Currently: March – week 10

Of ik in week 3 van het nieuwe jaar ben blijven steken? Misschien. Maar wanneer je mama zich dat plots luidop afvraagt, is het tijd voor wat actie. Ik heb jullie weer lekker verwaarloosd de afgelopen weken en ik weiger een goede reden te verzinnen voor mijn blogverzuim. Na vier jaar stel ik de volgende diagnose: bindingsangst. Sprinkled met een aantal kenmerken van de theatrale persoonlijkheidsstoornis. Los van mijn mentale toestand – het is vakantie en ik heb te veel tijd om na te denken – hier “dingen” die me echt bezighouden. Currently..

reading // Circe by Madeline Miller, een klassieker uit de Griekse mythologie in een verrassend, vlot leesbaar jasje. Circe wordt door Zeus en haar vader Helios naar een onbewoond eiland verbannen omdat de heren schrik hebben voor haar magische krachten en hekserij. De onderdrukking van de vrouw, jawel. Het is een mythe, maar je hoeft echt geen vreemde obsessie met de oudheid te hebben om je kostelijk te laten vermaken door dit boek.

enjoying // potten draaien! Via mijn zus vond ik Miete, die geen halve nier vraagt voor een workshopreeks van drie avonden. Ik wou al langer eens met mijn handen in de klei zitten en met mijn voeten op een draaischijf, zonder naar huis te moeten met het typische beeldje van een volslanke vrouw.

listening // naar alle podcasts waarin schrijfster Liz Gilbert ooit te gast was. Favoriet tot nu toe: How to: Academy. Deze vrouw kan als geen ander verhalen vertellen. Ze zou veel vragen met ja/nee kunnen omzeilen – om ervan af te zijn – maar kiest altijd voor de mooiste, langste en tot de verbeelding sprekende antwoorden. Afgelopen week heb ik in de fitness – niet de plek waar ik sport, wel de plaats waar ik mijn wekelijks portie podcasts beluister – nog luidop moeten lachen om haar eerste ontmoeting met Oprah.

watching // Down the Road.

loving // The Surprising Shift in Michelle Obama’s Style, geschreven door Harling Ross. Manrepeller bewijst nog maar eens dat mode helemaal niet platvloers is of hoeft te zijn. Al was ik niet helemaal weg van haar blinkende Balanciaga botten, Obama’s zijden oranje blouse en gestreept pak mogen er zijn.

laughing out loud // bij het horen van de combinatie van volgende woorden: Tim Apple.

Afbeelding via Twitter @lectrr.

Advertenties
Currently: March – week 10

Goodreads reading Challenge 2019 / Update I

Ik herinner me een zomer, zo’n vijf jaar geleden, waarin ik mezelf verbaasde door elf boeken te lezen. Niemand had me ooit zoiets voorgedaan. Zo voelde het in ieder geval. Buitengewoon, eclatant, heroïsch (bijna). Ik moet er waarschijnlijk even bij vermelden dat ik voordien nooit echt een lezer was. Leesniveaus waren niets voor mij, maar in mijn prille pubertijd ging ik toch van jongens boeken houden.

Vorig jaar spoelde er een stortvloed aan woorden over me heen. Ik las 50(!) boeken. Bijvoeglijke naamwoorden kunnen de sensatie niet beschrijven, zijn ontoereikend voor het gevoel dat een simpel boek me nu geeft. Alsof het iets goed te maken heeft en de eerste lezensjaren wil inhalen. Om vast te houden aan de zekerheden van dit leven ben ik ook dit jaar op 1 januari de uitdaging aangegaan. Een eerste overzichtje van de eerste zes boeken die ik las.

An American Marriage – Tayari Jones

Ten onrechte veroordeeld raakt Roy niet alleen zijn vrijheid maar ook zijn vrouw Celestial kwijt. Ondanks het feit dat C. weet dat hij onschuldig is en dus niemand verkracht heeft, moet ze vechten tegen de eenzaamheid, de barre tijden en zwart onrecht. Door de briefwisseling tussen de twee (wat trage communicatie met een mens kan doen) en het perspectief van een buitenstaander maakt Jones duidelijk hoe belangrijk het is om door te gaan met (het) leven. Wat er ook gebeurt.

Conversations with Friends – Sally Rooney

Dit is het boek dat ik zelf had willen schrijven. Al kan ik het Sally moeilijk kwalijk nemen dat ze het in mijn plaats deed. Want dat duurt nogal, dat eerste boek van mij (hèhè). Frances en Bobbi leven het leven dat ik nooit meer zal leiden/lijden en zeggen de woorden die ik alleen maar kan bedenken als ik ’s avonds in bed lig, de dag al lang om is en er niemand meer luistert. Schrijvers proberen al eeuwen het concept vriendschap te beschrijven, maar Sally (ja, ze voelt ondertussen als een hartsvriendin) kan dit onomwonden, zonder de scherpe kantjes zacht te maken.

32187419

The Handmaid’s Tale – Margaret Atwood

Oh, June! In een wereld waarin de meeste vrouwen (én mannen!) niet meer vruchtbaar zijn, worden baarmoeders met het bijhorende lichaam ‘verkocht’ aan welgestelden. Vrouwen mogen niet meer lezen, werken of alleen buitenkomen. Tragisch utopisch en als we sommige critici mogen geloven ook veel dichter bij de waarheid dan we vermoeden. Ik houd er wel van als het boek toch nog kan verrassen (na de serie). Vrienden hadden me al gewaarschuwd: met een beetje concentratie vlieg je zo door The Handmaid’s Tale heen en is het wachten op een vervolg van Atwood of Hulu.

Frères de Sang – Mickaël Ollivier

Om de jeugd van tegenwoordig bij te houden – en om te weten welke vragen te stellen op een toets – las ik net zoals mijn leerlingen deze klassieker onder de Vlaamse jeugd in de categorie ‘omdat het moet voor die van Frans’. In die categorie vind je geen al te grote uitblinkers, maar deze Frères de Sang kan er wel mee door. Martin gaat op zoek naar bewijsmateriaal (of net niet) en hoopt zo zijn voor moord veroordeelde broer Brice vrij te krijgen. Om het echte einde te achterhalen kan je het boek lezen of gewoon naar scholieren.com te surfen. A vous de choisir.

My Brilliant Friend – Elena Ferrante

Na de adembenemende serie kon ik natuurlijk niet anders dan een deel van mijn boekenbonsaldo spenderen aan Ferrante. Nu moet ik zeggen dat ik liever eerst het boek had gelezen, aangezien regisseur Saverio Costanzo wel erg dicht bij het verhaal blijft en de meeste verrassingen dus niet als een slap in the face, maar als een naderend, oud en fragiel dametje, inclusief wandelrekje, aanvoelden. Ik heb me alvast voorgenomen de andere delen te lezen voor HBO me weer doet verlangen naar ijsjes eten in Napels / me spijt doet krijgen dat ik Spaans en geen Italiaans gestudeerd heb / me doet hunkeren naar jonge eilandliefde. Puur omdat ik vind dat Ferrante het op haar geweten mag hebben.

Home Fire – Kamila Shamsie

Ik kocht dit boek zonder enige verwachting – judge a book by its cover kan soms goed doen. Ik had geen idee over de inhoud en ook bij de titel kon ik me tot de allerlaatste pagina’s van het boek niet veel voorstellen. In het begin moest ik het, als lezer, met veel gaten doen, maar die vulden zichzelf hoofdstuk per hoofdstuk. Een gezin van twee zussen en een broer lijkt uiteen te vallen nadat broer Parvaiz zich laat overhalen te gaan vechten in Raqqa, Syrië. De drie hebben hun vader, ook een jihadi, nooit gekend en die leegte creëert ruimte voor de vele invloeden van buitenaf. Zo geschreven dat je ergens zelfs snapt waarom, zonder goed te keuren. Bijzondere beleving, very zeitgeisty.

33621427

Veel meer (over) boeken? Klik hier. Covers via goodreads.com.

Goodreads reading Challenge 2019 / Update I

Currently – week 03

Het enige dat me voorlopig echt lijkt te lukken in dit nieuwe jaar is dit: een maandags postje over waar ik me de afgelopen week mee bezighield. Veel lezen, al mijn instaxfoto’s schieten en mij vooral niet opjagen heb ik op deze blue monday allang overboord gegooid. Maar dit doet ik dus wel, currently…

listening // naar de podcast The Literary Life with Mitchell Kaplan via Spotify. Over boeken over boeken, de job van kinderboekenaankoper en literaire festivals. Als het over boeken, zinnen of zelfs maar woorden gaat, wordt het besproken door de eigenaar van Books & Books, een (ja, echt!) boekenwinkel in Miami.

wanting // Ik denk erover na om mijn (zuurverdiende) centjes – zal ik nog eens uitleggen hoe je de indicatif présent vormt voor werkwoorden op -re? – te spenderen aan een analoge camera. Met filter. En dan ook graag een vakantie in het zuiden van Italië. Dat worden schoon foto’s van citroenen, ijsjes en de zee.

reminiscing // afgelopen weekend. Het begon (slecht) met een (goed) examen. Het kon dan ook moeilijk nog meer bergafwaarts gaan dan dat. Een housewarming, optreden en winterwandeling met het kindje (lees: hondje) van mijn zus volgden. Het nagenieten is er bijna uit, morgen blijft er niet veel meer van over.

enjoying // het koude weer. Van binnen, uiteraard. En Pauline Cornelisse, altijd goed. Om mij moverende redenen denk ik nu ’s nachts heel veel na, want dat telt blijkbaar toch niet.

Currently – week 03

Currently – week 02

Het is maandagavond, 21u. Er is niets op tv, je hebt geen zin meer om nog echt te werken en je begint je af te vragen hoe je de week zal overleven. Je beseft dat het te laat is voor een retourtje naar de fitness, dat je best op tijd gaat slapen vanavond en dat je eigenlijk nog geen groenten hebt gegeten vandaag. Je kiest er toch voor een suikerwafel naar binnen te werken en verdrinkt bijna in een online zwart gat. Om een voorbeeld te geven: America’s Got Talent houdt nu een Champions versie. Wat de avond brengt, weet niemand. Daarom breng ik u volgende, overbodige vaststellingen. I’m currently…

listening // to the All Out 90s playlist on Spotify. Ook wel de betere nineties klassiekers, dames en heren. Mariah Carey, Whitney Houston, Cher, Vanessa Paradis. Britney Spears.

waiting // op de terugkeer van mijn favoriete podcast: The High Low Show. Momenteel zijn ze (P. Sykes en D. Alderton) op hiatus, dus rest me enkel hun hilarische tweets. Sad times.

watching // You on Netflix. Man, de kracht van de verteller toont hier zijn sterktes nog maar eens. Of hoe je als ‘gezonde’ kijker gaat meeleven met het hoofdpersonage Joe, een obsessieve stalker slash puntje puntje puntje (ik wil niet te veel verklappen, hé). Het lot wilde me ook vertellen dat ik er waarschijnlijk geen slecht aan gedaan heb eens wat oude foto’s van mijn sociale media te halen – wat een opluchting. Als je al kijkt naar You of volgend weekend een Tinderdate hebt, is het artikel Netflix’s ‘You’ Has Me Asking Myself: Am I A Stalker? van Manrepeller wel leuk om te lezen.

buying // De Geniale Vriendin van Elena Ferrante. Want na de serie moet ik natuurlijk het boek lezen. Nu nog beslissen wat ik met de andere dertig euro aan boekenbonnen koop. Tips, iemand?

reading // Conversations with Friends van Sally Rooney. So far, so good. Hoe kan het ook anders, een boek met in de hoofdrol Frances (de verteller) en Bobbi (haar goede vriendin). Klinkt als een olijk duo of als de twee Franse buldogs die ik nooit zal hebben.

loving // onze klimaatbrossers.

wishing // dat ik met mijn ijskoude voeten op deze loeihete tegels van de Baby Taj stond. En dan meteen ook weer wat vakantie had.

Lees ook: wat ik deed in week 01.

Currently – week 02

Currently – week 01

Nieuw motto: slecht begonnen is ergens ook wel een klein beetje ‘half gewonnen’. Het bewijst nog maar eens dat haalbare doelen stellen niet gemakkelijk is en waarom het merendeel van ons er dus niet in lijkt te slagen een goed voornemen meer dan een week – en in mijn geval drie dagen – vol te houden. Dus bij deze, een oproep om het allemaal wat te laten hangen tot januari opnieuw voor een jaar verdwijnt (zijn we daar ook weer even vanaf). Maar niet zonder een stevige dosis absolute aanraders in tijden van ijskoude winteravonden en gezellige buikvetjes. Staar gerust even naar deze donut à la crème brûlée want I’m currently…

IMG_20190104_113558.jpg

loving // donuts. Al stel ik me dan de vraag of dit ooit anders was.

reading // An American Marriage van Tayari Jones, het verhaal van Roy en Celestial, een pasgetrouwd koppel op zoek naar hun (Amerikaanse) droom. Al blijft Amerika Amerika en loopt het huwelijk bijna spaak na een vreemde nacht in een hotel en allerhande ‘familiale redenen’. Het einde kan ik niet verklappen (want ik heb het boek nog niet uit), maar los daarvan ben ik ervan overtuigd dat ik niet teleurgesteld zal worden. Dat zegt ook Goodreads.

listening // to Brol van Angèle in de fitness. Heerlijk, zo niet altijd moeten nadenken over wat er eigenlijk gezongen wordt. Bij haar tweetalige liedjes (Engels en Frans) bedenk ik me tussen crosstrainer en matje dan wel of ik ook niet gewoon soms lekker tweetalig moet zijn (lees: schrijven). Zonder daarbij iets te geven om de vreemde blikken die ik nooit zal zien van achter jullie schermen.

deleting // lots van mijn oude instagramfoto’s na het zien van de reportage van Telefacts over het platform, zijn vele valse volgers en grauwe, diepe waters. Merk op dat ik lichtjes overdrijf, maar door terug te scrollen ging ik me toch afvragen waarom ik ooit een foto van dat lelijke zelfgemaakte slaatjes online zwierde of zelf maar mijn camera opende tijdens het opruimen van mijn kleerkast. Cringe verzekerd. Disclaimer: alle maaltijden die ik ooit postte, at ik wel degelijk op.

watching // My Brilliant Friend, de HBO-verfilming van het – volgens het internet fantastische – boek van een mysterieuze schijfster (Elena Ferrante) over de vriendschap tussen twee Italiaanse meisjes, Lila en Lenù. Naar ’t schijnt is de serie zowel hartverwarmend als hartverscheurend. Ik ben bereid dit te laten gebeuren, geheel vrijwillig. De zakdoeken staan al klaar.

wishing // dat het al zomer was.

Currently – week 01

Currently: herfstvakantie

Het onvermijdelijke einde is nabij. Het is zondagavond. Weg herfstvakantie. Tot nog eens. Hoeveel dagen nog tot Kerstmis? De afgelopen week was schoon, rustig, eenvoudig. Currently…

reading // jeugdboeken. Om de een of andere reden was ik geen lezer op het moment dat ik veel en veel tijd had om alle boeken uit de bibliotheek en de hele wereld te lezen. Dus doe ik dit jaar een ambitieuze inhaalbeweging. Ik wil vijftig boeken lezen en ben aardig op weg. 44/50 staan er al op de leeslijst. Le boyfriend vindt jeugdboeken lezen een beetje valsspelen. Ik zie het al verloren tijd inhalen. Oorlogswinter (Jan Terlouw), Kruistocht in Spijkerbroek (Thea Beckman) en Matilda (Roald Dahl) voegen zich bij het gezelschap. Welkom!

watching // (eindelijk!) de Harry Potter-films. Ik keek ooit nummer één en twee. Ik las nummer vier en daarna de helft van nummer twee, maar geraakt nooit veel verder omdat ik niet van ‘eng’ hield. Ik kan nu met zekerheid zeggen dat het allemaal goed afloopt, maar de laatste twee films staan nog op het programma. Toch een mooie inhaalbeweging, om trots op te zijn, zo veel uren plat liggen.

wanting (to know) // wel, ik wil heel veel (weten), maar op dit moment vraag ik me echt af of een energielamp van Philips mij door de winter kan helpen. Een beginnend keelpijntje zeurt al de hele dag achteraan in mijn keel, een winterdip (lees: maandagochtend) ligt op de loer. Ervaringen?

enjoying // de zee. Eindelijk én voor meer dan een paar uur. De dijk lag weer aan mijn voeten, het appartement weer onder een dun laagje zand (en stof).

listening  // to The Creative Pep Talk Podcast. Ik kwam er een tijdje geleden eerder toevallig bij uit en ging luisteren omdat het zo’n leuke afleveringcovers had. Blijkt dat net het hele punt van Andy J. Pizza (Miller) te zijn. Voor creatievelingen die op zoek zijn naar dat duwtje in de rug om door te gaan. Tips, interviews en heel veel jazz. Voor mensen die iets minder lang in de fitness blijven (ik luister altijd naar podcasts tijdens het sporten) heb ik een andere aanrader: de nieuwste podcast van Estée LalondeOn The Line. Over vrouwen en nog wat.

dreaming // of a white Christmas.

Afbeeldingen via www.creativepeptalk.com

Currently: herfstvakantie

Wordt luxe onbetaalbaar?

Oh, Boy! Rooskleurige spaarvarkens mogen voortaan nog wat langer op de kast blijven staan want modehuis Chanel voert nog maar eens een prijsverhoging door. Alsof haar populaire handtassen nog niet duur genoeg waren, komt er het mooie percentage van zes insectenpootjes bij, de zes zijden van een dobbelsteen, het getal van de duivel, zo u wil. Menig merkgeobsedeerd hart slaat een slagje over en moet weer water bij de wijn doen – dat kan best letterlijk. Wie luxe wil, zal het voelen in zijn portemonnee van een tweederangs luxeketen waar de uiteindes van de naden in het leer niet met de hand worden dichtgesmolten. Met het ronde bedrag van vier nul nul nul euro kom je helaas niet meer met een 2.55 thuis.

Als kleingeld in een wensput

Chanel is natuurlijk een uiterste op onze schaal van uitgaven waarvoor je een rechtvaardiging bedenkt en die op geloofwaardige wijze voordraagt – er moest maar eens iemand vragen naar het waarom van deze aankoop. Maar wanneer is een handtas echt te duur? Wanneer rinkelt de kassa echt te luid? Wanneer gaat het bedrag totaal voorbij aan het doel van de aankoop? In die handtas van Dior steek je toch ook gewoon je autosleutels en op de bodem rollen de rosse muntjes, kruimels en verdwaalde kauwgoms toch ook heen en weer.

Verkleed als de man met de zeis betreedt status het toneel. Applaus. Hij draagt de tweede helft van de hartvormige vriendschapsketting met luxe. Volgens mij zijn het frenemies. Want omgeven door de zachtste voering zal een pakje papieren zakdoeken hoogstwaarschijnlijk niet in een andere staat op zijn bestemming aankomen. Een goedzittende onderbroek zit niet lekkerder dan een met een duurder prijskaartje. Een degelijke sleutelhanger houdt jaren je hebben en houden bijeen. Winterschoenen houden je voeten warm. En toch. We hebben liever een mooie – let op het relatieve karakter van dit schone woord – handtas om onze arm hangen. Eentje die Meghan Markle ook draagt. Of een die nergens meer te verkrijgen is. De handtas mag een zekere kwaliteit hebben, is net niet groot genoeg voor je volgende gsm en moet status uitdrukken. Of niet?

What’s in a name?

Best friend luxe dus. Het beestje kan maar een naam hebben én best ook een gedegen verantwoording, zo blijkt. Kwaliteit, exclusiviteit en authenticiteit dekken niet langer de lading. Nee, nu moet je een boek schrijven, een marathon lopen, een kind baren of levend het einde van de maand halen. Pas dan is een stoffen tas – “te dragen in de hand of aan de schouder” – anderhalf maandloon waard. Lijden is de boodschap. Victoria Magrath van Inthefrow heeft hier duidelijk geen problemen mee. Gij zult harder afzien en dieper tasten. Gij zult u schuldig voelen en uw voeten kwellen. Gij zult lachen, zwaaien en meerdere tassen tegelijkertijd met u mee zeulen. Gelukkig ben ik een hevige voorstander van you do you. (En stiekem ook een beetje fan van Vic.)

Bestaat luxe voor de leuk niet meer? Hebben we te zeer het gevoel dat we onszelf moeten belonen na een zware inspanning? Kunnen we zomaar-spullen niet meer accepteren? Moet alles altijd een reden hebben én bovendien veel geld kosten? Wat is er gebeurd met omdat het mag. Omdat het kan. Omdat ik het oké vind. Er volgt altijd een ‘ja, maar’. Ik kan het uitleggen. We geven geld uit omdat tijd te duur is.

Kind van z’n tijd

Een extra lange wandeling met de hond. Je lievelingsmok sparen voor trage zaterdagochtenden. Dutjes doen na een lange werkdag. Dat ene boek herlezen. Een nieuw gerecht in een oud kookboek ontdekken. Liefde delen. Koffie drinken. Tuinieren. Offline gaan. Tekenen. Een dagboek bijhouden. Herfstvakantie. Of toch die nieuwe handtas? Luxe is aan jezelf denken, even tijd nemen voor wat op dat moment belangrijk is. Dat mag al eens iets kosten – een karamel macchiato is ook niet gratis -, maar het kan evengoed een zelfgebakken taartje van je oma zijn, een telefoontje van die ene vriendin die zo ver weg woont of bosje bloemen uit de tuin van de buren. Zoek karton en verf. Wij gaan protesteren tegen de prestatiemaatschappij.

Wordt luxe echt onbetaalbaar? In het geval van designertassen vrees ik van wel. De cijfers bevestigen. Al zal het influencers niet tegenhouden om een volgende mijlpaal te vieren met een gepersonaliseerde Book Tote uit de duty free shop. In de meeste andere gevallen denk ik dat het wel meevalt. Misschien is luxe wel gewoon wat je er zelf van maakt.

Q: Wat betekent luxe voor jou?

Wordt luxe onbetaalbaar?