Currently – week 02

Het is maandagavond, 21u. Er is niets op tv, je hebt geen zin meer om nog echt te werken en je begint je af te vragen hoe je de week zal overleven. Je beseft dat het te laat is voor een retourtje naar de fitness, dat je best op tijd gaat slapen vanavond en dat je eigenlijk nog geen groenten hebt gegeten vandaag. Je kiest er toch voor een suikerwafel naar binnen te werken en verdrinkt bijna in een online zwart gat. Om een voorbeeld te geven: America’s Got Talent houdt nu een Champions versie. Wat de avond brengt, weet niemand. Daarom breng ik u volgende, overbodige vaststellingen. I’m currently…

listening // to the All Out 90s playlist on Spotify. Ook wel de betere nineties klassiekers, dames en heren. Mariah Carey, Whitney Houston, Cher, Vanessa Paradis. Britney Spears.

waiting // op de terugkeer van mijn favoriete podcast: The High Low Show. Momenteel zijn ze (P. Sykes en D. Alderton) op hiatus, dus rest me enkel hun hilarische tweets. Sad times.

watching // You on Netflix. Man, de kracht van de verteller toont hier zijn sterktes nog maar eens. Of hoe je als ‘gezonde’ kijker gaat meeleven met het hoofdpersonage Joe, een obsessieve stalker slash puntje puntje puntje (ik wil niet te veel verklappen, hé). Het lot wilde me ook vertellen dat ik er waarschijnlijk geen slecht aan gedaan heb eens wat oude foto’s van mijn sociale media te halen – wat een opluchting. Als je al kijkt naar You of volgend weekend een Tinderdate hebt, is het artikel Netflix’s ‘You’ Has Me Asking Myself: Am I A Stalker? van Manrepeller wel leuk om te lezen.

buying // De Geniale Vriendin van Elena Ferrante. Want na de serie moet ik natuurlijk het boek lezen. Nu nog beslissen wat ik met de andere dertig euro aan boekenbonnen koop. Tips, iemand?

reading // Conversations with Friends van Sally Rooney. So far, so good. Hoe kan het ook anders, een boek met in de hoofdrol Frances (de verteller) en Bobbi (haar goede vriendin). Klinkt als een olijk duo of als de twee Franse buldogs die ik nooit zal hebben.

loving // onze klimaatbrossers.

wishing // dat ik met mijn ijskoude voeten op deze loeihete tegels van de Baby Taj stond. En dan meteen ook weer wat vakantie had.

Lees ook: wat ik deed in week 01.

Advertenties
Currently – week 02

Currently – week 01

Nieuw motto: slecht begonnen is ergens ook wel een klein beetje ‘half gewonnen’. Het bewijst nog maar eens dat haalbare doelen stellen niet gemakkelijk is en waarom het merendeel van ons er dus niet in lijkt te slagen een goed voornemen meer dan een week – en in mijn geval drie dagen – vol te houden. Dus bij deze, een oproep om het allemaal wat te laten hangen tot januari opnieuw voor een jaar verdwijnt (zijn we daar ook weer even vanaf). Maar niet zonder een stevige dosis absolute aanraders in tijden van ijskoude winteravonden en gezellige buikvetjes. Staar gerust even naar deze donut à la crème brûlée want I’m currently…

IMG_20190104_113558.jpg

loving // donuts. Al stel ik me dan de vraag of dit ooit anders was.

reading // An American Marriage van Tayari Jones, het verhaal van Roy en Celestial, een pasgetrouwd koppel op zoek naar hun (Amerikaanse) droom. Al blijft Amerika Amerika en loopt het huwelijk bijna spaak na een vreemde nacht in een hotel en allerhande ‘familiale redenen’. Het einde kan ik niet verklappen (want ik heb het boek nog niet uit), maar los daarvan ben ik ervan overtuigd dat ik niet teleurgesteld zal worden. Dat zegt ook Goodreads.

listening // to Brol van Angèle in de fitness. Heerlijk, zo niet altijd moeten nadenken over wat er eigenlijk gezongen wordt. Bij haar tweetalige liedjes (Engels en Frans) bedenk ik me tussen crosstrainer en matje dan wel of ik ook niet gewoon soms lekker tweetalig moet zijn (lees: schrijven). Zonder daarbij iets te geven om de vreemde blikken die ik nooit zal zien van achter jullie schermen.

deleting // lots van mijn oude instagramfoto’s na het zien van de reportage van Telefacts over het platform, zijn vele valse volgers en grauwe, diepe waters. Merk op dat ik lichtjes overdrijf, maar door terug te scrollen ging ik me toch afvragen waarom ik ooit een foto van dat lelijke zelfgemaakte slaatjes online zwierde of zelf maar mijn camera opende tijdens het opruimen van mijn kleerkast. Cringe verzekerd. Disclaimer: alle maaltijden die ik ooit postte, at ik wel degelijk op.

watching // My Brilliant Friend, de HBO-verfilming van het – volgens het internet fantastische – boek van een mysterieuze schijfster (Elena Ferrante) over de vriendschap tussen twee Italiaanse meisjes, Lila en Lenù. Naar ’t schijnt is de serie zowel hartverwarmend als hartverscheurend. Ik ben bereid dit te laten gebeuren, geheel vrijwillig. De zakdoeken staan al klaar.

wishing // dat het al zomer was.

Currently – week 01

Later word ik?

Op momenten dat je het niet verwacht, slaat het lot je frontaal in het gezicht. Toeval bestaat niet. Een mot links, een klap rechts, eventueel nog een stomp in de maag – optioneel. Een donderslag bij heldere hemel, aha-erlebnis tot en met. Daar is de toekomst, het verleden en de job van je leven. Ja, ook afgelopen oudejaarsavond keek ik niet naar het vuurwerk, maar naar mensen die foto’s (proberen te) maken van datzelfde vuurwerk. Soms net te laat. Of te vroeg. Pareltjes, echt waar. Ik dacht daar zit een goedbetaalde job in. Later word ik vuurwerkfotograaf.

Uit de reeks ‘op een dag vind je de job van je leven

Later word ik?

In het begin

In het begin was er niet zo veel. Een hoop ovenhapjes/overschotjes, afgeschoten vuurwerk en wat goede voornemens, meer ook niet. Maar het was een begin. Nonkels met hoofdpijn, chinees eten op een vermoeide maag en nieuwjaarsbriefkriebels komen later, edoch zijn ze niet minder belangrijk voor een nieuwe start. Welkom bij het begin, lieve lezer.

danielle-macinnes-222441-unsplash

Laten we even 365 dagen terug in de tijd gaan, de dag waarop we met z’n allen vol goede moed aan onze voornemens begonnen. Ik ging twee dingen doen afgelopen jaar. 1) vijftig boeken lezen en 2) iedere dag schrijven op deze blog. In het eerste doel ben ik glansrijk geslaagd, in het tweede gigantisch mislukt vanaf april.

Het gewoontedier in mij is hier natuurlijk niet helemaal tevreden mee en daarom doe ik het dit jaar gewoon opnieuw (verrassing), het lezen én het schrijven. Want ik ben ervan overtuigd dat de combinatie goud waard is. Ook op het lijstje: opstaan met een echte wekker, veel wandelen, meer foto’s maken met mijn instaxcamera, ja én neen zeggen.

Wat zijn jullie goede voornemens voor 2019?

Photo by Danielle MacInnes on Unsplash.

In het begin

Currently: herfstvakantie

Het onvermijdelijke einde is nabij. Het is zondagavond. Weg herfstvakantie. Tot nog eens. Hoeveel dagen nog tot Kerstmis? De afgelopen week was schoon, rustig, eenvoudig. Currently…

reading // jeugdboeken. Om de een of andere reden was ik geen lezer op het moment dat ik veel en veel tijd had om alle boeken uit de bibliotheek en de hele wereld te lezen. Dus doe ik dit jaar een ambitieuze inhaalbeweging. Ik wil vijftig boeken lezen en ben aardig op weg. 44/50 staan er al op de leeslijst. Le boyfriend vindt jeugdboeken lezen een beetje valsspelen. Ik zie het al verloren tijd inhalen. Oorlogswinter (Jan Terlouw), Kruistocht in Spijkerbroek (Thea Beckman) en Matilda (Roald Dahl) voegen zich bij het gezelschap. Welkom!

watching // (eindelijk!) de Harry Potter-films. Ik keek ooit nummer één en twee. Ik las nummer vier en daarna de helft van nummer twee, maar geraakt nooit veel verder omdat ik niet van ‘eng’ hield. Ik kan nu met zekerheid zeggen dat het allemaal goed afloopt, maar de laatste twee films staan nog op het programma. Toch een mooie inhaalbeweging, om trots op te zijn, zo veel uren plat liggen.

wanting (to know) // wel, ik wil heel veel (weten), maar op dit moment vraag ik me echt af of een energielamp van Philips mij door de winter kan helpen. Een beginnend keelpijntje zeurt al de hele dag achteraan in mijn keel, een winterdip (lees: maandagochtend) ligt op de loer. Ervaringen?

enjoying // de zee. Eindelijk én voor meer dan een paar uur. De dijk lag weer aan mijn voeten, het appartement weer onder een dun laagje zand (en stof).

listening  // to The Creative Pep Talk Podcast. Ik kwam er een tijdje geleden eerder toevallig bij uit en ging luisteren omdat het zo’n leuke afleveringcovers had. Blijkt dat net het hele punt van Andy J. Pizza (Miller) te zijn. Voor creatievelingen die op zoek zijn naar dat duwtje in de rug om door te gaan. Tips, interviews en heel veel jazz. Voor mensen die iets minder lang in de fitness blijven (ik luister altijd naar podcasts tijdens het sporten) heb ik een andere aanrader: de nieuwste podcast van Estée LalondeOn The Line. Over vrouwen en nog wat.

dreaming // of a white Christmas.

Afbeeldingen via www.creativepeptalk.com

Currently: herfstvakantie

Wordt luxe onbetaalbaar?

Oh, Boy! Rooskleurige spaarvarkens mogen voortaan nog wat langer op de kast blijven staan want modehuis Chanel voert nog maar eens een prijsverhoging door. Alsof haar populaire handtassen nog niet duur genoeg waren, komt er het mooie percentage van zes insectenpootjes bij, de zes zijden van een dobbelsteen, het getal van de duivel, zo u wil. Menig merkgeobsedeerd hart slaat een slagje over en moet weer water bij de wijn doen – dat kan best letterlijk. Wie luxe wil, zal het voelen in zijn portemonnee van een tweederangs luxeketen waar de uiteindes van de naden in het leer niet met de hand worden dichtgesmolten. Met het ronde bedrag van vier nul nul nul euro kom je helaas niet meer met een 2.55 thuis.

Als kleingeld in een wensput

Chanel is natuurlijk een uiterste op onze schaal van uitgaven waarvoor je een rechtvaardiging bedenkt en die op geloofwaardige wijze voordraagt – er moest maar eens iemand vragen naar het waarom van deze aankoop. Maar wanneer is een handtas echt te duur? Wanneer rinkelt de kassa echt te luid? Wanneer gaat het bedrag totaal voorbij aan het doel van de aankoop? In die handtas van Dior steek je toch ook gewoon je autosleutels en op de bodem rollen de rosse muntjes, kruimels en verdwaalde kauwgoms toch ook heen en weer.

Verkleed als de man met de zeis betreedt status het toneel. Applaus. Hij draagt de tweede helft van de hartvormige vriendschapsketting met luxe. Volgens mij zijn het frenemies. Want omgeven door de zachtste voering zal een pakje papieren zakdoeken hoogstwaarschijnlijk niet in een andere staat op zijn bestemming aankomen. Een goedzittende onderbroek zit niet lekkerder dan een met een duurder prijskaartje. Een degelijke sleutelhanger houdt jaren je hebben en houden bijeen. Winterschoenen houden je voeten warm. En toch. We hebben liever een mooie – let op het relatieve karakter van dit schone woord – handtas om onze arm hangen. Eentje die Meghan Markle ook draagt. Of een die nergens meer te verkrijgen is. De handtas mag een zekere kwaliteit hebben, is net niet groot genoeg voor je volgende gsm en moet status uitdrukken. Of niet?

What’s in a name?

Best friend luxe dus. Het beestje kan maar een naam hebben én best ook een gedegen verantwoording, zo blijkt. Kwaliteit, exclusiviteit en authenticiteit dekken niet langer de lading. Nee, nu moet je een boek schrijven, een marathon lopen, een kind baren of levend het einde van de maand halen. Pas dan is een stoffen tas – “te dragen in de hand of aan de schouder” – anderhalf maandloon waard. Lijden is de boodschap. Victoria Magrath van Inthefrow heeft hier duidelijk geen problemen mee. Gij zult harder afzien en dieper tasten. Gij zult u schuldig voelen en uw voeten kwellen. Gij zult lachen, zwaaien en meerdere tassen tegelijkertijd met u mee zeulen. Gelukkig ben ik een hevige voorstander van you do you. (En stiekem ook een beetje fan van Vic.)

Bestaat luxe voor de leuk niet meer? Hebben we te zeer het gevoel dat we onszelf moeten belonen na een zware inspanning? Kunnen we zomaar-spullen niet meer accepteren? Moet alles altijd een reden hebben én bovendien veel geld kosten? Wat is er gebeurd met omdat het mag. Omdat het kan. Omdat ik het oké vind. Er volgt altijd een ‘ja, maar’. Ik kan het uitleggen. We geven geld uit omdat tijd te duur is.

Kind van z’n tijd

Een extra lange wandeling met de hond. Je lievelingsmok sparen voor trage zaterdagochtenden. Dutjes doen na een lange werkdag. Dat ene boek herlezen. Een nieuw gerecht in een oud kookboek ontdekken. Liefde delen. Koffie drinken. Tuinieren. Offline gaan. Tekenen. Een dagboek bijhouden. Herfstvakantie. Of toch die nieuwe handtas? Luxe is aan jezelf denken, even tijd nemen voor wat op dat moment belangrijk is. Dat mag al eens iets kosten – een karamel macchiato is ook niet gratis -, maar het kan evengoed een zelfgebakken taartje van je oma zijn, een telefoontje van die ene vriendin die zo ver weg woont of bosje bloemen uit de tuin van de buren. Zoek karton en verf. Wij gaan protesteren tegen de prestatiemaatschappij.

Wordt luxe echt onbetaalbaar? In het geval van designertassen vrees ik van wel. De cijfers bevestigen. Al zal het influencers niet tegenhouden om een volgende mijlpaal te vieren met een gepersonaliseerde Book Tote uit de duty free shop. In de meeste andere gevallen denk ik dat het wel meevalt. Misschien is luxe wel gewoon wat je er zelf van maakt.

Q: Wat betekent luxe voor jou?

Wordt luxe onbetaalbaar?

Herfstvakantiemonoloog

Hoe oud bent u? Heeft u huisdieren? Heeft u een vriend? Uw vriend heet *naam lief* hè? Heeft u een auto? Kan u die toets van morgen verzetten? Welke pagina? Wat is de datum van vandaag? Mag ik typex lenen van iemand? Mag ik naar het toilet? Het is echt heel dringend. U komt iedere dag met de fiets  hè? Oh, zou u dan samen met mij naar school willen fietsen?

Het is vakantie.

Ik had het wel door hoor. De eerste dagen van het nieuwe schooljaar kon je niet aan het getal ontsnappen. Acht. Acht weken. Dan zouden we (weer) vakantie hebben. Je kon het niet missen. Ze hadden het cijfers net zo goed op de betonnen speelplaats kunnen schilderen of op de poort van de fietsenstalling. Ze hadden het door de luidsprekers kunnen declameren of iedereen om de acht minuten een mailtje kunnen sturen met daarin enkel het hoopgevende cijfer. Mocht ik dan op miraculeuze wijze toch niet hebben opgevangen hoe lang het zou duren, hadden de leerlingen me er wel aan herinnerd.

Gaat u op vakantie, mevrouw?

Nee. Misschien. Het maakt ook niet uit. Ik ga liggen, rusten, een beetje werken en nietsdoen. Hier of ergens anders. Me voorbereiden op de komende acht weken. Dan is het weer spurten van de ene brug naar de andere. Voorlopig niet met de wind in de rug, maar wel op kop. Haastig, voor ook die overgang instort, voor het nieuwjaar wordt. Ik kan er nog om lachen. Het is oké. Niet iedereen wil zijn computer ruilen voor ook maar één puber. Niet iedereen baadt deze week met z’n voetjes in ’t verlof.

Daarom beloof ik plechtig dat ik zo veel mogelijk films van Tim Burton zal kijken, zo veel mogelijk Nederlandstalige jeugdboeken zal lezen, zo veel mogelijk niet-Europese wellnesstrends zal uitproberen, zo veel mogelijk kerstlijstideeën zal bedenken. Ik zal wandelen en slapen, verbeteren en denken, opruimen en dromen. Andere voorkeuren op aanvraag.

Vakantie of niet, fijne week!

Herfstvakantiemonoloog