Vijgen na Pasen?

Zijn we nog net op tijd? Of zijn we vooral te laat. Sorry zeggen, bitcoins kopen, de opwarming van de aarde tegengaan, instafamous worden, courgettes planten, in een nieuwe agenda beginnen op 2 april, de witte neushoorn redden, of de reuzenpanda, een boek schrijven, protesteren, bijleren, aan je goede voornemens denken.

heather-mount-606808-unsplash

(en dan nu een bijzonder mooie overgang) Over goede voornemens gesproken: hoe zit ermee? Houden ze stand, die voornemens, of heb je ze eind januari laten varen? Ik beloofde mezelf iedere dag te schrijven. Iets waar ik na drie maanden even op wil terugkomen. Want schrijven, allemaal goed en wel, maar kwantiteit boven kwaliteit (mijn eigen woorden op de tweede dag van het jaar)?

Iedere dag is behoorlijk concreet. De rest van het voornemen laat een beetje te wensen over. Mijn scheurkalender (Schrijven is scheuren van Dag Mag) is bovendien blijven hangen op 8 maart en ik denk dat ik daar, op die dag ook mijn diepgang verloor. Nu weet ik weer hoe het zit. Hoe meer tijd ik heb, hoe minder ik doe. Ik verdoe zo graag de uren in mijn dag met nadenken en ter plaatse blijven trappelen (toevallig een van mijn specialiteiten). Daar was ik nu ik het zo bekijk al veel eerder achter gekomen, maar zoals in elk goed sprookje herhaalt zo’n wijze les zich meermaals.

Maakt het nog iets uit?

Ik ben zeker van wel. Ik ga na drie maanden, met drie pasdagen, nog niet opgeven. Volgens Liz Gilbert heb ik nog zeker negen jaar en negen maanden te gaan. Daarna mag ik met opgeheven hoofd het toneel verlaten. Dan kan ik zeggen dat ik het ten minste geprobeerd heb. (probleem) Ik wil meer schrijven, maar wil dat automatische zeggen dat ik schrijver wil worden? (Help!)

Photo by Heather Mount on Unsplash.

Advertenties
Vijgen na Pasen?

Welkom terug. Ik heb je 48 uur gemist

Ik ben niet helemaal zeker, maar ik denk dat ik soms twijfel. De zin spreekt voor zich, toch? Dus in plaats van dan gewoon iets te doen – ook al is het resultaat dan niet perfect of op z’n minst een beetje hoe ik het wou – doe ik niets. Daar gaat het fout. Daar gaat een fout. Wat hebben we geleerd vandaag? Niets schrijven is niet schrijven. En soms is het ook schrijven.

Het is ondertussen drie maanden geleden dat ik besloot iedere dag te schrijven / bloggen en ik overweeg (of overdrijf) en probeer te leren van de dagen waarop Instagram me zegt dat ik er beter voor moet gaan. Ik zeg altijd: Een dag niet nagedacht is een dag niet geleefd. Maar misschien pas ik mijn motto beter aan. Wat dacht je van ‘Sien, je hebt nog exact 31 minuten om iets te schrijven vandaag’ of ‘laat het gras maar groeien’?

(Ik weet eigenlijk al heel zeker dat ik ga voor ‘niet geschoten is altijd mis’. Of zal ik nog wat twijfelen aan de keuzes die van mijn leven maken wat het is. (Het antwoord is ‘millennial’ in de breedste zin van het woord.) Ik ga dat niet even doen. En slapen. Ook belangrijk.)

#denkt #nog #eens #goed #na

A post shared by Floor Denil (@floordenil) on

Welkom terug. Ik heb je 48 uur gemist

Chicago West

Ik droom soms over de andere kant van de wereld. Zou daar ook iemand de grond onder zijn voeten voelen zoals ik? Rusteloosheid in het bloed, notebook op zak. Na een lange dag schrijft hij/zij over waarom er nog geen genderneutrale voornamenwoorden zijn die zinnen als deze mooier maken. De wind zal ook antwoorden, de lokken van een roze pruik in de wind. ’s Avonds een boekje lezen in bed en verdergaan. Zou die persoon ook twijfelen aan theorie├źn over het ontstaan van het heelal en zwarte gaten? Want we zijn hier toch zomaar, per toeval of beter gezegd per ongeluk. De vervoeging van het Franse werkwoord faire opzeggend wordt de frigo leeggemaakt. Die restjes spaghetti mogen nu wel weg. Ik draai me nog eens om als ik de wekker zie. Zou hij/zij ook alles in de leven op de juiste plaats zien vallen na het boeken van een reis naar Chicago West?

Chicago West