Maart book report

Welkom. Dit is mijn book report van de maand maart. Hieronder lees je mijn beknoptste gedachten over de boeken die ik de aflopen maand las. Ik weet niet hoeveel moeite ik nog moet en wil steken in mijn boekrecensies. Dus voorlopig probeer ik het even zo, gezien het grote verschil tussen het aantal views op een gewone blogpost vs een boekreview. (Merk op hoe ik hier heel terloops het woordje ‘gewoon’ gebruik, alsof iets aan deze bedoeling gewoon is.)

Too much and not the mood – Durga Chew-Bose

Dit is een eerste boek bestaande uit essays dat ik ooit las en ik moet toegegeven dat het even wennen was. De kans is dan ook groot dat ik bij een tweede lezing wel zal begrijpen waarover het eigenlijk gaat. Deze quote sprong er wel uit voor mij: “Nothing will make you fit in less than trying, constantly, to fit in.”

The year of magical thinking – Joan Didion

Hier had ik echt meer van verwacht. Sorry, Joan! Het is een prachtige weergave van hoe zij met haar verdriet en de dood van haar man/soulmate omgaat, maar voor mij niet ‘magical in de titel’-waardig.

De trein van 6.41 – Jean-Philippe Blondel

Twee oude bekenden zien elkaar voor het eerst in jaren terug en dan nog wel op de trein naar Parijs van 6.41 in de ochtend. Ze herkennen elkaar onmiddellijk, maar beslissen om  in plaats van hallo te zeggen, in hun gedachten rond te dwalen naar lang vervlogen tijden (hoe Philippe en Cécile na een korte relatie uit elkaar gingen). Langzaam komen de Parijse perrons in zicht.

Thuis – Daniel Schreiber

“We zijn allemaal nakomelingen van de oorlogen van onze ouders, grootouders en overgrootouders – ook als we dat nooit helemaal zullen kunnen begrijpen, ook wanneer we niet meer in de omstandigheden verkeren een emotionele relatie met deze geschiedenis van verschrikkingen op te bouwen.” Totaal niet wat ik had verwacht, maar eerlijk gezegd veel beter. Een aanrader voor de zinzoeker die niet van zweverige zelfhulp houdt.

Winter in Gloster Huis – Vonne van der Meer

Soms zijn er zo van die boeken waarvan ik dacht dat ze nooit zouden bestaan. Zo is deze roman van Vonne (heerlijk toch, die Hollanders met hun namen) er eentje. In een nabije toekomst vinden twee broers na de dood van hun vader een briefje en een doosje diamanten. Een eindeloze hoeveel geld maakt ze dat beide hun droomproject kunnen starten: een hotel – meer bepaald een vaarwelhotel – voor mensen die euthanasie wensen te plegen én een hotel voor de eeuwige twijfelaars.

Help: welk boek moet ik nu lezen? (Volg me op Goodsreads)

Advertenties
Maart book report

Kleine Hellen – Anne Moon Disko | RecenSIEN 08

Anne. Moon. Disko.

Alleen al voor de naam van de schrijfster – tevens beeldend kunstenaar en schrijver van korte verhalen – zou je kLEINE HELLEN een kans moeten geven. Een klein fijn taalwonder verspreid over 120 bladzijden. Voor de liefhebber van aangenaam in de hand en op een dag uit op de zetel onder een dekentje, of deze zomer in de warmte van de schaduw. Het is moeilijk voor te stellen hoe graag ik Anne Moon Disko wil heten.

Ik vind het niet gemakkelijk om even kort samen te vatten waar dit boek nu eigenlijk over gaat. Want je zou denken ‘120 pagina’s, hoe uitgebreid en complex kan een verhaal worden op zo’n korte tijd?’. Heel dus. Broer en zus, Max en Vera, delen een innige band en een bewogen jeugd. Wanneer Vera erachter komt dat ze nog maar een paar maanden te leven heeft, komen verdrongen herinneringen plots boven water. Vera is schrijfster, Max schilder. Artistieke karakters, elk met hun eigen kwellingen gebracht in melancholische flashbacks.

Het leven is soms een kleine (of minder kleine) hel. Na dit boek wist ik dat weer. Dat iedereen zijn eigen leed en geluk heeft. Voetjes op de grond. Wat een verhaal niet met een mens kan doen.

Kleine Hellen – Anne Moon Disko | RecenSIEN 08

Het smelt – Lize Spit | RECENSIEN 07

Het viel al af te leiden over mijn vorige berichten, maar hier voor alle duidelijkheid: ik heb Het smelt van Lize Spit uitgelezen! Een applausje voor mezelf en voor iedereen die verder is geraakt dan pagina 100. Het was een hele opgave en ik ben blij dat ik het boek nu nooit meer hoef op te nemen tijdens mijn rondje door Standaard Boekhandel en me ook niet meer hoef af te vragen of dit boek zijn 22 euries waard is. (Ook dank aan Laura die me het boek leende! Alweer het begin van een miljoen uitgespaard.)

Ik benoem deze klepper nu tot ‘zwoegboek van de eeuw’. Want je moet er wel iets voor over hebben om door de 480 pagina’s te geraken. Ten eerste wat uren van je tijd en verder vooral een uitstekend doorzettingsvermogen en grote nieuwsgierig naar het einde. Na zo’n 120 bladzijden heb ik het boek even opzij gelegd, het een aantal weken laten slapen op mijn nachtkastje. Toen ik het terug opnam, heb ik het zo snel mogelijk proberen uitlezen. Ik wilde er vanaf zijn, het einde kennen.

Lize Spit heeft wel een bijzonder verteltalent. Ik leefde echt mee met het hoofdpersonage Eva. Je ontmoet haar op 11-jarige leeftijd in de zomer en als twentysomething in een zachte winter. Ik had nooit gedacht dat ik me zo betrokken kon voelen met zo’n jong personage. Eva en de andere personages (vooral haar broer Jolan en zusje Tes, haar beste vrienden Pim en Laurens) zijn zo complex. Ik voorspel dat er veel thesissen en ander onderzoek gewijd aan zal worden. Het boek telt minstens evenveel lagen als bladzijden. Als ik het opnieuw las, zou ik nieuwe details ontdekken. Hoe de moeder op de zetel slaapt. Hoe Pim naar het achterste van een koe kijkt. Hoe Laurens’ moeder schellekes hesp uitdeelt van achter haar toonbank. Hoe Tesje gaatjes maakt in de grond om een nieuwe moestuin aan te leggen.

Een ding moet je weten voor je aan Het smelt begint: het is een ongelooflijk traag boek. Wat niet per se slecht is, maar als je, zoals ik, graag snel en in grote hoeveelheden leest, kan het je tempo aardig afzwakken. Voor mij had het gerust honderd pagina’s korter mogen zijn, al begrijp ik vanuit artistiek, schrijversstandpunt wel waarom er naar die vijfhonderd gestreefd werd. Omdat het werkt. Omdat het bijdraagt aan de zwaarte van het verhaal, de geloofwaardigheid, de tragiek. Omdat ijs ook traag smelt.

Het smelt – Lize Spit | RECENSIEN 07

Simon vs. The Homo Sapiens Agenda – Becky Albertalli | RecenSIEN 06

Het was al weer even geleden. ‘Het’ als in een boekreview / recensien, ‘het’ als in dat ik een boek uitlas en ‘het’ als in dat mijn verouderd tienerhart sneller ging slaan van een Young Adult boek. Maar bon, aan dit tempo zal ik niet snel het beoogde doel van 50 boeken in 2018 halen. Nummer 6 kan bij deze geschrapt worden (en nummer 7 zit in de pijpleiding, coming soon). Dit is Sien vs. the Goodreads reading challenge.

IMG_20180216_150600.jpg

Oh, Simon.

Theaterspelend, Oreo-etend en liefdesmailend brengt Simon Spier zijn dagen door in ‘het middelbaar’. Wandelen met de hond, huiswerk maken, miscommunicatie onder vrienden en met ouders, het komt allemaal aan bod. Ondertussen houdt Simon zijn geaardheid – ik vind het zo’n vreselijk woord – verborgen voor alles en iedereen. Of toch bijna. Op een nietsvermoedende dag vergeet hij zich af te melden op een van de schoolcomputers en vallen de e-mails aan Blue in de handen van Martin. Oeps.

Ik was lichtjes gecharmeerd door de vriendschappen tussen Simon en Leah, Nick en Abby die Becky Albertalli zo mooi, bijna filmisch omschrijft. Maar ik was minder onder de indruk van het opgeblazen einde. Het hele boek door lijkt het leven van Simon op het leven van een doorsnee tiener inclusief geheimen en gedoe. Helaas was het einde zoals het einde van een doorsnee romcom, jammer! Also, na het zien van Call Me By Your Name vond ik dit boek iets te geforceerd, waarmee ik niet wil zeggen dat dit boek (en/of erger) waarschijnlijk de realiteit is voor bijzonder veel jongeren (en minder jonge mensen). Ik miste eerlijkheid en echtheid op de laatste pagina’s. (Plus, wie schrijft op zeventienjarige e-mails die meer dan honderd woorden tellen, een antwoord geven op verschillende vragen en je heel weekend uit de doeken doen?)

Bijzonder mooi geschreven, dat wel, maar ook deze Simon vs. The Homo Sapiens Agenda gaat het niet om het liefdeskind van twee fantastische schrijvers als John Green en Rainbow Rowell. Als je nu denkt ‘dit boek zal ik dan toch maar niet lezen’. Wrong, do it! Ik kan er gewoon niet tegen dat ik ouder word en had het 37 jaar geleden vermoedelijk bittersweet gevonden.

Meer recenSIEN vind je hier.

Simon vs. The Homo Sapiens Agenda – Becky Albertalli | RecenSIEN 06

I, Tonya

Vannacht vinden de 90ste Academy Awards plaats in Los Angeles. Dringend tijd dus dat ik mijn laatste (?) filmreview bijeentyp. Ik had (mezelf) beloofd nog naar I, Tonya te kijken, waardoor ik maar twee films niet van het lijstje kon schrappen voor de winnaars in het holst van de nacht bekend worden gemaakt. EXCITED!

In I, Tonya krijgen we een oude – en onbekende, toch voor de meute geboren in of na de jaren 90 – kunstschaatslegende voorgeschoteld: de Amerikaanse Tonya Harding (Margot Robbie). In 1994 – mijn geboortejaar en dus niet in het geheugen gegrift – wordt schaatster Nancy Kerrigan aangevallen. Tonya’s grootste rivaal houdt er een kniebreuk aan over. Een gigantisch schandaal dat Tonya na een achtste plaats op de Olympische Spelen van 1994 verbant van de schaatspiste. Omstreden, opstandig en onverwoestbaar, maar zonder schaatsten aan haar voeten vooral hopeloos verloren.

Het schandaal staat natuurlijk niet op zich. Als klein kind wordt Tonya door haar moeder LaVona (Allison Janneygeslagen. Later neemt haar vriend en man Jeff Gillooly (Sebastian Stan) het huiselijk geweld voor zijn rekening. Maar ook de vicieuze cirkel die kansarmoede heet wordt prachtig in beeld gebracht. Een jonge Tonya en haar vader (de vriend van haar moeder?) gaan konijnen jagen zodat ook zij, ‘zoals het hoort’, met een bontjas de schaatsbaan op kan. Dat brengt ons dan weer naadloos bij de hoge eisen van juryleden wat kleding en uiterlijk betreft. Al zal Tonya voor altijd als ‘te marginaal’ beschouwd worden.

I, Tonya is een biopic zoals geen ander. Feiten en waarheid zijn duidelijk niet hetzelfde. Zo zal Tonya Harding altijd haar eigen waarheid kennen (geïnteresseerd? Lees zeker Tonya Harding Would Like Her Apalogy Now). In de film worden vierdemuurgesprekken gevoerd en nagespeelde interviews getoond, maar verwacht geen hoog documentairegehalte. De Oscar voor beste bijrol mag naar Janney gaan en als er een Oscar voor beste scène was dan zou Harding/Robbie huilende en schminkend voor de spiegel zeker winnen.

Any Oscarvoorspellingen?

I_Tonya.jpg

Photo via imdb.

I, Tonya

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Haast. Want volgend weekend is het al zover.

ThreeBillboards

Zal ik meteen tot de conclusie komen? Voor mijn hoeft deze Three Billboards niet de Oscar voor best picture te winnen. Ik was onder de indruk van het verhaal, de personages en de reclameborden, maar beste film van het jaar? Goed, als het dan toch zou winnen zou ik niet helemaal ongelukkig zijn want de film heeft natuurlijk wel het een en ander teweeg gebracht. Amerikaans politicus Marco Rubio en de Britse Houses of Parliament hebben al mogen ervaren wat drie simpele borden, net als in de film, kunnen betekenen.

Een moeder, Mildred Hayes (Frances McDormand) – wat houdt de filmwereld toch van moeders! En terecht – hoopt met de huur van drie gigantische, vervallen reclameborden schot te brengen in de zaak over haar verkrachte en vermoorde dochter. How come, Chief Willoughby? schrijft ze op een van de borden. Hoe is het mogelijk dat de politie nog steeds niemand gearresteerd heeft, begin ik me ook af te vragen. Wanneer Chief Willoughby (Woody Harrelson) vervolgens een sympathieke en menselijke politiechef blijkt, draait het hele verhaal voor mij.

De film lijkt op het eerste zicht in het niets te gaan eindigen. Je verwacht dat de moeder verbitterd zal achterblijven. Nooit zal je begrip kunnen opbrengen voor de racistische agent Dixon (Sam Rockwell). Je verwacht een gitzwart wraakdrama (dat is het ook), maar onverwachts komt humor om de hoek gluren. Hoe het leven toch, ook op de allermoeilijkste dagen, mooi kan zijn. Goed dan, oké. Als iemand Saoirse Ronan van haar allereerste Oscar afhoudt, laat het dan alsjeblieft Frances zijn. Het gouden randje en al.

Photo via imdb.


Oscar-update. Gezien: Call Me by Your Name, Dunkirk, Get Out, Lady Bird, The Shape of Water, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri. Nog te kijken (?): Phantom Thread, The Post, Darkest Hour en I, Tonya (omdat het kan)

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

An Abundance of Katherines – John Green

An Abundance of Katherines is het tweede en het enige boek van John Green dat ik nog niet gelezen had. Totdat ik twee dagen geleden besloot mijn iPhone even om te ruilen voor mijn oude Nokia (een baksteen waar je niet mee op internet kan – net wat ik nodig had) en het boek dus op minder dan 48h uitlas. Zoals dat gaat met de boeken van Green. Voor je het weet, ben je halfweg en niet te stoppen.

IMG_0513

Veel mensen zijn terecht fan van The Fault in Ours Stars – ook een van, zo niet mijn favorietje van John Green -, maar vinden de andere boeken dan een teleurstelling. Dat snap ik niet helemaal. Oké, het verhaal van Hazel en Gus is misschien het meest romantische (en ik vermoed dat Ansel Elgort daar ook wel voor iets tussen zit), maar dat wil niet zeggen dat de andere boeken geen even mooie en inspirerende boodschap hebben. Bovendien bevatten alle boeken de juiste dosis humor. En uiteindelijk komt de boodschap van elk boek telkens weer neer op ‘oblivion’. (Which I love!)

In An Abundance of Katherines gaan Colin Singleton – een slimmerik, maar net geen genie – en zijn best vriend Hassan op roadtrip omdat Colin dringend zijn laatste relatiebreuk met K-19 (jawel, de 19e Katherine waar hij een relatie mee had) moet verwerken. Op zoek naar een EUREKA moment belanden ze in het boerengat Gutshot, Tennessee nadat ze er het graf van Franz Ferdinand bezoeken. En meer ga ik echt niet verklappen.

Online lees ik dat veel mensen het verhaal te ongeloofwaardig vinden. Wie datet er nu 19 meisjes met dezelfde naam? Maar ook:  welk 17-jarig, terminaal ziek meisje loopt bij cancer support group een superknappe en lieve gast tegen het lijf waar ze hopeloos verliefd op wordt en die uiteindelijk nog voor haar sterft? Little infinities en al. Ook niet super realistisch, maar dat is net de reden waarom we graag boeken lezen, denk ik. De wereld die door een auteur gecreëerd wordt in een boek moet niet altijd (of zelf helemaal niet) lijken op onze werkelijkheid. Dus zonder dat het science fiction wordt, houden wij toch van een onrealistische maar wel (in een parallel universum) mogelijke werkelijkheid.

En eigenlijk is het gewoon heel grappig. Hoe kom je erbij een personage te bedenken dat alleen maar met meisjes wil samenzijn vanwege hun naam en daar dan een heel boek rond laten draaien. Ik denk dat mensen die hier online over zeuren het boek ook niet goed begrepen hebben. Uiteindelijk gaat er om dat je niet alles zo serieus moet nemen. Het leven is kort en morgen zal toch komen want “you can’t keep the future from coming”.

Even terug naar Colin. Al anagrammende gaat deze jongen door het leven, denkend dat hij iets moet betekenen voor deze wereld. Hij wilt graag als genie iets aan het licht brengen en denk daarom had na over een theorie die je relatie kan voorspellen. Hij gebruikt daarvoor zijn eigen ervaringen en komt uiteindelijk tot de conclusie dat zijn formule wel werkt in alle gevallen die hij al heel meegemaakt – met andere woorden: voor het verleden. De toekomst, onvoorspelbaar. Voor hem een aha-erlebnis. Voor zijn vriend Hassan, not so much.

De moraal hier, zoals ook het geval is bij het boek Papertowns, komt wat later in het boek, waardoor ik wel kan dat mensen niet meteen een ‘goede’ indruk hebben van het boek. maar dat neemt natuurlijk niet weg, zoals ik al zei, dat ook dit boek een ‘boodschap om over na te denken’ bevat. Iets waar ik nu dus mijn brein over breek. En John Green doet me nog meer van taal houden dan ik al deed, en ook een klein beetje van wiskunde met al zijn formules en grafieken. En ja zelfs de nummers van de voetnoten reken ik tot wiskunde. Voetnoot 80 is daarbij de echte winnaar. Voor iedereen die geen Nederlands kan, legt hij vakkundig de vertaling van het woord ‘paardenlul’ uit. Heerlijk.

“Even if it’s a dumb story, telling it changes other people just the slightest little bit, just as living the story changes me. An infinitesimal change. And that infitesimal change ripples outward-ever smaller but everlasting. I will get forgotten, but the stories will last. And so we all matter-maybe less than a lot, but always more than none.” De dag waarop ik denk, vertel, praat en woorden gebruik als deze man. Het zal mijn EUREKA moment zijn. Of zo iets. En (deze man,) de reden waarom ik 801 woorden schreef over een boek dat ik las en wat ik dacht nadat ik de laatste pagina omsloeg. Thanks John!

PS: voor iedereen die tot het einde las, thanks to you too! X
PS2: over de laatste video, voor iedereen die niet helemaal mee is. Henk is zijn broer. Nerdfighters zijn de kijkers, de fans.

An Abundance of Katherines – John Green