Hidden gems – het lot wil me iets vertellen

Zeg me – please – dat ik niet de enige ben. Ik dagdroom wel eens van de tekeningen die ik wil maken, van de scenario’s die ik wil filmen en van de stukken die ik wil schrijven. Op zoek naar meer inspiratie (maar eigenlijk creativiteitdodend) scroll ik dan in het wilde weg. Met als gevolg dat ik alleen nog maar kan denken aan alles wat al gemaakt is. Dat niets ooit zal lijken wat het is. Niemand zal willen kijken naar dat stukje ik.

Jaloezie bekruipt me op rare momenten. Mijn hart loopt over, het lot wil me iets vertellen. Het kan dus nog. Mensen raken met iets zichtbaar kleins, met iets wat niet meteen opvalt tussen alle om aandacht schreeuwende pogingen. Headed East is dat kleine verhaal waar ik zo van houd. Een groots gebaar dat duidelijk moeite en moed kostte, en eerlijkheid, maar niet iedereen krijgt wat ie verdient (deze video wens ik miljoenen toe, ogen én views).

Maar gaat het daar echt om? Tellen de likes, hartjes en centen op de bankrekening echt? Gaat het stiekem niet gewoon om de ervaring? Om het leven (leven)? Jack en Fraser zijn echt niet op reis vertrokken enkel en alleen om er een YouTubefilmpje van te maken, toch? Hoeveel zinnen kan ik nog bedenken om ze vervolgens met een vraagteken te laten eindigen? Een stuk of twee? Misschien drie? Willen we echt al deze dingen doen zodat we ze gewoon online kunnen delen?

 

Advertenties
Hidden gems – het lot wil me iets vertellen

2 juni

Er zijn zo van die dagen die jaren aan een stuk vreselijk zijn. Niet omwille van de leeftijd, wel door examens, examenstress, sollicitaties, sollicitatiestress en naderende eindes. Ik heb het natuurlijk over jarig zijn begin juni. En soms heb je geluk. Waarschijnlijk had ik gewoon hoerenchance dit jaar: schoon weer (maar ook niet overdreven warm zodat je eigenlijk liever putteke winter zou verjaren), een zaterdag (én de optie nog om een keer dit semester een les te skippen), een job (voorlopig, verdere zekerheid is er niet) en geen einde. Alleen maar nieuwe beginnen.

De zomer en een fris levensjaar lachten me gisteren toe. Bagels eten, zonnehoedjes passen, verliefd worden op nog maar eens een blazer, kaartjes kijken en rommelmarkten, waar ze al een iets aan de helft van de prijs (50% dus) weggeven. Ik durf met grote zekerheid te zeggen dat 2 juni 2018 mijn favoriete verjaardag van de afgelopen vijf jaar is. Low-key – zonder begin april al vroege cadeaus voor mezelf te kopen. Casual – zonder van één dag een verjaardagsmaand te maken. Gewoon – zonder na te denken.

2 juni

Dippin’

En plots is het juni.

ashley-batz-1298-unsplash.jpg

Ik zou nu iets kunnen schrijven over waarom ik zo weinig geschreven heb, maar meta is toch niet zo mijn ding. Dus ik houd het bij ‘een dipje’, een simpel woord voor iets heel ingewikkelds. Misschien wordt het zelfs wel gewoon te vaak gebruikt, kunnen we op sommige momenten even niets anders verzinnen en weet nu niemand wat ik precies bedoel.

Het dipje werd deels veroorzaakt door het warme weer. Want als ik dan in mijn bed lag, wou ik het liefst zo snel mogelijk in slaap vallen. Ik hoef gelukkig niet meer onder de dakpannen te kruipen (lees: boven in ons stapelbed te gaan liggen), maar warm is het ook als je ‘beneden’ slaapt. Het gezweet, het gepuft en het getik van de regen tegen het rolluik, het licht van de straatlantaarns dat door de gaatjes valt, het gezucht van de ventilator.

En deels omdat ik de dagen niet meer kon tellen. Dramatische gevolg (of was het eigenlijk gewoon de oorzaak van dit probleem?): mijn scheurkalender was blijven plakken in april. Ik vroeg me af of ik dit jaar nog wel schrijver zou kunnen worden. Tot ik op een bepaald begon te hyperventileren en niet meer wist met welke vinger ik normaal gezien de spatiebalk indruk. Groot probleem. Nog meer paniek. Raar getyp en uiteindelijk radiotoetsenstilte.

Toch brengt iedere maand een nieuw begin. Chanceke, want ik heb die kalender echt niet voor niets op mijn kerstlijstje geschreven en voor 1 januari al helemaal doorgelezen om nu vooral niet te doen alsof ik heel verbaasd, verrast en ja zelfs hartstikke verstomd sta van fantastische, originele schrijfadvies. Ook ruim interpreteerbaar. Neem risico’s! Zoek niet, vind! Schrijf! Doe het maar..

Daar moet je het dan mee doen.

Photo by Ashley Batz on Unsplash.

Dippin’

Currently: May

Zo, zo. Ja. Hallo. Hm. De uren en ideeën schieten weer aan me voorbij. Gelukkig is er altijd nog tijd voor een volle dag bingewatchen, te veel boeken willen lezen (de teller staat op 22!) en lesvoorbereidingen waar geen einde aan komt (duur van de les: 39284775 minuten). Waar ik me zoal mee bezig houd? Currently..

listening to // je zou hier het nieuwste album van Lorde verwachten (ook), maar zelfs met een Spotify-abonnement luister ik nog steeds en vooral naar podcasts tijdens het sporten. Nieuwe favoriet in de hoop is Couples Therapy with Candice and Casey. Jawel, Pool en Neistat. Open, eerlijk, echt.

reading // Harnas van Hansaplast van Charlotte Mutsaers. Ik trek al weken spurtjes naar de bibliotheek wanneer het boek op aanwezig staat, maar moest iedere keer met iets anders naar huis. Tot gisteren! Op het nachtkastje ligt Homo Deus al onbepaalde tijd te zweten. Ook leuk, maar minder snel verteerbaar.

running // nee, mopje! Ik ben wel zo hipster dat ik meedoe aan de laatste nieuwe slow-trend (aka wandelen).

wanting // eender wat uit de nieuwste collectie van Furla. Hello Hello Kitty! Een nieuwe bril, deze zonnebril van Odette Lunettes of die zonnebril met gewone glazen. Too much? Mijn favoriete boeken in fysieke exemplaren, een goed voor humor en een zomer zoals in Call Me By Your Name, als het even kan. Jezus, en ik zou ook graag mijn haar laten knippen en mezelf onderdompelen in een overdosis Ecoline. Een yogamat en bijhorende outfit, inspiratie en tijd.

needing // veel minder.

watching // The Handmaid’s Tale en sketches van Brigitte Kaandorp. Over uitersten gesproken. Ja, zo divers ben ik wel. Beide zijn absoluut top over een andere boeg en tegelijk even absurd.

loving // alle bloemen in de hele wereld. Op een dag zal mijn grootste droom uitkomen: een tripje naar Keukenhof, waarna ik in vrede kan sterven. Daarom stel ik het nog even uit. Verder denk ik erover na om een carrière als bloemenfotograaf te beginnen. Valt er geld te slaan uit de obsessies van andere mensen? Ja! Heb ik hier wel goed over nagedacht? (retorische vraag)

making // een mini-weaving voor als ik ooit het ouderlijk huis verlaat. Dan hoef ik dan ten minste geen fortuin uit te geven aan wanddecoratie en dergelijke. Resultaat: coming soon. Mañana, mañana..

Currently: May

The lifechanging magic of nietsdoen

Er was een tijd waarin ik blij was wanneer ik op maandagochtend wakker werd. Eindelijk. Dat verdomde, drukke weekend lag weer achter me, een nieuwe, frisse week om naar uit te kijken en op adem te komen. Hollen was ook maar voor zo lang goed. Nu ben ik blij van contentement als het weer weekend is. De zon piept op zondagochtend door de spleetjes van het rolluik. Zucht – ook van geluk. Vandaag ga ik lekker niksen. Op alle mogelijke manieren hangen: rond, bank, uit.

Het vakantiegevoel overvalt je niet. Dat maak je zelf. Dus ga ik op zoek naar een beetje niks, de hele week lang. Tien minuten zondag, zes dagen op rij. Moet kunnen, toch?

View this post on Instagram

Sunday plans: doing absolutely nothing.

A post shared by Lenny (@lennyletter) on

The lifechanging magic of nietsdoen

Toen en nu

Acht jaar geleden zette ik voor het eerst voet in Parijs. Dat deed ik niet alleen. Ik was er met de vrienden van mijn leven (lees: klasgenoten) en zou dankzij de regen enkel momenten onthouden: de kortste ipv de mooiste weg van punt A naar punt B, schuilend voor de regen de laatste happen van een broodje gezond eten, onder afdakjes naar de muren van het dichtstbijzijnde gebouw staren om vooral de wind niet te moeten voelen en de Mona Lisa liet aan me voorbij gaan. De geur van de metrostations zit nog steeds in mijn neus.

Ik had verliefd kunnen worden op Parijs en op mijn eerste citytrip, mocht het toen niet zo geregend hebben.

nirzar-pangarkar-19710-unsplash.jpg

Afgelopen weekend ging ik naar datzelfde Parijs, acht jaar later. Nu badende in de zon en net zoals toen net geen zeven uur op de bus met een hoop jengelende jung. Het slapen ging me al wat beter en ik begreep de franse chansons. Op Montmartre vindt iedere kunstenaar je nog een knap meisje (fille) – of toch knap genoeg om je te laten betalen voor een tekening en voor een plasje in Les Tuileries leg je de mooie som van tachtig eurocent neer. De elektriciteit van Centre Pompidou komt nog altijd via de gele buizen binnen en Louis XIV leefde echt als god in Frankrijk. Het uitzicht vanop de Eiffeltoren is er nog en de Mona Lisa lacht nog steeds.

Alleen ik en mijn ziel, Parijs zijn een beetje anders.

Photo by Nirzar Pangarkar on Unsplash.

Toen en nu

De fietsenmaker

Elf jaar geleden kreeg ik mijn eerste echte fiets cadeau. Eerdere modellen waren afdankertjes van mijn zus of vonden we langs de kant van de weg. Een damesfiets dus, met een strik rond ter gelegenheid van mijn vormsel. Waar die heilige communie al niet goed voor is. God had het vast zo gewild. En mijn mama ook. Ze stond erop.

Op het moment zelf had ik liever iets anders gekozen. Een mp3-speler en een reis naar Griekenland stonden ook op mijn lijstje, maar krijg ik hellas/helaas niet in een mooi papiertje verpakt. Ik ben trouwens nog steeds niet de trotse eigenaar van een prehistorische iPod en zette nog nooit een voet op het land van de goden der goden. Dat geheel terzijde.

carlo-villarica-307449-unsplash.jpg

Kilometers heb ik afgelegd met dat ding onder mijn gat. Van Affligem tot de Gentse feesten. Of gewoon van bij ons thuis tot aan de fietsenstalling van de school. De bagagedrager laat het soms afweten, de banden zijn opnieuw aan vervaging toe en de verroeste pedalen vallen er bijna vanaf. Een ritje naar de fietsenmaker leek onvermijdelijk.

Sinds de paasvakantie wil la mama namelijk zelf met de fiets naar het werk (lees: heel af en toe en als ze er goesting in heeft) en dus heb ik het elektrische exemplaar moeten inruilen voor mijn ouderwetse benenwagen. Side note: de fiets staat al een aantal jaren stof te vangen in ons tuinhuis (aka ’t sjopke) en ik kan me met de beste wil van de wereld niet herinneren wanneer ik voor het laatst als een gek zat te trappen om ergens te geraken.

Ik vond dat ik twee keuzes had: een deftig onderhoud inclusief nieuwe banden of een tweedehands fiets van de rekening laten rijden. Vanmiddag sprong ik dus op mijn fiets, wind op kop – hoe kan het ook anders – om na 25 minuten en met enige omweg wegens wegenwerken aan te komen op mijn bestemming. De winkel was… Jawel, hartstikke gesloten.

Photo by Carlo Villarica on Unsplash.

De fietsenmaker