Maart book report

Welkom. Dit is mijn book report van de maand maart. Hieronder lees je mijn beknoptste gedachten over de boeken die ik de aflopen maand las. Ik weet niet hoeveel moeite ik nog moet en wil steken in mijn boekrecensies. Dus voorlopig probeer ik het even zo, gezien het grote verschil tussen het aantal views op een gewone blogpost vs een boekreview. (Merk op hoe ik hier heel terloops het woordje ‘gewoon’ gebruik, alsof iets aan deze bedoeling gewoon is.)

Too much and not the mood – Durga Chew-Bose

Dit is een eerste boek bestaande uit essays dat ik ooit las en ik moet toegegeven dat het even wennen was. De kans is dan ook groot dat ik bij een tweede lezing wel zal begrijpen waarover het eigenlijk gaat. Deze quote sprong er wel uit voor mij: “Nothing will make you fit in less than trying, constantly, to fit in.”

The year of magical thinking – Joan Didion

Hier had ik echt meer van verwacht. Sorry, Joan! Het is een prachtige weergave van hoe zij met haar verdriet en de dood van haar man/soulmate omgaat, maar voor mij niet ‘magical in de titel’-waardig.

De trein van 6.41 – Jean-Philippe Blondel

Twee oude bekenden zien elkaar voor het eerst in jaren terug en dan nog wel op de trein naar Parijs van 6.41 in de ochtend. Ze herkennen elkaar onmiddellijk, maar beslissen om  in plaats van hallo te zeggen, in hun gedachten rond te dwalen naar lang vervlogen tijden (hoe Philippe en Cécile na een korte relatie uit elkaar gingen). Langzaam komen de Parijse perrons in zicht.

Thuis – Daniel Schreiber

“We zijn allemaal nakomelingen van de oorlogen van onze ouders, grootouders en overgrootouders – ook als we dat nooit helemaal zullen kunnen begrijpen, ook wanneer we niet meer in de omstandigheden verkeren een emotionele relatie met deze geschiedenis van verschrikkingen op te bouwen.” Totaal niet wat ik had verwacht, maar eerlijk gezegd veel beter. Een aanrader voor de zinzoeker die niet van zweverige zelfhulp houdt.

Winter in Gloster Huis – Vonne van der Meer

Soms zijn er zo van die boeken waarvan ik dacht dat ze nooit zouden bestaan. Zo is deze roman van Vonne (heerlijk toch, die Hollanders met hun namen) er eentje. In een nabije toekomst vinden twee broers na de dood van hun vader een briefje en een doosje diamanten. Een eindeloze hoeveel geld maakt ze dat beide hun droomproject kunnen starten: een hotel – meer bepaald een vaarwelhotel – voor mensen die euthanasie wensen te plegen én een hotel voor de eeuwige twijfelaars.

Help: welk boek moet ik nu lezen? (Volg me op Goodsreads)

Advertenties
Maart book report

Kleine Hellen – Anne Moon Disko | RecenSIEN 08

Anne. Moon. Disko.

Alleen al voor de naam van de schrijfster – tevens beeldend kunstenaar en schrijver van korte verhalen – zou je kLEINE HELLEN een kans moeten geven. Een klein fijn taalwonder verspreid over 120 bladzijden. Voor de liefhebber van aangenaam in de hand en op een dag uit op de zetel onder een dekentje, of deze zomer in de warmte van de schaduw. Het is moeilijk voor te stellen hoe graag ik Anne Moon Disko wil heten.

Ik vind het niet gemakkelijk om even kort samen te vatten waar dit boek nu eigenlijk over gaat. Want je zou denken ‘120 pagina’s, hoe uitgebreid en complex kan een verhaal worden op zo’n korte tijd?’. Heel dus. Broer en zus, Max en Vera, delen een innige band en een bewogen jeugd. Wanneer Vera erachter komt dat ze nog maar een paar maanden te leven heeft, komen verdrongen herinneringen plots boven water. Vera is schrijfster, Max schilder. Artistieke karakters, elk met hun eigen kwellingen gebracht in melancholische flashbacks.

Het leven is soms een kleine (of minder kleine) hel. Na dit boek wist ik dat weer. Dat iedereen zijn eigen leed en geluk heeft. Voetjes op de grond. Wat een verhaal niet met een mens kan doen.

Kleine Hellen – Anne Moon Disko | RecenSIEN 08

Het smelt – Lize Spit | RECENSIEN 07

Het viel al af te leiden over mijn vorige berichten, maar hier voor alle duidelijkheid: ik heb Het smelt van Lize Spit uitgelezen! Een applausje voor mezelf en voor iedereen die verder is geraakt dan pagina 100. Het was een hele opgave en ik ben blij dat ik het boek nu nooit meer hoef op te nemen tijdens mijn rondje door Standaard Boekhandel en me ook niet meer hoef af te vragen of dit boek zijn 22 euries waard is. (Ook dank aan Laura die me het boek leende! Alweer het begin van een miljoen uitgespaard.)

Ik benoem deze klepper nu tot ‘zwoegboek van de eeuw’. Want je moet er wel iets voor over hebben om door de 480 pagina’s te geraken. Ten eerste wat uren van je tijd en verder vooral een uitstekend doorzettingsvermogen en grote nieuwsgierig naar het einde. Na zo’n 120 bladzijden heb ik het boek even opzij gelegd, het een aantal weken laten slapen op mijn nachtkastje. Toen ik het terug opnam, heb ik het zo snel mogelijk proberen uitlezen. Ik wilde er vanaf zijn, het einde kennen.

Lize Spit heeft wel een bijzonder verteltalent. Ik leefde echt mee met het hoofdpersonage Eva. Je ontmoet haar op 11-jarige leeftijd in de zomer en als twentysomething in een zachte winter. Ik had nooit gedacht dat ik me zo betrokken kon voelen met zo’n jong personage. Eva en de andere personages (vooral haar broer Jolan en zusje Tes, haar beste vrienden Pim en Laurens) zijn zo complex. Ik voorspel dat er veel thesissen en ander onderzoek gewijd aan zal worden. Het boek telt minstens evenveel lagen als bladzijden. Als ik het opnieuw las, zou ik nieuwe details ontdekken. Hoe de moeder op de zetel slaapt. Hoe Pim naar het achterste van een koe kijkt. Hoe Laurens’ moeder schellekes hesp uitdeelt van achter haar toonbank. Hoe Tesje gaatjes maakt in de grond om een nieuwe moestuin aan te leggen.

Een ding moet je weten voor je aan Het smelt begint: het is een ongelooflijk traag boek. Wat niet per se slecht is, maar als je, zoals ik, graag snel en in grote hoeveelheden leest, kan het je tempo aardig afzwakken. Voor mij had het gerust honderd pagina’s korter mogen zijn, al begrijp ik vanuit artistiek, schrijversstandpunt wel waarom er naar die vijfhonderd gestreefd werd. Omdat het werkt. Omdat het bijdraagt aan de zwaarte van het verhaal, de geloofwaardigheid, de tragiek. Omdat ijs ook traag smelt.

Het smelt – Lize Spit | RECENSIEN 07

Simon vs. The Homo Sapiens Agenda – Becky Albertalli | RecenSIEN 06

Het was al weer even geleden. ‘Het’ als in een boekreview / recensien, ‘het’ als in dat ik een boek uitlas en ‘het’ als in dat mijn verouderd tienerhart sneller ging slaan van een Young Adult boek. Maar bon, aan dit tempo zal ik niet snel het beoogde doel van 50 boeken in 2018 halen. Nummer 6 kan bij deze geschrapt worden (en nummer 7 zit in de pijpleiding, coming soon). Dit is Sien vs. the Goodreads reading challenge.

IMG_20180216_150600.jpg

Oh, Simon.

Theaterspelend, Oreo-etend en liefdesmailend brengt Simon Spier zijn dagen door in ‘het middelbaar’. Wandelen met de hond, huiswerk maken, miscommunicatie onder vrienden en met ouders, het komt allemaal aan bod. Ondertussen houdt Simon zijn geaardheid – ik vind het zo’n vreselijk woord – verborgen voor alles en iedereen. Of toch bijna. Op een nietsvermoedende dag vergeet hij zich af te melden op een van de schoolcomputers en vallen de e-mails aan Blue in de handen van Martin. Oeps.

Ik was lichtjes gecharmeerd door de vriendschappen tussen Simon en Leah, Nick en Abby die Becky Albertalli zo mooi, bijna filmisch omschrijft. Maar ik was minder onder de indruk van het opgeblazen einde. Het hele boek door lijkt het leven van Simon op het leven van een doorsnee tiener inclusief geheimen en gedoe. Helaas was het einde zoals het einde van een doorsnee romcom, jammer! Also, na het zien van Call Me By Your Name vond ik dit boek iets te geforceerd, waarmee ik niet wil zeggen dat dit boek (en/of erger) waarschijnlijk de realiteit is voor bijzonder veel jongeren (en minder jonge mensen). Ik miste eerlijkheid en echtheid op de laatste pagina’s. (Plus, wie schrijft op zeventienjarige e-mails die meer dan honderd woorden tellen, een antwoord geven op verschillende vragen en je heel weekend uit de doeken doen?)

Bijzonder mooi geschreven, dat wel, maar ook deze Simon vs. The Homo Sapiens Agenda gaat het niet om het liefdeskind van twee fantastische schrijvers als John Green en Rainbow Rowell. Als je nu denkt ‘dit boek zal ik dan toch maar niet lezen’. Wrong, do it! Ik kan er gewoon niet tegen dat ik ouder word en had het 37 jaar geleden vermoedelijk bittersweet gevonden.

Meer recenSIEN vind je hier.

Simon vs. The Homo Sapiens Agenda – Becky Albertalli | RecenSIEN 06

Honger: de geschiedenis van mijn lichaam – Roxane Gay | RecenSIEN 05

Toen ik in de bibliotheek haar naam in drukletters op deze cover zag staan, dacht ik dit moet ik lezen. Roxane Gay was al meermaals te gast in mijn favoriete podcasts en heeft bijzonder interessante dingen te vertellen over vanalles en nog wat. Dit boek gaat overduidelijk specifiek over haar ‘te grote’ lichaam, het gevolg van een onverwerkt trauma dat ze met zich meedraagt sinds haar twaalfde.

Als jong, katholiek meisje wordt Roxane Gay verkracht door een groepje jongens. Een van die jongens kent ze goed, het is haar ‘vriendje’. Of dat dacht ze toch. Hij lokt haar mee naar een hutje in het bos waar zijn dronken vrienden hen opwachten. In de eerste plaats was ik (naïef als ik ben) heel erg geschrokken door het feit dat ze als twaalfjarig meisje verkracht wordt. Vervolgens kon ik maar niet begrijpen dat het jongens van haar leeftijd, maximum een of twee jaar ouder, waren die haar dit aandeden. Uit schaamte en schrik voor de reacties van haar ouders houdt Roxane haar geheim jarenlang voor zichzelf. In plaats van erover te praten, eet ze haar hele jeugd haar zorgen weg. Dat resulteert in een nieuw probleem: morbide obesitas.

Het boek is een aaneenschakeling van getuigenissen die steeds over hetzelfde gaan: haar onverwerkt trauma waar ze niet over kan praten en haar overgewicht waar niemand over kan zwijgen. Op zich een heel interessant boek, maar je moet van een beetje herhaling houden. Geen enkel hoofdstuk is hetzelfde (maar liefst 88 stuks). Toch had ik halverwege wel het gevoel te weten wat haar standpunt precies is: onze maatschappij is nogal hard voor dikke mensen.Simpele dingen als kleding kopen, naar de winkel gaan, op restaurant eten, het openbaar vervoer nemen, etc. zorgen voor de meest ongemakkelijke situaties. Het medelijden van anderen, de goedbedoelde en minder goedbedoelde adviezen van familie, vrienden, professionals en de vooroordelen gecreëerd door onze samenleving maken het leven van ‘de dikke medemens’ er niet gemakkelijker op. En een keihard oordeel laat de kilo’s er nog steeds niet afvliegen.

Voor een genuanceerder inzicht over ‘dik zijn’ of beter ander zijn, zou ik Dik. Lelijk. Wijf. van Anke Wauters lezen in plaats van deze Honger. Gay’s punt is overduidelijk, maar voor mij is het leven grijs en niet zwart-wit – of heb ik het boek in sommige passages verkeerd geïnterpreteerd? Dat zou best kunnen, maar een ding staat als een paal over water: het vraagt moed om dit boek te schrijven, om terug te kijken in een pijnlijk verleden, om de moeilijkste vragen onbeantwoord te laten. Wat als ik niet was meegegaan met die ene jongen?


Meer recenSIEN vind je hier.

Honger: de geschiedenis van mijn lichaam – Roxane Gay | RecenSIEN 05

Into the water – Paula Hawkins | RecenSIEN 04

Hoe volg je je debuutroman en absolute bestseller op? Het was niet gemakkelijk voor Paula. Critici hadden pagina’s genoeg om iets mindere quotes te vergelijken met iets betere quotes. Het simpele vertelperspectief uit The girl on the train werd vervangen door het multistandpunt van, zo blijk, een heel dorp. Hawkins moet onderweg te veel tips weggeven zodat de lezer nog kan volgen. En dat is best jammer.

Wel even goed? Het verhaal van ‘moeilijke vrouwen’. Beckford staat bekend om zijn vele zelfmoorden. Lang geleden werden vrouwen er ondergedompeld in het meer. Als ze levend terug boven water kwamen, werden ze opgehangen wegens hekserij – duh, logisch toch? De laatste decennia sprongen de vrouwen zelf. Of zo gelooft het dorp.

Nel verdwijnt na maanden van beschuldigingen in de verdrinkingspoel. Volgens sommigen ‘haar verdiende loon’. Nel was sinds jaar en dag geobsedeerd door de vrouwen die zichzelf overgaven aan het water. Haar obsessie zou de beste vriendin (Katie) van haar dochter (Lena) tot zelfmoord hebben aangezet. Een onderzoek naar het eigen dood brengt haar zus (Jules) terug naar Beckford. Oude herinneringen en een ongekende geschiedenis komen boven water.

Vijf sterren voor het verlangen naar zwemmen in een meer dat ik kreeg van dit boek. Drie sterren op het voorhoofd van Hawkins. Ik wacht geduldig op boek nummer drie en ondertussen klasseer ik dit exemplaar onder ‘boeken die ik liever op vakantie gelezen had’ wegens echte pageturner.


Gezien de berichten die ik de afgelopen week postte, zou je misschien kunnen denken dat ik me vastklamp aan een thema. Edoch, niets is minder waar. De toevalligheden van het leven (of van algoritmes) brachten jou toch ook naar deze blog, niet?

Into the water – Paula Hawkins | RecenSIEN 04

Genuine fraud – E. Lockhart | RecenSIEN 03

Tijdens een recente impulstrip naar Standaard Boekhandel koop ik met een gekregen cadeaubon een agenda. Een first world problem dient zich aan: ik heb nog een kleine tien euro over. Na drie rondjes door de kleine winkel die voor de helft bestaat uit tijdschriften en kinderboeken vind ik, op van de zenuwen (ik moest opeens dringend naar het toilet en mijn parkeerticket was op dat moment al verlopen), een petite mini boekenrek met een aantal engelstalige boeken. Mijn oog valt op de naam E. Lockhart. Ik bedenk me niet en trek naar de kassa.

Afgelopen zomer las ik We were liars, als eerste boek op mijn e-reader. Dat kwam met bijzonder veel spijt. Had ik die 180 euro niet gewoon aan echte boeken moeten spenderen? Sinds de dag dat ik de laatste pagina omsloeg omtikte, staat het fysieke exemplaar op mijn verlanglijstje wegens ‘dit ga ik tien keer opnieuw lezen’. Zou mooi staan langs The fault in our stars. Dus lang verhaal kort: ik koos voor Lockhart omdat ik zo ondersteboven was van haar andere boek. Viel dat even tegen.

Julietta West Williams aka Jule is een echte genuine fraud. Als weeskind slash action hero bedenkt ze haar eigen verleden. Terwijl ze een geheime agente aan het lijntje houdt met valse paspoorten en verschillende pruiken, wordt Jule’s echte verleden letter per letter onthuld. Ze is geobsedeerd door haar rijke vriendin Imogen en is niet vies van een spatje bloed of zweet, maar op onvoorbereide momenten valt ze door de mand. Spannend en onverwachts, maar gewoon niet We were liars-goed, maar dat licht eigenlijk aan mijn hoge verwachtingen.

Wat ik wel van het boek kreeg, is een nog groter verlangen naar Martha’s Vineyard. Beide boeken spelen zich (deels) af het op eiland waar vooral de rich (and famous) hun zomers doorbrengen. Als een idyllisch Saint-Tropez, overladen met druiven en met een bijzondere taalgeschiedenis – lange tijd ‘sprak’ iedereen er gebarentaal wegens een verspreid gen van de ontdekkers van het eiland – trekt het mijn aandacht als geen ander. En als ik daar dan toch ben, reis ik in een keer door naar Nantucket.

Twee sterren voor Genuine fraud, Vijf voor mijn vernieuwde eilandendroom.

Genuine fraud – E. Lockhart | RecenSIEN 03