Maart book report

Welkom. Dit is mijn book report van de maand maart. Hieronder lees je mijn beknoptste gedachten over de boeken die ik de aflopen maand las. Ik weet niet hoeveel moeite ik nog moet en wil steken in mijn boekrecensies. Dus voorlopig probeer ik het even zo, gezien het grote verschil tussen het aantal views op een gewone blogpost vs een boekreview. (Merk op hoe ik hier heel terloops het woordje ‘gewoon’ gebruik, alsof iets aan deze bedoeling gewoon is.)

Too much and not the mood – Durga Chew-Bose

Dit is een eerste boek bestaande uit essays dat ik ooit las en ik moet toegegeven dat het even wennen was. De kans is dan ook groot dat ik bij een tweede lezing wel zal begrijpen waarover het eigenlijk gaat. Deze quote sprong er wel uit voor mij: “Nothing will make you fit in less than trying, constantly, to fit in.”

The year of magical thinking – Joan Didion

Hier had ik echt meer van verwacht. Sorry, Joan! Het is een prachtige weergave van hoe zij met haar verdriet en de dood van haar man/soulmate omgaat, maar voor mij niet ‘magical in de titel’-waardig.

De trein van 6.41 – Jean-Philippe Blondel

Twee oude bekenden zien elkaar voor het eerst in jaren terug en dan nog wel op de trein naar Parijs van 6.41 in de ochtend. Ze herkennen elkaar onmiddellijk, maar beslissen om  in plaats van hallo te zeggen, in hun gedachten rond te dwalen naar lang vervlogen tijden (hoe Philippe en Cécile na een korte relatie uit elkaar gingen). Langzaam komen de Parijse perrons in zicht.

Thuis – Daniel Schreiber

“We zijn allemaal nakomelingen van de oorlogen van onze ouders, grootouders en overgrootouders – ook als we dat nooit helemaal zullen kunnen begrijpen, ook wanneer we niet meer in de omstandigheden verkeren een emotionele relatie met deze geschiedenis van verschrikkingen op te bouwen.” Totaal niet wat ik had verwacht, maar eerlijk gezegd veel beter. Een aanrader voor de zinzoeker die niet van zweverige zelfhulp houdt.

Winter in Gloster Huis – Vonne van der Meer

Soms zijn er zo van die boeken waarvan ik dacht dat ze nooit zouden bestaan. Zo is deze roman van Vonne (heerlijk toch, die Hollanders met hun namen) er eentje. In een nabije toekomst vinden twee broers na de dood van hun vader een briefje en een doosje diamanten. Een eindeloze hoeveel geld maakt ze dat beide hun droomproject kunnen starten: een hotel – meer bepaald een vaarwelhotel – voor mensen die euthanasie wensen te plegen én een hotel voor de eeuwige twijfelaars.

Help: welk boek moet ik nu lezen? (Volg me op Goodsreads)

Maart book report

Kleine Hellen – Anne Moon Disko | RecenSIEN 08

Anne. Moon. Disko.

Alleen al voor de naam van de schrijfster – tevens beeldend kunstenaar en schrijver van korte verhalen – zou je kLEINE HELLEN een kans moeten geven. Een klein fijn taalwonder verspreid over 120 bladzijden. Voor de liefhebber van aangenaam in de hand en op een dag uit op de zetel onder een dekentje, of deze zomer in de warmte van de schaduw. Het is moeilijk voor te stellen hoe graag ik Anne Moon Disko wil heten.

Ik vind het niet gemakkelijk om even kort samen te vatten waar dit boek nu eigenlijk over gaat. Want je zou denken ‘120 pagina’s, hoe uitgebreid en complex kan een verhaal worden op zo’n korte tijd?’. Heel dus. Broer en zus, Max en Vera, delen een innige band en een bewogen jeugd. Wanneer Vera erachter komt dat ze nog maar een paar maanden te leven heeft, komen verdrongen herinneringen plots boven water. Vera is schrijfster, Max schilder. Artistieke karakters, elk met hun eigen kwellingen gebracht in melancholische flashbacks.

Het leven is soms een kleine (of minder kleine) hel. Na dit boek wist ik dat weer. Dat iedereen zijn eigen leed en geluk heeft. Voetjes op de grond. Wat een verhaal niet met een mens kan doen.

Kleine Hellen – Anne Moon Disko | RecenSIEN 08

Het smelt – Lize Spit | RECENSIEN 07

Het viel al af te leiden over mijn vorige berichten, maar hier voor alle duidelijkheid: ik heb Het smelt van Lize Spit uitgelezen! Een applausje voor mezelf en voor iedereen die verder is geraakt dan pagina 100. Het was een hele opgave en ik ben blij dat ik het boek nu nooit meer hoef op te nemen tijdens mijn rondje door Standaard Boekhandel en me ook niet meer hoef af te vragen of dit boek zijn 22 euries waard is. (Ook dank aan Laura die me het boek leende! Alweer het begin van een miljoen uitgespaard.)

Ik benoem deze klepper nu tot ‘zwoegboek van de eeuw’. Want je moet er wel iets voor over hebben om door de 480 pagina’s te geraken. Ten eerste wat uren van je tijd en verder vooral een uitstekend doorzettingsvermogen en grote nieuwsgierig naar het einde. Na zo’n 120 bladzijden heb ik het boek even opzij gelegd, het een aantal weken laten slapen op mijn nachtkastje. Toen ik het terug opnam, heb ik het zo snel mogelijk proberen uitlezen. Ik wilde er vanaf zijn, het einde kennen.

Lize Spit heeft wel een bijzonder verteltalent. Ik leefde echt mee met het hoofdpersonage Eva. Je ontmoet haar op 11-jarige leeftijd in de zomer en als twentysomething in een zachte winter. Ik had nooit gedacht dat ik me zo betrokken kon voelen met zo’n jong personage. Eva en de andere personages (vooral haar broer Jolan en zusje Tes, haar beste vrienden Pim en Laurens) zijn zo complex. Ik voorspel dat er veel thesissen en ander onderzoek gewijd aan zal worden. Het boek telt minstens evenveel lagen als bladzijden. Als ik het opnieuw las, zou ik nieuwe details ontdekken. Hoe de moeder op de zetel slaapt. Hoe Pim naar het achterste van een koe kijkt. Hoe Laurens’ moeder schellekes hesp uitdeelt van achter haar toonbank. Hoe Tesje gaatjes maakt in de grond om een nieuwe moestuin aan te leggen.

Een ding moet je weten voor je aan Het smelt begint: het is een ongelooflijk traag boek. Wat niet per se slecht is, maar als je, zoals ik, graag snel en in grote hoeveelheden leest, kan het je tempo aardig afzwakken. Voor mij had het gerust honderd pagina’s korter mogen zijn, al begrijp ik vanuit artistiek, schrijversstandpunt wel waarom er naar die vijfhonderd gestreefd werd. Omdat het werkt. Omdat het bijdraagt aan de zwaarte van het verhaal, de geloofwaardigheid, de tragiek. Omdat ijs ook traag smelt.

Het smelt – Lize Spit | RECENSIEN 07

Simon vs. The Homo Sapiens Agenda – Becky Albertalli | RecenSIEN 06

Het was al weer even geleden. ‘Het’ als in een boekreview / recensien, ‘het’ als in dat ik een boek uitlas en ‘het’ als in dat mijn verouderd tienerhart sneller ging slaan van een Young Adult boek. Maar bon, aan dit tempo zal ik niet snel het beoogde doel van 50 boeken in 2018 halen. Nummer 6 kan bij deze geschrapt worden (en nummer 7 zit in de pijpleiding, coming soon). Dit is Sien vs. the Goodreads reading challenge.

IMG_20180216_150600.jpg

Oh, Simon.

Theaterspelend, Oreo-etend en liefdesmailend brengt Simon Spier zijn dagen door in ‘het middelbaar’. Wandelen met de hond, huiswerk maken, miscommunicatie onder vrienden en met ouders, het komt allemaal aan bod. Ondertussen houdt Simon zijn geaardheid – ik vind het zo’n vreselijk woord – verborgen voor alles en iedereen. Of toch bijna. Op een nietsvermoedende dag vergeet hij zich af te melden op een van de schoolcomputers en vallen de e-mails aan Blue in de handen van Martin. Oeps.

Ik was lichtjes gecharmeerd door de vriendschappen tussen Simon en Leah, Nick en Abby die Becky Albertalli zo mooi, bijna filmisch omschrijft. Maar ik was minder onder de indruk van het opgeblazen einde. Het hele boek door lijkt het leven van Simon op het leven van een doorsnee tiener inclusief geheimen en gedoe. Helaas was het einde zoals het einde van een doorsnee romcom, jammer! Also, na het zien van Call Me By Your Name vond ik dit boek iets te geforceerd, waarmee ik niet wil zeggen dat dit boek (en/of erger) waarschijnlijk de realiteit is voor bijzonder veel jongeren (en minder jonge mensen). Ik miste eerlijkheid en echtheid op de laatste pagina’s. (Plus, wie schrijft op zeventienjarige e-mails die meer dan honderd woorden tellen, een antwoord geven op verschillende vragen en je heel weekend uit de doeken doen?)

Bijzonder mooi geschreven, dat wel, maar ook deze Simon vs. The Homo Sapiens Agenda gaat het niet om het liefdeskind van twee fantastische schrijvers als John Green en Rainbow Rowell. Als je nu denkt ‘dit boek zal ik dan toch maar niet lezen’. Wrong, do it! Ik kan er gewoon niet tegen dat ik ouder word en had het 37 jaar geleden vermoedelijk bittersweet gevonden.

Meer recenSIEN vind je hier.

Simon vs. The Homo Sapiens Agenda – Becky Albertalli | RecenSIEN 06

I, Tonya

Vannacht vinden de 90ste Academy Awards plaats in Los Angeles. Dringend tijd dus dat ik mijn laatste (?) filmreview bijeentyp. Ik had (mezelf) beloofd nog naar I, Tonya te kijken, waardoor ik maar twee films niet van het lijstje kon schrappen voor de winnaars in het holst van de nacht bekend worden gemaakt. EXCITED!

In I, Tonya krijgen we een oude – en onbekende, toch voor de meute geboren in of na de jaren 90 – kunstschaatslegende voorgeschoteld: de Amerikaanse Tonya Harding (Margot Robbie). In 1994 – mijn geboortejaar en dus niet in het geheugen gegrift – wordt schaatster Nancy Kerrigan aangevallen. Tonya’s grootste rivaal houdt er een kniebreuk aan over. Een gigantisch schandaal dat Tonya na een achtste plaats op de Olympische Spelen van 1994 verbant van de schaatspiste. Omstreden, opstandig en onverwoestbaar, maar zonder schaatsten aan haar voeten vooral hopeloos verloren.

Het schandaal staat natuurlijk niet op zich. Als klein kind wordt Tonya door haar moeder LaVona (Allison Janneygeslagen. Later neemt haar vriend en man Jeff Gillooly (Sebastian Stan) het huiselijk geweld voor zijn rekening. Maar ook de vicieuze cirkel die kansarmoede heet wordt prachtig in beeld gebracht. Een jonge Tonya en haar vader (de vriend van haar moeder?) gaan konijnen jagen zodat ook zij, ‘zoals het hoort’, met een bontjas de schaatsbaan op kan. Dat brengt ons dan weer naadloos bij de hoge eisen van juryleden wat kleding en uiterlijk betreft. Al zal Tonya voor altijd als ‘te marginaal’ beschouwd worden.

I, Tonya is een biopic zoals geen ander. Feiten en waarheid zijn duidelijk niet hetzelfde. Zo zal Tonya Harding altijd haar eigen waarheid kennen (geïnteresseerd? Lees zeker Tonya Harding Would Like Her Apalogy Now). In de film worden vierdemuurgesprekken gevoerd en nagespeelde interviews getoond, maar verwacht geen hoog documentairegehalte. De Oscar voor beste bijrol mag naar Janney gaan en als er een Oscar voor beste scène was dan zou Harding/Robbie huilende en schminkend voor de spiegel zeker winnen.

Any Oscarvoorspellingen?

I_Tonya.jpg

Photo via imdb.

I, Tonya