Currently: March – week 10

Of ik in week 3 van het nieuwe jaar ben blijven steken? Misschien. Maar wanneer je mama zich dat plots luidop afvraagt, is het tijd voor wat actie. Ik heb jullie weer lekker verwaarloosd de afgelopen weken en ik weiger een goede reden te verzinnen voor mijn blogverzuim. Na vier jaar stel ik de volgende diagnose: bindingsangst. Sprinkled met een aantal kenmerken van de theatrale persoonlijkheidsstoornis. Los van mijn mentale toestand – het is vakantie en ik heb te veel tijd om na te denken – hier “dingen” die me echt bezighouden. Currently..

reading // Circe by Madeline Miller, een klassieker uit de Griekse mythologie in een verrassend, vlot leesbaar jasje. Circe wordt door Zeus en haar vader Helios naar een onbewoond eiland verbannen omdat de heren schrik hebben voor haar magische krachten en hekserij. De onderdrukking van de vrouw, jawel. Het is een mythe, maar je hoeft echt geen vreemde obsessie met de oudheid te hebben om je kostelijk te laten vermaken door dit boek.

enjoying // potten draaien! Via mijn zus vond ik Miete, die geen halve nier vraagt voor een workshopreeks van drie avonden. Ik wou al langer eens met mijn handen in de klei zitten en met mijn voeten op een draaischijf, zonder naar huis te moeten met het typische beeldje van een volslanke vrouw.

listening // naar alle podcasts waarin schrijfster Liz Gilbert ooit te gast was. Favoriet tot nu toe: How to: Academy. Deze vrouw kan als geen ander verhalen vertellen. Ze zou veel vragen met ja/nee kunnen omzeilen – om ervan af te zijn – maar kiest altijd voor de mooiste, langste en tot de verbeelding sprekende antwoorden. Afgelopen week heb ik in de fitness – niet de plek waar ik sport, wel de plaats waar ik mijn wekelijks portie podcasts beluister – nog luidop moeten lachen om haar eerste ontmoeting met Oprah.

watching // Down the Road.

loving // The Surprising Shift in Michelle Obama’s Style, geschreven door Harling Ross. Manrepeller bewijst nog maar eens dat mode helemaal niet platvloers is of hoeft te zijn. Al was ik niet helemaal weg van haar blinkende Balanciaga botten, Obama’s zijden oranje blouse en gestreept pak mogen er zijn.

laughing out loud // bij het horen van de combinatie van volgende woorden: Tim Apple.

Afbeelding via Twitter @lectrr.

Advertenties
Currently: March – week 10

Currently – week 03

Het enige dat me voorlopig echt lijkt te lukken in dit nieuwe jaar is dit: een maandags postje over waar ik me de afgelopen week mee bezighield. Veel lezen, al mijn instaxfoto’s schieten en mij vooral niet opjagen heb ik op deze blue monday allang overboord gegooid. Maar dit doet ik dus wel, currently…

listening // naar de podcast The Literary Life with Mitchell Kaplan via Spotify. Over boeken over boeken, de job van kinderboekenaankoper en literaire festivals. Als het over boeken, zinnen of zelfs maar woorden gaat, wordt het besproken door de eigenaar van Books & Books, een (ja, echt!) boekenwinkel in Miami.

wanting // Ik denk erover na om mijn (zuurverdiende) centjes – zal ik nog eens uitleggen hoe je de indicatif présent vormt voor werkwoorden op -re? – te spenderen aan een analoge camera. Met filter. En dan ook graag een vakantie in het zuiden van Italië. Dat worden schoon foto’s van citroenen, ijsjes en de zee.

reminiscing // afgelopen weekend. Het begon (slecht) met een (goed) examen. Het kon dan ook moeilijk nog meer bergafwaarts gaan dan dat. Een housewarming, optreden en winterwandeling met het kindje (lees: hondje) van mijn zus volgden. Het nagenieten is er bijna uit, morgen blijft er niet veel meer van over.

enjoying // het koude weer. Van binnen, uiteraard. En Pauline Cornelisse, altijd goed. Om mij moverende redenen denk ik nu ’s nachts heel veel na, want dat telt blijkbaar toch niet.

Currently – week 03

Het einde van een zomer

Het seizoen gaat sluiten, de terrasjes gaan dicht en een reis naar de zon kost ietsje minder. Opeens is september toch weer een nieuw begin, een frisse start en lege schriftjes. Maar meteen ook het einde van een onverwachtse zomer uit mijn dromen: twee landen werden van mijn onbestaande emmerlijst geschrapt. (Bungeejumpen laat ik voor een andere keer. Ik ben van plan nog jaren te leven.)

Of ik over drie weken mee op de vlieger wil stappen naar Nepal? Deze vraag kreeg ik op 5 juli, nadat ik letterlijk iedereen (die er naar vroeg) had verteld dat ik de zomer thuis zou doorbrengen, al zolder opruimend en vooral zonder plan. Lang moest ik er niet over nadenken. En nu ze me toch een vinger hadden gegeven, nam ik maar ineens de hele hand. Plus tien dagen India. Zo werden mijn lamme, gevaccineerde armen toch ook de moeite waard.

Waar zal ik beginnen?

Of nee, hoe zal ik opnieuw beginnen?

Het einde van een zomer

Geknutsel / gekunstel

Maak je met het nieuwste model spiegelreflex van Canon mooiere beelden dan met het toestel dat stof ligt te vangen in je kleerkast? Maak je zelfs beelden? Zijn stiften van Copic beter dan stiften van de Action? Waarschijnlijk. Maar maak je meer tekeningen als er voor veel geld in je pennenzak zit? Haal je meer plezier uit tijd voor jezelf nemen als je daar eerst veel geld voor moet neerleggen?

Heel lang dacht ik van wel. Als ik dure schetsboeken koop, zal ik het eindelijk proberen en dure penselen doen mijn handen minder bibberen. Van 0 naar 365 dagen per jaar tekenen, schilderen, schrijven, maken. Als het maar genoeg geld kost. Not – al ben ik niet per se voor ‘goedkoop’, ik ben meer voor degelijk en duurzaam met een beetje verstandige prijs-kwaliteit. Of voor doe-het-zelf (lees: vraag-het-aan-je-papa).

Misschien is het wel de tijd die ons het meeste kost. Liever niet nadenken en gewoon de volgende aflevering tien seconden na de vorige laten beginnen. Moeite is iets raars, maar ik merkt het iedere keer opnieuw. Steeds meer ideeën en altijd nieuwe ruimte in mijn hoofd. Gewoon even, een momentje maar, voor jezelf.

Liefde kun je niet kopen.

Geknutsel / gekunstel

2 juni

Er zijn zo van die dagen die jaren aan een stuk vreselijk zijn. Niet omwille van de leeftijd, wel door examens, examenstress, sollicitaties, sollicitatiestress en naderende eindes. Ik heb het natuurlijk over jarig zijn begin juni. En soms heb je geluk. Waarschijnlijk had ik gewoon hoerenchance dit jaar: schoon weer (maar ook niet overdreven warm zodat je eigenlijk liever putteke winter zou verjaren), een zaterdag (én de optie nog om een keer dit semester een les te skippen), een job (voorlopig, verdere zekerheid is er niet) en geen einde. Alleen maar nieuwe beginnen.

De zomer en een fris levensjaar lachten me gisteren toe. Bagels eten, zonnehoedjes passen, verliefd worden op nog maar eens een blazer, kaartjes kijken en rommelmarkten, waar ze al een iets aan de helft van de prijs (50% dus) weggeven. Ik durf met grote zekerheid te zeggen dat 2 juni 2018 mijn favoriete verjaardag van de afgelopen vijf jaar is. Low-key – zonder begin april al vroege cadeaus voor mezelf te kopen. Casual – zonder van één dag een verjaardagsmaand te maken. Gewoon – zonder na te denken.

2 juni

Dippin’

En plots is het juni.

ashley-batz-1298-unsplash.jpg

Ik zou nu iets kunnen schrijven over waarom ik zo weinig geschreven heb, maar meta is toch niet zo mijn ding. Dus ik houd het bij ‘een dipje’, een simpel woord voor iets heel ingewikkelds. Misschien wordt het zelfs wel gewoon te vaak gebruikt, kunnen we op sommige momenten even niets anders verzinnen en weet nu niemand wat ik precies bedoel.

Het dipje werd deels veroorzaakt door het warme weer. Want als ik dan in mijn bed lag, wou ik het liefst zo snel mogelijk in slaap vallen. Ik hoef gelukkig niet meer onder de dakpannen te kruipen (lees: boven in ons stapelbed te gaan liggen), maar warm is het ook als je ‘beneden’ slaapt. Het gezweet, het gepuft en het getik van de regen tegen het rolluik, het licht van de straatlantaarns dat door de gaatjes valt, het gezucht van de ventilator.

En deels omdat ik de dagen niet meer kon tellen. Dramatische gevolg (of was het eigenlijk gewoon de oorzaak van dit probleem?): mijn scheurkalender was blijven plakken in april. Ik vroeg me af of ik dit jaar nog wel schrijver zou kunnen worden. Tot ik op een bepaald begon te hyperventileren en niet meer wist met welke vinger ik normaal gezien de spatiebalk indruk. Groot probleem. Nog meer paniek. Raar getyp en uiteindelijk radiotoetsenstilte.

Toch brengt iedere maand een nieuw begin. Chanceke, want ik heb die kalender echt niet voor niets op mijn kerstlijstje geschreven en voor 1 januari al helemaal doorgelezen om nu vooral niet te doen alsof ik heel verbaasd, verrast en ja zelfs hartstikke verstomd sta van fantastische, originele schrijfadvies. Ook ruim interpreteerbaar. Neem risico’s! Zoek niet, vind! Schrijf! Doe het maar..

Daar moet je het dan mee doen.

Photo by Ashley Batz on Unsplash.

Dippin’

Quitters never win

Ik weet dat ik niet mag opgeven nu, maar het zou zo gemakkelijk zijn. De handdoek in de ring, I’m out. Gewoon niet meer opdagen. Stoppen is te gemakkelijk dat we het zo vaak doen. Waarom nog vijf minuten blijven lopen als je het laatste stukje ook kan wandelen? Waarom die woordenlijst nog eens nakijken als je ook kan scrollen? Waarom schrijven als je ook kan zwijgen?

De afgelopen dagen was ik er niet. Deze keer was tijd niet het excuus – meer nog, ik ga zelfs geen excuus verzinnen – en ik had een eeuwigheid. Soms lukt het gewoon niet en als de mindset dan niet meezit is het een beetje verloren moeite, ook al doe ik nog zo veel. Dus heb ik van de gelegenheid maar gebruik gemaakt om na te denken over mijn opties, om oude ideeën uit te voeren zodat nieuwe weer binnen kunnen en om (eindelijk) het eerste seizoen van The Handmaid’s Tale te kijken.

What am I doing with this life?

Quitters never win