hoe lang dat precies duurt, valt niet te voorspellen. Regen komt, maar achter de wolken schijnt de lieve heer op ons neer met al zijn chakra’s open.

Also: het moment waarop je beslist in een lange rij aan de kassa je gsm uit te halen en een foto te maken.

De mooiste tijd van het jaar

Over thuiskomen

Vorige week zat ik met mijn gat in Stockholm. Een andere stad, een verse ontdekking bij een glaasje sinaasappelsap. Bergop en bergaf – letterlijk – wandelde ik over nieuwe wegen. Op het moment zelf dacht ik niet na. Ik telde Zweedse kronen, at pannenkoeken als ontbijt, voelde mijn kuiten als nooit tevoren en genoot van in- en uitzichten.

Het moet wel gezegd dat mijn reisgezel en ik onszelf een beetje gekloot hadden door met Ryanair te vliegen op Skavsta, een minuscule luchthaven op maar liefst 100 kilometer van de hoofdstad. Hadden wij even chance dat ze onze heenvlucht en niet onze terugvlucht met een halve dag vervroegden. (Overal even het positieve in zoeken, jongens!) Dubbelchance hadden we met het weer (zonnetje), onze Airbnb-host (lief vrouwtje) en het beste ontbijtzaakje op nog geen vijftig meter van onze deur (Greasy Spoon, when in Stockholm).

Daar werden we geserveerd door een man in een kleed. Mijn mama zou het een overgooier noemen, dat kleed. Hij leek redelijk serieus wat zijn kledingkeuze betreft. We zijn tot drie keer toe teruggegaan om te het te checken (maar eigenlijk voor het ontbijt). We vonden het eerst grappig. Even achterom kijken. Ja, een kleed, van jeans nog wel. Al snel (ongeveer één ontbijt lang) waren we eraan gewend geraakt. Wat maakte het eigenlijk uit?

Thuiskomen doet me altijd even nadenken.

jannes-glas-55299-unsplash

Photo by Jannes Glas on Unsplash.

Over thuiskomen

Nog zo jong

Zijn we niet allemaal nog zo jong in de ogen van de toekomst? Of in de ogen van iemand die zelfs maar een jaar of wat ouder is dan wij? Had ik maar. Zal ik toch. We zullen het nooit weten. Keuzes zijn er om gemaakt te worden of gewoon aan de kant te schuiven. Dat kiezen we natuurlijk niet zelf. Opdringerig en broodnodig bellen ze aan, maar laat je nooit wijsmaken dat je voor het openen van een excelbestand wifi nodig hebt. Of dat een stereoinstallatie hetzelfde is als een ordinaire radio. Of dat je iets op je neus hebt. (Een bril.) Kies zeker in dat laatste geval voor totale negatie. Hoorde ik nu iets?

Doorgaan is gekozen worden. Uitgekozen, niet uitverkoren. Het lot geeft zijn geheimen niet zomaar prijs. Tip: zuchten helpt! Ik heb het mensen al zo vaak zien doen. Als je maar lang genoeg volhoudt.

Nog zo jong

Dat was het dan

Soms stopt de trein halverwege. Heel normaal. Een klein defect, het grootste toeval en geen meter verder. Met alle moeite van de wereld kunnen we nog afstappen, maar we geraken nooit van het perron af. De trap naar beneden gaat opeens omhoog of de hoek om. We kunnen alleen maar hopen dat de zon schijnt op het uiteinde. Dat we kunnen schuilen voor de vele regen. Dat we niet alleen op de laatste trein naar huis zaten.

Dat was het dan

Mercury is finally out of retrograde

Het leven is weer aan ons. Keuzes zijn niet langer aan de stand van de planeten te wijten (of te danken?). De bal ligt in ons kamp. Beslissingen mogen niet licht genomen worden. Naar de fitness gaan zonder aangepast schoeisel is dan ook af te raden. Net zoals niet op de hoogte gebracht worden van wijzigingen in je uurrooster. Waarom een regenjas aandoen als het zeker niet gaat regenen vandaag? Troosten en doorgaan.

Ben ik dan een echte Gemini? Het derde teken uit de dierenriem, het positief, extravert, beweeglijk luchtteken in mij maakt zich zorgen. Ben ik te oppervlakkig? Zal ik de knoop net niet doorhakken op het allerlaatste moment en me weer bedenken voor het te laat is?

Is het ooit te laat?

Mercury is finally out of retrograde

Heel soms

Ik weet niet goed waarom, maar heel soms. Dan droom ik van een leven zonder huis. De tuin wil ik wel. Hele dagen op blote voeten door het gras. De muggen zitten dan allemaal binnen op hun gemak. Ik loop tegen een nader te bepalen snelheid rondjes in mijn park. De bloemen bloeien waar ze willen. De sterren komen op en de zon gaat onder in mijn tuin.

Maar wat als het weer eens regent in mijn Eden?

Heel soms