Herfstvakantiemonoloog

Hoe oud bent u? Heeft u huisdieren? Heeft u een vriend? Uw vriend heet *naam lief* hè? Heeft u een auto? Kan u die toets van morgen verzetten? Welke pagina? Wat is de datum van vandaag? Mag ik typex lenen van iemand? Mag ik naar het toilet? Het is echt heel dringend. U komt iedere dag met de fiets  hè? Oh, zou u dan samen met mij naar school willen fietsen?

Het is vakantie.

Ik had het wel door hoor. De eerste dagen van het nieuwe schooljaar kon je niet aan het getal ontsnappen. Acht. Acht weken. Dan zouden we (weer) vakantie hebben. Je kon het niet missen. Ze hadden het cijfers net zo goed op de betonnen speelplaats kunnen schilderen of op de poort van de fietsenstalling. Ze hadden het door de luidsprekers kunnen declameren of iedereen om de acht minuten een mailtje kunnen sturen met daarin enkel het hoopgevende cijfer. Mocht ik dan op miraculeuze wijze toch niet hebben opgevangen hoe lang het zou duren, hadden de leerlingen me er wel aan herinnerd.

Gaat u op vakantie, mevrouw?

Nee. Misschien. Het maakt ook niet uit. Ik ga liggen, rusten, een beetje werken en nietsdoen. Hier of ergens anders. Me voorbereiden op de komende acht weken. Dan is het weer spurten van de ene brug naar de andere. Voorlopig niet met de wind in de rug, maar wel op kop. Haastig, voor ook die overgang instort, voor het nieuwjaar wordt. Ik kan er nog om lachen. Het is oké. Niet iedereen wil zijn computer ruilen voor ook maar één puber. Niet iedereen baadt deze week met z’n voetjes in ’t verlof.

Daarom beloof ik plechtig dat ik zo veel mogelijk films van Tim Burton zal kijken, zo veel mogelijk Nederlandstalige jeugdboeken zal lezen, zo veel mogelijk niet-Europese wellnesstrends zal uitproberen, zo veel mogelijk kerstlijstideeën zal bedenken. Ik zal wandelen en slapen, verbeteren en denken, opruimen en dromen. Andere voorkeuren op aanvraag.

Vakantie of niet, fijne week!

Advertenties
Herfstvakantiemonoloog

warm weekend

Ik ga niet klagen over het weer, maar het moet gezegd. Dit is niet normaal (of gezond). Los daarvan heel veel liefde voor dit zonnetje. Al brengt ze de clichématige hashtag indian summer met zich mee en zal de slag in het gezicht twee keer zo groot zijn op het moment dat ik mijn nieuwe schoenen – ze staan in de kast stof te vangen – dan toch moet aantrekken. Voorlopig nog even zonder jas, sjaal en handschoenen, maar wel met dit.

  • met de fiets, onderweg, en dan over zo veel mogelijk kurkdroge bladeren rijden
  • de wintersloffen – jawel – opnieuw wisselen voor de zomersloffen – ook jawel
  • de zelfgebreide jas van mijn mama dan maar binnen ipv buiten dragen
  • gratis sauna in de auto
  • ijsjes na het werk
  • cinema dates op zomeravonden (in de herfst)
  • na vijf minuten beginnen zweten in de fitness en denken dat je heel goed bezig bent

Fijne maandag!

warm weekend

een zaterdagvoormiddag aan zee

Sinds mijn grootouders hun appartement in Heist-aan-zee te koop zetten, begin deze zomer, verlang ik naar de zee. Ik leek er maar niet te geraken, maar kijk, de zomer is nog niet echt voorbij dus.. Om half zeven op zaterdagochtend vertrokken we met z’n drietjes. Papa en pa zouden een nieuw systeem voor de ambetante nieuwe douchedeuren die nooit echt gewerkt hebben, uitproberen. Ik zou een strandwandeling maken die begint in een blakende ochtendzon en eindigt met een waterig zonnetje na een regenbui. Haar nat tegen te wangen, schoenen en sokken onder het natte zand, hartje opgelucht en uitgewaaid.

Onderweg. Ik tel mijn passen en staar naar de lijnen van de wind in het zand. Het strand kleurt langzaamaan jachtluipaard. De wolken dansen met het water, de tranen van een mislukte wals. Nog voor de laatste druppel valt en de zeedijk zowat blank staat, verschijnen de eerste wandelaarsbenen opnieuw. De regen joeg hen weg, maar een koffie en een borrel later gaat het wel weer.

Er is iets aan de zee. Het viel me vroeger, toen ik er als kind zowat iedere schoolvakantie wel een paar dagen verbleef, nooit op. Vroeger was het weg van huis, mama en papa werken, wij vakantie. Nu is het weg van alles. Rustig en rusteloos, een beetje zoals ik. Drie uur later rijden we terug naar huis.

een zaterdagvoormiddag aan zee

Het eiland

Na lang zwemmen spoelden we aan. Lamme armen, zware benen. Goed om dagen niet naar de fitness te gaan. Het is er schoon. Mooi weer, witte stranden, onbereikbaar exotisch fruit, de grootste monstera’s ever. Handdoek uitgerold en melkflessen ingesmeerd. Daar liggen we dan. Heel even genieten. De wolken doen ons niets, maar het zand begint te kriebelen.

Ooit, heel snel, zullen we verder moeten. Hoe mooi de jungle ook is. We willen regen, steden, fietsen tegen de wind in. Slapeloze nachten, indommelen op de zetel en spartelen voor de sport. Bloed, zweet en tranen. Versleten schoenen, diepvries maaltijden en knuffelen voor de dag begint. Rennen, lopen, spurten, vallen over onze eigen voeten of die van elkaar. Sleuren, smeken, liefhebben, liggen. Lawaai, lange dagen, discussiëren om niets, lachen. Zolang we maar met z’n twee.

Het eiland

Het leven zoals het is: de tweede ronde

Woensdagochtend omstreeks 8u56 werd ik “een zeer sterke nummer twee in dit verhaal”. Helaas miste ik een hoopje levenservaring voor de job in kwestie. Zelfs de verwoede pogingen tussen het eerste en het tweede gesprek mochten niet baten. Dus, wat doe je als iemand anders voor je neus met ‘de job van je leven’ – ja, vraagtekens en al – gaat lopen? Juist, de volgende dag gewoon bloemenkronen maken.

De zomer is er ook maar even, net als het nare gevoel van een ingeplande e-mail op een bewolkte, drukkende ochtend. Niets wat een fietstocht en een rondje door de tuin niet kunnen oplossen. Het leven hè.. Lang leve het bloemschikkoffer van la mamma, inclusief drie rollen bloemistentape. Bakkie troost erbij en loving life (of toch kop omhoog).

Het leven zoals het is: de tweede ronde

Currently: July

Ja, zo. Vakantie. Hoog tijd voor een ongevraagde update over mijn dagelijkse leven met daarin te veel informatie over hoe ik mijn dagen slijt wanneer ik me niet helemaal dood verveel. Enjoy! Currently..

staring // at my pretty flowers van Bloomon. Vorige week volgde ik een bloemschikcursus (meer over deze obsessie hieronder) en ik probeer dagelijks meerdere uren mijn boeketje te bewonderen om de dag door te komen. Ook één van de tips van de bloemstylist. Heel handig. Het weer is niet ideaal voor verse bloemen, maar ze staan toch al een weekje mooi.

watching // alle macramé gerelateerde filmpjes ooit gepost op YouTube.

finishing // Eat Pray Love van Elizabeth Gilbert. Ik ben nu nog meer geobsedeerd door haar als persoon, schrijfster en spirit animal. Big Magic was al mijn bijbel, dus ik denk dat ik nu een oud en een nieuw testament heb en dringend een tempel aan haar moet wijden.

reading // Eleanor Oliphant is completely fine. Je dacht toch zeker niet dat ik nog niet in een ander boek begonnen was voor het eerste uit had? Ik ben ongeveer halverwege en begin het echt leuk te vinden. Eleanor intrigeert me, al voel ik de bui al hangen dat het arme kind iets ergs overkomen is. Ik houd mijn hartje al vast voor het einde.

dreaming // van een carrière als bloemist. (Ja, schrijfster, pottenbakster, bloemist.. Who cares. Van de hak op de tak is wel mijn ding.) Daar ben ik natuurlijk niet zelf opgekomen, nee. Instagram heeft het me in de schoot geworpen. Kijk maar eens naar deze foto’s van Loes en vertel me dan maar eens met enige overtuiging dat je geen bloemen wil schikken om 6.30 in de ochtend!

eating // zelfgemaakte komkommergazpacho, een recept uit die andere bijbel.

enjoying // de stille momentjes van de zomer. Wanneer de buren een middagdutje doen en interimkantoren middagpauze houden, waneer ik mijn benen strek, de wind een zuchtje laat en de vogels fluiten. Dan ben ik op mijn zomerse best.

loving // life.

Currently: July