Quitters never win

Ik weet dat ik niet mag opgeven nu, maar het zou zo gemakkelijk zijn. De handdoek in de ring, I’m out. Gewoon niet meer opdagen. Stoppen is te gemakkelijk dat we het zo vaak doen. Waarom nog vijf minuten blijven lopen als je het laatste stukje ook kan wandelen? Waarom die woordenlijst nog eens nakijken als je ook kan scrollen? Waarom schrijven als je ook kan zwijgen?

De afgelopen dagen was ik er niet. Deze keer was tijd niet het excuus – meer nog, ik ga zelfs geen excuus verzinnen – en ik had een eeuwigheid. Soms lukt het gewoon niet en als de mindset dan niet meezit is het een beetje verloren moeite, ook al doe ik nog zo veel. Dus heb ik van de gelegenheid maar gebruik gemaakt om na te denken over mijn opties, om oude ideeën uit te voeren zodat nieuwe weer binnen kunnen en om (eindelijk) het eerste seizoen van The Handmaid’s Tale te kijken.

What am I doing with this life?

Advertenties
Quitters never win

Vijgen na Pasen?

Zijn we nog net op tijd? Of zijn we vooral te laat. Sorry zeggen, bitcoins kopen, de opwarming van de aarde tegengaan, instafamous worden, courgettes planten, in een nieuwe agenda beginnen op 2 april, de witte neushoorn redden, of de reuzenpanda, een boek schrijven, protesteren, bijleren, aan je goede voornemens denken.

heather-mount-606808-unsplash

(en dan nu een bijzonder mooie overgang) Over goede voornemens gesproken: hoe zit ermee? Houden ze stand, die voornemens, of heb je ze eind januari laten varen? Ik beloofde mezelf iedere dag te schrijven. Iets waar ik na drie maanden even op wil terugkomen. Want schrijven, allemaal goed en wel, maar kwantiteit boven kwaliteit (mijn eigen woorden op de tweede dag van het jaar)?

Iedere dag is behoorlijk concreet. De rest van het voornemen laat een beetje te wensen over. Mijn scheurkalender (Schrijven is scheuren van Dag Mag) is bovendien blijven hangen op 8 maart en ik denk dat ik daar, op die dag ook mijn diepgang verloor. Nu weet ik weer hoe het zit. Hoe meer tijd ik heb, hoe minder ik doe. Ik verdoe zo graag de uren in mijn dag met nadenken en ter plaatse blijven trappelen (toevallig een van mijn specialiteiten). Daar was ik nu ik het zo bekijk al veel eerder achter gekomen, maar zoals in elk goed sprookje herhaalt zo’n wijze les zich meermaals.

Maakt het nog iets uit?

Ik ben zeker van wel. Ik ga na drie maanden, met drie pasdagen, nog niet opgeven. Volgens Liz Gilbert heb ik nog zeker negen jaar en negen maanden te gaan. Daarna mag ik met opgeheven hoofd het toneel verlaten. Dan kan ik zeggen dat ik het ten minste geprobeerd heb. (probleem) Ik wil meer schrijven, maar wil dat automatische zeggen dat ik schrijver wil worden? (Help!)

Photo by Heather Mount on Unsplash.

Vijgen na Pasen?

Welkom terug. Ik heb je 48 uur gemist

Ik ben niet helemaal zeker, maar ik denk dat ik soms twijfel. De zin spreekt voor zich, toch? Dus in plaats van dan gewoon iets te doen – ook al is het resultaat dan niet perfect of op z’n minst een beetje hoe ik het wou – doe ik niets. Daar gaat het fout. Daar gaat een fout. Wat hebben we geleerd vandaag? Niets schrijven is niet schrijven. En soms is het ook schrijven.

Het is ondertussen drie maanden geleden dat ik besloot iedere dag te schrijven / bloggen en ik overweeg (of overdrijf) en probeer te leren van de dagen waarop Instagram me zegt dat ik er beter voor moet gaan. Ik zeg altijd: Een dag niet nagedacht is een dag niet geleefd. Maar misschien pas ik mijn motto beter aan. Wat dacht je van ‘Sien, je hebt nog exact 31 minuten om iets te schrijven vandaag’ of ‘laat het gras maar groeien’?

(Ik weet eigenlijk al heel zeker dat ik ga voor ‘niet geschoten is altijd mis’. Of zal ik nog wat twijfelen aan de keuzes die van mijn leven maken wat het is. (Het antwoord is ‘millennial’ in de breedste zin van het woord.) Ik ga dat niet even doen. En slapen. Ook belangrijk.)

#denkt #nog #eens #goed #na

A post shared by Floor Denil (@floordenil) on

Welkom terug. Ik heb je 48 uur gemist

Stoor ik?

Als het even mag, graag jullie aandacht voor Lisa Congdon – of op z’n minst voor dit interview met haar door Creative Boom. De mooiste raad komt altijd ‘van online’. Geheel meta geef ik jullie internetsgewijs al deze wijsheden door. Alleen zij die goed genoeg kijken, die voldoende aandacht besteden aan de details en die niets zoeken achter dingen waar niets achter te zoeken valt, merken het op.

“Fake it until you figure (the rest of) it out. The truth is, most people won’t notice you don’t really know what you are doing.” – Lisa Congdon

In een ideale wereld zou ik gevraagd hebben of het wel past. Zo op dit moment, of ik niet ongelegen kom. Of ik niet stoor. Want laten we wel eerlijk zijn. Te veel mensen eisen ongevraagd onze tijd op voor de meest nutteloze dingen. Zoals ik nu ook doe. Ik vraag je een interview te lezen waar veel mensen (lezers? Jij!) misschien helemaal niets aan zullen hebben. En toch doe ik het. Omdat het kan, ik er goesting in heb en niemand me zal tegenhouden.

En soms doen we het onszelf aan. Hoe veel mensen volg je wel niet op Instagram waarvan je iedere keer denkt ‘die weer’. Onnodig, maar net zoals we niet de moeite nemen om naar beneden te scrollen in vervelend reclamemails waarop we niet langer geabonneerd wensen te zijn, kijken we liever naar de foto’s en captions van mensen die ons niet doen. Koud laten. Vervelen. Zich aan ons opdringen. Beetje vervelend, maar ik hoop dat jij hier bent omdat je hier wil zijn. Niet omdat je denkt dat er iets te winnen valt of hoopt dat ik morgen eindelijk stop met zeveren.

Stoor ik?

Genuine fraud – E. Lockhart | RecenSIEN 03

Tijdens een recente impulstrip naar Standaard Boekhandel koop ik met een gekregen cadeaubon een agenda. Een first world problem dient zich aan: ik heb nog een kleine tien euro over. Na drie rondjes door de kleine winkel die voor de helft bestaat uit tijdschriften en kinderboeken vind ik, op van de zenuwen (ik moest opeens dringend naar het toilet en mijn parkeerticket was op dat moment al verlopen), een petite mini boekenrek met een aantal engelstalige boeken. Mijn oog valt op de naam E. Lockhart. Ik bedenk me niet en trek naar de kassa.

Afgelopen zomer las ik We were liars, als eerste boek op mijn e-reader. Dat kwam met bijzonder veel spijt. Had ik die 180 euro niet gewoon aan echte boeken moeten spenderen? Sinds de dag dat ik de laatste pagina omsloeg omtikte, staat het fysieke exemplaar op mijn verlanglijstje wegens ‘dit ga ik tien keer opnieuw lezen’. Zou mooi staan langs The fault in our stars. Dus lang verhaal kort: ik koos voor Lockhart omdat ik zo ondersteboven was van haar andere boek. Viel dat even tegen.

Julietta West Williams aka Jule is een echte genuine fraud. Als weeskind slash action hero bedenkt ze haar eigen verleden. Terwijl ze een geheime agente aan het lijntje houdt met valse paspoorten en verschillende pruiken, wordt Jule’s echte verleden letter per letter onthuld. Ze is geobsedeerd door haar rijke vriendin Imogen en is niet vies van een spatje bloed of zweet, maar op onvoorbereide momenten valt ze door de mand. Spannend en onverwachts, maar gewoon niet We were liars-goed, maar dat licht eigenlijk aan mijn hoge verwachtingen.

Wat ik wel van het boek kreeg, is een nog groter verlangen naar Martha’s Vineyard. Beide boeken spelen zich (deels) af het op eiland waar vooral de rich (and famous) hun zomers doorbrengen. Als een idyllisch Saint-Tropez, overladen met druiven en met een bijzondere taalgeschiedenis – lange tijd ‘sprak’ iedereen er gebarentaal wegens een verspreid gen van de ontdekkers van het eiland – trekt het mijn aandacht als geen ander. En als ik daar dan toch ben, reis ik in een keer door naar Nantucket.

Twee sterren voor Genuine fraud, Vijf voor mijn vernieuwde eilandendroom.

Genuine fraud – E. Lockhart | RecenSIEN 03