Geknutsel / gekunstel

Maak je met het nieuwste model spiegelreflex van Canon mooiere beelden dan met het toestel dat stof ligt te vangen in je kleerkast? Maak je zelfs beelden? Zijn stiften van Copic beter dan stiften van de Action? Waarschijnlijk. Maar maak je meer tekeningen als er voor veel geld in je pennenzak zit? Haal je meer plezier uit tijd voor jezelf nemen als je daar eerst veel geld voor moet neerleggen?

Heel lang dacht ik van wel. Als ik dure schetsboeken koop, zal ik het eindelijk proberen en dure penselen doen mijn handen minder bibberen. Van 0 naar 365 dagen per jaar tekenen, schilderen, schrijven, maken. Als het maar genoeg geld kost. Not – al ben ik niet per se voor ‘goedkoop’, ik ben meer voor degelijk en duurzaam met een beetje verstandige prijs-kwaliteit. Of voor doe-het-zelf (lees: vraag-het-aan-je-papa).

Misschien is het wel de tijd die ons het meeste kost. Liever niet nadenken en gewoon de volgende aflevering tien seconden na de vorige laten beginnen. Moeite is iets raars, maar ik merkt het iedere keer opnieuw. Steeds meer ideeën en altijd nieuwe ruimte in mijn hoofd. Gewoon even, een momentje maar, voor jezelf.

Liefde kun je niet kopen.

Advertenties
Geknutsel / gekunstel

2 juni

Er zijn zo van die dagen die jaren aan een stuk vreselijk zijn. Niet omwille van de leeftijd, wel door examens, examenstress, sollicitaties, sollicitatiestress en naderende eindes. Ik heb het natuurlijk over jarig zijn begin juni. En soms heb je geluk. Waarschijnlijk had ik gewoon hoerenchance dit jaar: schoon weer (maar ook niet overdreven warm zodat je eigenlijk liever putteke winter zou verjaren), een zaterdag (én de optie nog om een keer dit semester een les te skippen), een job (voorlopig, verdere zekerheid is er niet) en geen einde. Alleen maar nieuwe beginnen.

De zomer en een fris levensjaar lachten me gisteren toe. Bagels eten, zonnehoedjes passen, verliefd worden op nog maar eens een blazer, kaartjes kijken en rommelmarkten, waar ze al een iets aan de helft van de prijs (50% dus) weggeven. Ik durf met grote zekerheid te zeggen dat 2 juni 2018 mijn favoriete verjaardag van de afgelopen vijf jaar is. Low-key – zonder begin april al vroege cadeaus voor mezelf te kopen. Casual – zonder van één dag een verjaardagsmaand te maken. Gewoon – zonder na te denken.

2 juni

Dippin’

En plots is het juni.

ashley-batz-1298-unsplash.jpg

Ik zou nu iets kunnen schrijven over waarom ik zo weinig geschreven heb, maar meta is toch niet zo mijn ding. Dus ik houd het bij ‘een dipje’, een simpel woord voor iets heel ingewikkelds. Misschien wordt het zelfs wel gewoon te vaak gebruikt, kunnen we op sommige momenten even niets anders verzinnen en weet nu niemand wat ik precies bedoel.

Het dipje werd deels veroorzaakt door het warme weer. Want als ik dan in mijn bed lag, wou ik het liefst zo snel mogelijk in slaap vallen. Ik hoef gelukkig niet meer onder de dakpannen te kruipen (lees: boven in ons stapelbed te gaan liggen), maar warm is het ook als je ‘beneden’ slaapt. Het gezweet, het gepuft en het getik van de regen tegen het rolluik, het licht van de straatlantaarns dat door de gaatjes valt, het gezucht van de ventilator.

En deels omdat ik de dagen niet meer kon tellen. Dramatische gevolg (of was het eigenlijk gewoon de oorzaak van dit probleem?): mijn scheurkalender was blijven plakken in april. Ik vroeg me af of ik dit jaar nog wel schrijver zou kunnen worden. Tot ik op een bepaald begon te hyperventileren en niet meer wist met welke vinger ik normaal gezien de spatiebalk indruk. Groot probleem. Nog meer paniek. Raar getyp en uiteindelijk radiotoetsenstilte.

Toch brengt iedere maand een nieuw begin. Chanceke, want ik heb die kalender echt niet voor niets op mijn kerstlijstje geschreven en voor 1 januari al helemaal doorgelezen om nu vooral niet te doen alsof ik heel verbaasd, verrast en ja zelfs hartstikke verstomd sta van fantastische, originele schrijfadvies. Ook ruim interpreteerbaar. Neem risico’s! Zoek niet, vind! Schrijf! Doe het maar..

Daar moet je het dan mee doen.

Photo by Ashley Batz on Unsplash.

Dippin’

Quitters never win

Ik weet dat ik niet mag opgeven nu, maar het zou zo gemakkelijk zijn. De handdoek in de ring, I’m out. Gewoon niet meer opdagen. Stoppen is te gemakkelijk dat we het zo vaak doen. Waarom nog vijf minuten blijven lopen als je het laatste stukje ook kan wandelen? Waarom die woordenlijst nog eens nakijken als je ook kan scrollen? Waarom schrijven als je ook kan zwijgen?

De afgelopen dagen was ik er niet. Deze keer was tijd niet het excuus – meer nog, ik ga zelfs geen excuus verzinnen – en ik had een eeuwigheid. Soms lukt het gewoon niet en als de mindset dan niet meezit is het een beetje verloren moeite, ook al doe ik nog zo veel. Dus heb ik van de gelegenheid maar gebruik gemaakt om na te denken over mijn opties, om oude ideeën uit te voeren zodat nieuwe weer binnen kunnen en om (eindelijk) het eerste seizoen van The Handmaid’s Tale te kijken.

What am I doing with this life?

Quitters never win

Vijgen na Pasen?

Zijn we nog net op tijd? Of zijn we vooral te laat. Sorry zeggen, bitcoins kopen, de opwarming van de aarde tegengaan, instafamous worden, courgettes planten, in een nieuwe agenda beginnen op 2 april, de witte neushoorn redden, of de reuzenpanda, een boek schrijven, protesteren, bijleren, aan je goede voornemens denken.

heather-mount-606808-unsplash

(en dan nu een bijzonder mooie overgang) Over goede voornemens gesproken: hoe zit ermee? Houden ze stand, die voornemens, of heb je ze eind januari laten varen? Ik beloofde mezelf iedere dag te schrijven. Iets waar ik na drie maanden even op wil terugkomen. Want schrijven, allemaal goed en wel, maar kwantiteit boven kwaliteit (mijn eigen woorden op de tweede dag van het jaar)?

Iedere dag is behoorlijk concreet. De rest van het voornemen laat een beetje te wensen over. Mijn scheurkalender (Schrijven is scheuren van Dag Mag) is bovendien blijven hangen op 8 maart en ik denk dat ik daar, op die dag ook mijn diepgang verloor. Nu weet ik weer hoe het zit. Hoe meer tijd ik heb, hoe minder ik doe. Ik verdoe zo graag de uren in mijn dag met nadenken en ter plaatse blijven trappelen (toevallig een van mijn specialiteiten). Daar was ik nu ik het zo bekijk al veel eerder achter gekomen, maar zoals in elk goed sprookje herhaalt zo’n wijze les zich meermaals.

Maakt het nog iets uit?

Ik ben zeker van wel. Ik ga na drie maanden, met drie pasdagen, nog niet opgeven. Volgens Liz Gilbert heb ik nog zeker negen jaar en negen maanden te gaan. Daarna mag ik met opgeheven hoofd het toneel verlaten. Dan kan ik zeggen dat ik het ten minste geprobeerd heb. (probleem) Ik wil meer schrijven, maar wil dat automatische zeggen dat ik schrijver wil worden? (Help!)

Photo by Heather Mount on Unsplash.

Vijgen na Pasen?

Welkom terug. Ik heb je 48 uur gemist

Ik ben niet helemaal zeker, maar ik denk dat ik soms twijfel. De zin spreekt voor zich, toch? Dus in plaats van dan gewoon iets te doen – ook al is het resultaat dan niet perfect of op z’n minst een beetje hoe ik het wou – doe ik niets. Daar gaat het fout. Daar gaat een fout. Wat hebben we geleerd vandaag? Niets schrijven is niet schrijven. En soms is het ook schrijven.

Het is ondertussen drie maanden geleden dat ik besloot iedere dag te schrijven / bloggen en ik overweeg (of overdrijf) en probeer te leren van de dagen waarop Instagram me zegt dat ik er beter voor moet gaan. Ik zeg altijd: Een dag niet nagedacht is een dag niet geleefd. Maar misschien pas ik mijn motto beter aan. Wat dacht je van ‘Sien, je hebt nog exact 31 minuten om iets te schrijven vandaag’ of ‘laat het gras maar groeien’?

(Ik weet eigenlijk al heel zeker dat ik ga voor ‘niet geschoten is altijd mis’. Of zal ik nog wat twijfelen aan de keuzes die van mijn leven maken wat het is. (Het antwoord is ‘millennial’ in de breedste zin van het woord.) Ik ga dat niet even doen. En slapen. Ook belangrijk.)

#denkt #nog #eens #goed #na

A post shared by Floor Denil (@floordenil) on

Welkom terug. Ik heb je 48 uur gemist

Stoor ik?

Als het even mag, graag jullie aandacht voor Lisa Congdon – of op z’n minst voor dit interview met haar door Creative Boom. De mooiste raad komt altijd ‘van online’. Geheel meta geef ik jullie internetsgewijs al deze wijsheden door. Alleen zij die goed genoeg kijken, die voldoende aandacht besteden aan de details en die niets zoeken achter dingen waar niets achter te zoeken valt, merken het op.

“Fake it until you figure (the rest of) it out. The truth is, most people won’t notice you don’t really know what you are doing.” – Lisa Congdon

In een ideale wereld zou ik gevraagd hebben of het wel past. Zo op dit moment, of ik niet ongelegen kom. Of ik niet stoor. Want laten we wel eerlijk zijn. Te veel mensen eisen ongevraagd onze tijd op voor de meest nutteloze dingen. Zoals ik nu ook doe. Ik vraag je een interview te lezen waar veel mensen (lezers? Jij!) misschien helemaal niets aan zullen hebben. En toch doe ik het. Omdat het kan, ik er goesting in heb en niemand me zal tegenhouden.

En soms doen we het onszelf aan. Hoe veel mensen volg je wel niet op Instagram waarvan je iedere keer denkt ‘die weer’. Onnodig, maar net zoals we niet de moeite nemen om naar beneden te scrollen in vervelend reclamemails waarop we niet langer geabonneerd wensen te zijn, kijken we liever naar de foto’s en captions van mensen die ons niet doen. Koud laten. Vervelen. Zich aan ons opdringen. Beetje vervelend, maar ik hoop dat jij hier bent omdat je hier wil zijn. Niet omdat je denkt dat er iets te winnen valt of hoopt dat ik morgen eindelijk stop met zeveren.

Stoor ik?