Die andere Herman – recensien 02

Laten we even stellen dat het goed gaat met mijn voornemens. De uren tikken weg, ik tik blogberichten op mijn toetsenbord en heb mijn tweede boek van het jaar al achter de kiezen: De man die werk vond van Herman Brusselmans.

We volgen de uiterst boeiende dagen van Louis Tinner, hoofd- en hulpbibliothecaris van een niet nader te noemen Brussels bedrijfje, die tijdens zijn dagelijkse rompslomp geplaagd wordt door hardnekkige verveling. Dat is al een leuk ietsje op zich: verveling in een bibliotheek in een bedrijf. En, zo blijkt dan, nog niet eens een nuttige. (Nutteloze situaties maken de beste boeken.) Want voor het wetboek moet je in de bedrijfsbibliotheek zijn, waar het er vast niet beter aan toe gaat. Nee, deze bibliotheek is voor de mensen die er werken en graag een stukje literatuur willen lezen. Al moet je enkele missende bladzijden er wel bijnemen.

Kettingrokend, in de spiegel starend en koude koffie slurpend brengt deze man die werk vond zijn dagen door in een suffe ruimte zonder enig daglicht. Dat is waarschijnlijk de reden dat zelfs het koffiemeisje geen enkele keer aan Louis vraagt om eens samen iets te gaan drinken. Jammer want hij ziet er toch zo goed uit. Het enige vooruitzicht waar Louis zich mee kan troosten is de sigaret van enkele minuten na de vorige.

De man die werk vond wekte vooral mijn nieuwsgierig naar de rest van Brusselmans’ oeuvre. Absurd is het beste woord om dit oud boekje uit – jawel – de bib te omschrijven. Online kom ik er dan achter dat ik meteen het beste van de vroege Brusselmans heb uitgekozen. Jammer want ik wil meer van dit.

“Eigenlijk ken ik Brussel niet zo goed, dacht hij, het is erfelijk. Mijn grootvader kende Brussel ook niet goed.”

Brilliant, geniaal en een moderne klassieker, aldus the interwebz. Ik houd het op ‘het beste van Brusselmans dat ik tot nu toe heb gelezen’. Meer volgt snel, maar voorlopig bijt ik me vast in een vierde Giphart. Coming soon, net zoals jullie Nederlandstalige aanraders in de comments!?

Die andere Herman – recensien 02

De greppel – Herman Koch (ofte RecenSIEN 01)

In mijn laatste blogpost van 2017 drukte ik mijn grootste wensen voor 2018 uit. Wereldvrede, consumptiekots en meer Nederlandstalige boeken op mijn leeslijst. First things firts: ik las De greppel van Herman Koch.

Nu, ik ben een grote fan van Koch. Hij kan me als geen ander op het verkeerde spoor zetten om dan op de allerlaatste pagina van een boek te verklappen dat ik het helemaal mis had. Alleen al voor zijn schone zinnen zou ik het grootste non-verhaal van zijn hand lezen. De greppel is zo’n verhaal dat volledig bestaat uit de hersenspinsels van een man, die toevallig ook de burgemeester van Amsterdam is. Robert Walter ziet zijn vrouw op een nieuwjaarsreceptie haar hoofd in haar nek gooien tijdens een gezellig onderonsje met wethouder Maarten van Hoogstraten. Ze gaat vreemd is het enige dat de arme man nog kan denken.

Naast dit boek las ik eerder al Het diner en Geachter heer M. van Herman Koch en ik moet toegeven dat ik toen misschien net iets meer onder de indruk was van het verhaal op zich. Al had deze klepper misschien wel de leukere details: een menselijke vader en moeder die een einde aan het leven willen maken zodat ze hun eigen aftakeling niet onder ogen moeten komen, een redelijk ongeïnteresseerde en daardoor geloofwaardige dochter, de enge schoonbroer die zijn handen niet zal tegenhouden wanneer het huwelijk van zijn geliefde zuster op springen staat en het beste personage van allemaal, Roberts beste vriend Bernhard. Totaal overbodig, maar met zo veel passie. Bernhard denkt het grootste mysterie van het heelal opgelost te hebben en is bovendien casually bevriend met Stephen Hawking.

“Ik heb schijt aan Nobelprijzen. Aan erkenning. Mijn leven is zonder prijzen al interessant genoeg.”

Het boek bevestigt eigenlijk dat ik niet alleen ben. Soms lijkt het alsof een hele wereld alleen in onze hoofden bestaat. Walter ziet zijn vrouw vreemdgaan in alles wat ze doet en laat, een wereld die eerst alleen in zijn hoofd bestaat (of niet? of toch wel?). Ik kruip ook soms in mijn hoofd, maar met iemands tweet over millennials of kleine handjes komt altijd het besef. Nope, het is allemaal echt. Alleen het leven na de dood is nog niet zeker, aldus Bernhard.

Onverwachts diep en verwachts hilarisch. 36/38 sterren.

Ik wacht nog steeds op al jullie Nederlandstalige aanraders! Don’t keep me waiting.

De greppel – Herman Koch (ofte RecenSIEN 01)