Genuine fraud – E. Lockhart | RecenSIEN 03

Tijdens een recente impulstrip naar Standaard Boekhandel koop ik met een gekregen cadeaubon een agenda. Een first world problem dient zich aan: ik heb nog een kleine tien euro over. Na drie rondjes door de kleine winkel die voor de helft bestaat uit tijdschriften en kinderboeken vind ik, op van de zenuwen (ik moest opeens dringend naar het toilet en mijn parkeerticket was op dat moment al verlopen), een petite mini boekenrek met een aantal engelstalige boeken. Mijn oog valt op de naam E. Lockhart. Ik bedenk me niet en trek naar de kassa.

Afgelopen zomer las ik We were liars, als eerste boek op mijn e-reader. Dat kwam met bijzonder veel spijt. Had ik die 180 euro niet gewoon aan echte boeken moeten spenderen? Sinds de dag dat ik de laatste pagina omsloeg omtikte, staat het fysieke exemplaar op mijn verlanglijstje wegens ‘dit ga ik tien keer opnieuw lezen’. Zou mooi staan langs The fault in our stars. Dus lang verhaal kort: ik koos voor Lockhart omdat ik zo ondersteboven was van haar andere boek. Viel dat even tegen.

Julietta West Williams aka Jule is een echte genuine fraud. Als weeskind slash action hero bedenkt ze haar eigen verleden. Terwijl ze een geheime agente aan het lijntje houdt met valse paspoorten en verschillende pruiken, wordt Jule’s echte verleden letter per letter onthuld. Ze is geobsedeerd door haar rijke vriendin Imogen en is niet vies van een spatje bloed of zweet, maar op onvoorbereide momenten valt ze door de mand. Spannend en onverwachts, maar gewoon niet We were liars-goed, maar dat licht eigenlijk aan mijn hoge verwachtingen.

Wat ik wel van het boek kreeg, is een nog groter verlangen naar Martha’s Vineyard. Beide boeken spelen zich (deels) af het op eiland waar vooral de rich (and famous) hun zomers doorbrengen. Als een idyllisch Saint-Tropez, overladen met druiven en met een bijzondere taalgeschiedenis – lange tijd ‘sprak’ iedereen er gebarentaal wegens een verspreid gen van de ontdekkers van het eiland – trekt het mijn aandacht als geen ander. En als ik daar dan toch ben, reis ik in een keer door naar Nantucket.

Twee sterren voor Genuine fraud, Vijf voor mijn vernieuwde eilandendroom.

Advertenties
Genuine fraud – E. Lockhart | RecenSIEN 03

Snooze

Ik heb hier lang en hard over nagedacht. Oké, misschien niet zo lang. Ik lig nog maar een kwartier in bed. Maar hard zeker wel. De koppijn is real. Zou ik na twee weken – een absoluut record en ver voorbij al mijn verwachtingen – een dag skippen omdat ik ‘gewoon en heel toevallige in slaap gevallen ben voor ik nog iets kon schrijven?

De afgelopen week was de raarste en tegelijkertijd tijd meest normale week van mijn leven. Werken en dutjes doen, schrijven en vervelen, opjagen en loslaten. Het is altijd op die momenten van ogenschijnlijke tegenstrijdigheid dat ik mezelf dubbel zo hard laat gaan. Twee boeken lezen in plaats van een. Een nieuwe serie beginnen terwijl ik weken geleden de hoop opgaf voor Downton Abbey. (Ik stopte op exact hetzelfde moment als jaren geleden, de reden waarom ik vier seizoenen gewoon opnieuw keek.) Pompen of verzuipen? Werken en verdrinken? Doen waar ik goesting in heb of zwemmen?

Het zijn deze momenten waarop mijn voeten de grond niet meer raken omdat ik zo snel moet lopen van mezelf. Terwijl het allemaal anders kan, gun ik mezelf drukte.

Morgen slaap ik uit.

Snooze

Heimwee naar je ne sais quoi

De laatste dagen brachten me terug naar mijn jeugdige jaren. Toen was het nog oké om het allemaal niet zo goed te weten. Je ne sais pas, zei je dan. De speelplaats was de wereld, de domste dingen waren hilarisch en het leven leek eindeloos.

Wanneer ik vroeger terugkwam van chirokamp stak la mamma me in bad, deed het deksel van het toilet dicht en ging zitten. Hoe was het? vroeg ze dan. Leuk! zei ik dan. Mag ik cornflakes eten? Op die manier hield ik veel voor mezelf, door luid te zwijgen. Herinneringen om een jaar lang op te teren. Overleven met een schone tijd alleen voor mezelf. Maar op een dag, zonder dat je het merkt, is die schone tijd niet meer dan een vage gedachte aan blote voeten op het gras, bokes met te veel choco en gaan slapen met je vuile kleren aan. Er wordt raar opgekeken aan de keukentafel. Waar begint die nu over? hoor ik hersenen kraken. Ik kan me ook niet herinneren wanneer het toiletdeksel nog eens dichtging in de badkamer. Om mijn teennagels te knippen?

Heimwee naar je ne sais quoi

Uit het leven gegrepen: the queen

Ze wordt ’s ochtends wakker met de opkomende zon en het fluiten van de vogeltjes. Ze rekt zich uit en draait zich nog eens om. Het is net achten gepasseerd. Tijd voor een dutje. In de zomer is dat natuurlijk veel te vroeg, die zonsopgang. Dan droomt ze voorbij 8.30 uur over fluo groene mantelpakjes, parels en de sokken van haar achterkleinzoon. Haar Philips (Wake Up Light) doet de zon opkomen en geeft meteen een seintje aan de keuken. Ze wil ontbijt op bed vandaag. In de loop van de dag rinkelt ze nog minstens vijf keer na de lunch. Ze wil onder andere dat de zon morgen schijnt tijdens haar publieke verschijning. Dat maakt het zwaaien wat gemakkelijker.

Denk ik, hè.

Photo bij me

Uit het leven gegrepen: the queen

Dag 3

Zo. Geef het maar toe. De gedachte dat ik vandaag mijn goede voornemen al had opgegeven crossed your mind. Misschien ben ik dan toch niet helemaal meer dezelfde. Deze ik is namelijk koppig(er). Mijn andere ik zou de twee berichten van dit jaar gewoon verwijderen, onder een steen kruipen, over zeven weken een blogpost schrijven over een random onderwerp en vooral kei hard doen alsof het allemaal niet gebeurd was, dit ‘elke dag schrijven’-gedoe.

Ik zal het dan ook maar toegeven. Het valt me zwaar, maar nooit meer diëten en you only live twice zijn niet zo mijn ding. Ik zet dus moedig door. Voor dag 1, dag 2 en Kerstmis had ik natuurlijk al een idee. Dag 3, ho maar. Zo’n vaart zal het wel niet lopen. Welke gek verzint ook zoiets? En dan is er de scheurkalender die min of meer zegt: ge wilt vanalles, maar begint er gewoon niet aan. Full circle moment en al.

En dan nu in de spontaanste rubriek ter wereld: vandaag op het internet.

  • Een Vice-reportage over het suicide forest in Japan
  • De reden waarom zoiets in mijn tijdlijn verschijnt vandaag.
  • En dan nog dit voor het gevalletje who the f is this?

Tot morgen?

Dag 3

Kwantiteit boven kwaliteit

Door iets iedere dag, jaren aan een stuk te doen. Zo wordt ge goed in iets. Dat schrijft Elizabeth Gilbert in Big Magic, mijn favoriete non-fictie voor op het nachtkastje. Als ge tien jaar aan een stuk iedere dag schrijft, dan wordt ge een meester in het schrijven. Wat niet wil zeggen dat mensen uw stukken graag of zelfs maar willen lezen, maar gij weet nu wel hoe ge een pen vasthoudt die ge bij weinig concentratie hard in het papier drukt. Dan kunt ge de volgende dag exact hetzelfde schrijven. Kwantiteit.

Een goede schrijver is een uitstekende lezer. Tip nummer een van Stephen King, de man van 80+ boeken, is veel lezen. Van het betere zelfhulpboek tot de slechtere thriller verkocht als literatuur. Van de niets verhullende roddelpers tot de meest nietszeggende gedichten. Van Herman tot Koch en Brusselmans. Nu, in lezen ben ik al een meester. Ik weet namelijk hoe ge kleingeld in de gleuf van de boete-automaat van de bibliotheek laat glijden. Zeg nu zelf: tachtig boeken is toch weinig. Kwantiteit.

Het is 2 januari en het jaar zal pas stoppen na al zijn seconden, dieptes en vroege wekkers. Tijd is er om te gebruiken en om te verdoen. Dus als achter 363 dagen blijkt dat ik met de scheurkalender Schrijven is scheuren van Das Mag nog steeds geen volleerd schrijver ben, doe ik er voor Big Magic’s sake nog een jaartje bij. Creativiteit komt net zoals regen ook maar beter met bakken uit de lucht gevallen. Kwantiteit.

Normaal gesproken ben ik eerder van het type kwaliteit boven kwantiteit. Maar hoe kan mijn schrijven meer worden als ik het niet steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw probeer?

Tot morgen.

Kwantiteit boven kwaliteit