Nog zo jong

Zijn we niet allemaal nog zo jong in de ogen van de toekomst? Of in de ogen van iemand die zelfs maar een jaar of wat ouder is dan wij? Had ik maar. Zal ik toch. We zullen het nooit weten. Keuzes zijn er om gemaakt te worden of gewoon aan de kant te schuiven. Dat kiezen we natuurlijk niet zelf. Opdringerig en broodnodig bellen ze aan, maar laat je nooit wijsmaken dat je voor het openen van een excelbestand wifi nodig hebt. Of dat een stereoinstallatie hetzelfde is als een ordinaire radio. Of dat je iets op je neus hebt. (Een bril.) Kies zeker in dat laatste geval voor totale negatie. Hoorde ik nu iets?

Doorgaan is gekozen worden. Uitgekozen, niet uitverkoren. Het lot geeft zijn geheimen niet zomaar prijs. Tip: zuchten helpt! Ik heb het mensen al zo vaak zien doen. Als je maar lang genoeg volhoudt.

Advertenties
Nog zo jong

Dat was het dan

Soms stopt de trein halverwege. Heel normaal. Een klein defect, het grootste toeval en geen meter verder. Met alle moeite van de wereld kunnen we nog afstappen, maar we geraken nooit van het perron af. De trap naar beneden gaat opeens omhoog of de hoek om. We kunnen alleen maar hopen dat de zon schijnt op het uiteinde. Dat we kunnen schuilen voor de vele regen. Dat we niet alleen op de laatste trein naar huis zaten.

Dat was het dan

Mercury is finally out of retrograde

Het leven is weer aan ons. Keuzes zijn niet langer aan de stand van de planeten te wijten (of te danken?). De bal ligt in ons kamp. Beslissingen mogen niet licht genomen worden. Naar de fitness gaan zonder aangepast schoeisel is dan ook af te raden. Net zoals niet op de hoogte gebracht worden van wijzigingen in je uurrooster. Waarom een regenjas aandoen als het zeker niet gaat regenen vandaag? Troosten en doorgaan.

Ben ik dan een echte Gemini? Het derde teken uit de dierenriem, het positief, extravert, beweeglijk luchtteken in mij maakt zich zorgen. Ben ik te oppervlakkig? Zal ik de knoop net niet doorhakken op het allerlaatste moment en me weer bedenken voor het te laat is?

Is het ooit te laat?

Mercury is finally out of retrograde

Heel soms

Ik weet niet goed waarom, maar heel soms. Dan droom ik van een leven zonder huis. De tuin wil ik wel. Hele dagen op blote voeten door het gras. De muggen zitten dan allemaal binnen op hun gemak. Ik loop tegen een nader te bepalen snelheid rondjes in mijn park. De bloemen bloeien waar ze willen. De sterren komen op en de zon gaat onder in mijn tuin.

Maar wat als het weer eens regent in mijn Eden?

Heel soms

Dag 100 (feest!)

Wie had op 1 januari van dit jaar gedacht dat ik het (meer dan) honderd dagen zou uithouden? Ik niet! Maar kijk, we zijn er al. We zijn al dinsdag 10 april. We zitten al honderd dagen in dit niet meer zo nieuwe nieuwe jaar. Helaas zijn er nog geen honderd posts verschenen – je voelt het al aankomen, die volgende mijlpaal – maar stiekem ben ik toch wel een beetje trots op mezelf. Want gaat het niet echt om de dagen waarop je ‘niets’ doet. Niet schrijven is ook schrijven.

josh-calabrese-527813-unsplash

Wat hebben we geleerd?

Begin gewoon. Het heeft geen zin om een project waar je effectief iedere dag aan wil werken volledig te plannen. Op een dag zal je ’s avonds gezellig met je vriendinnen rond de tafel zitten, al partysnacks etend, en beseffen dat het vijf voor twaalf is. Of een idee dat er in je hoofd zo hilarisch uitzag, werkt toch niet ‘op papier’ (of net wel ‘op papier’ maar niet ‘in de praktijk’). Het gebeurt. Flexibel is het codewoord, loslaten verplicht.

Soms zie ik het leven door een andere bril. Op bepaalde momenten (van sommige dagen) ben ik me bewuster van mijn omgeving. Het zijn die momenten waarop ideeën binnensijpelen. Langzaam. Details beginnen op te vallen. Dingen die je niet kan zien zijn er plots. Denk gemoedstoestanden, tussen de lijntjes, onbedoeld. Complexiteit is mooi. Het gaat voor mij al lang niet meer om dat half uurtje schrijven voor ik in slaap val.

Zie ik er het nut nog van in? Of stop ik maar beter?

Mooi niet. Ja, dat is het antwoord op beide vragen. Het initiële nut is ver zoek want ben ik al een betere schrijver? Komen de ideeën al vlotter? Heb ik mijn woordenschat uitgebreid? Geen idee. Dit was mijn bedoeling. Beter worden. Onderweg kwam ik andere dingen tegen die ik ook belangrijk vind. Rust. Kalmte. Tijd? Soms.

 

Photo by Josh Calabrese on Unsplash

Dag 100 (feest!)

Doen alsof

Het gebeurt niet vaak dat ik effectief doe waar ik al dagen, weken, maanden over nadenk, maar op zonnige vrijdagvoormiddagen als deze komt het wel eens voor. Vanmorgen voelde goed. Zo goed dat ik mijn potjes Ecoline nog eens uit de kast en een paar nooit gebruikte penselen van zolder haalde. Die zon toch.

Ik zit nog met een enveloppe nieuwjaarsgeld. Dat overkomt me ieder jaar. Ik houd het apart zodat ik er iets leuks mee kan kopen en het niet zomaar opgaat aan broodjes van bij de bakker en boekreservaties in de bibliotheek. Op een bepaald punt vergeet ik zelfs dat het daar ligt en half juli steek ik de briefjes gewoon in mijn portemonnee omdat ik anders eerst langs te bank moet. Wat ik wil van dan nieuwjaarsgeld, doe ik nooit: mezelf echt eens iets cadeau doen. Geen kleren, dure shampoos of een fitnessabonnement dat ik al heb, maar potjes verf en Copic Ciao markers om naar te staren.

Mijn punt: ik wil mijn verf/hobbycollectie uitbreiden met meer – in het geval van ‘hobbygerlateerd’ is meer altijd beter! – maar ik schilder of teken eigenlijk nooit. Omdat ik er geen tijd voor maak. Omdat ik op donkere maandagavonden liever in de zetel lig. Omdat ik liever naar filmpjes over waterverftechnieken kijk dan het zelf eens te proberen. Met andere woorden: ik droom zonder zelf de eerste stap te zetten. Vandaag deed ik gewoon even alsof. (Merk op hoe ik niet mijn heel kunstwerk toon in de foto, maar mooi het mislukte kantje wegcropte. Ik weet wel waar ik mee bezig ben.)

De potjes Ecoline stammen trouwens uit de middelbareschooltijd van mijn nonkeltje. Ze stonden jaren stof te vangen in de kelder tot Ma op een dag de potjes boven haalde en ze goed voor het stort verklaarde. (mijn reactie) Zijt gij gek? Dat is dure verf hoor! Nu staan ze hier al jaren in de kast. Maar wanneer de zon voor het eerst echt schijnt, mogen ze naar buiten.

Happy weekend!


Go follow me on Instagram!

 

 

Doen alsof

Doedegoe

Het moet wat vaker gezegd. Je bent goed bezig. Ga zo door. Ik bedoel niet een inspirational quote op het startscherm van je gsm, maar een oprecht schouderklopje, zelfs al komt ie van een wildvreemde. Ik bedoel niet de sticker of stempel op je spellingstoets, maar een kus van de juf en een bank vooruit. Ik bedoel ook niet het onpersoonlijkste verjaardagsmailtje van een bedrijf waar je niet in geïnteresseerd bent, maar waar je toch een voucher van krijgt omdat je zo’n trouwe klant bent – à la ‘goed bezig, je krijgt €0,05 korting bij je volgende aankoop vanaf €299.

Ik bedoel natuurlijk het handgeschreven briefje van je mama, de welgemeende knik van de cassière en de goedkeurende blik van het universum. Het is oké. We zijn allemaal goed bezig. En anders.. morgen is nog een dag.

Doedegoe