Currently: July

De maand zit er alweer op. Clichés en al. Juli ging snel en traag, met overvolle en bijzonder lege dagen. Zonnend, lezend en wachtend liet ik me van het begin naar het einde drijven. De boeken stapelen zich op en ik moet dringend terug naar de bib. Of toch voordat ik mijn eerste centjes aan bibliotheekboetes moet spenderen. Hier is ie. Currently

reading // The Hate U Give, geschreven door Angie Thomas. In het Nederlands omdat mijn bib nu eenmaal zo is. Een uitgebreid verslag volgt, maar ik kan alvast verklappen dat ik erg onder de indruk ben. En dat iedereen dit boek moet lezen!

watching // Game of Thrones. En ja, daar sta ik zelfs om 3u ’s nachts voor op. Het houdt me de hele week bezig en zo leef ik van aflevering tot aflevering. Ik heb ondertussen zowat alle mogelijke ‘theorieën’ over alle levende (en dode, let’s be honest) personages bekeken. Ook alle panels en interviews. Ook die van 50min en meer. (zeker kijken: panel tijdens San Diego Comic Con)

obsessed with // mijn nagels. Nog tot eind augustus is er een Essie nailbar in Maasmechelen Village. Dus ik weet niet wat ik met mijn geld zal doen wanneer de zomer voorbij is.

going to // alle rommelmarktjes. Vandaar de overvloed aan roze pony’s. Omdat ik er geen kocht, heb ik er maar een foto van gemaakt. Ik tikte wel enkele lp’s op de kop en zo groeit mijn collectie aan een bijzonder traag tempo met zomerse pieken. Het is oké.

biking and hiking // Als de oudjes op vakantie zijn, kunnen wij ook eens op ons gemak tegen 24km/u gaan fietsen. Met de elektrische tweewielers.

waiting for // augustus. En de herfst als ik eerlijk moet zijn.

Je zal nooit meer hetzelfde zijn. Vaarwel lieve juli.

 

Currently: July

The heart of it | podcast by Estée Lalonde

Aan hen die de geboorte van deze blog hebben meegemaakt of die het ooit hebben volgehouden te blijven scrollen – de lange weg naar het einde (of beter gezegd begin) van deze blog: proficiat. Er valt wat te zeggen over mijn allereerste bericht (lees hier YouTube Vibes) waarin ik bijna eeuwig liefde verklaar aan drie vrouwen op YouTube.

1) Shay Mitchell, who? Ik haakte af halverwege seizoen 5 van Pretty Little Liars, maar hield vol tot het einde van seizoen 6. Na afloop van de allerlaatste (?) aflevering heb ik gewoon even gegoogeld wie A/A.D is. Bespaarde me een hoop tijd.

2) Amelia Liana, who? Ze faket minstens de helft van haar Instagram foto’s, wist alle ‘negatieve’ en/of kritische comments en schrijft vervolgens blogposts over haar Image Principles waarin ze rond de pot blijft draaien en vooral het woord Photoshop niet uitspreekt.

3) I FREAKING LOVE ESTEE! En dus voelt het als mijn plicht om jullie met de volgende mededeling te verblijden: ze heeft een podcast!

EstéeLalonde_Podcast_864x432

Iets meer dan 6 maanden geleden begon ik (opnieuw) podcasts te luisteren. In het meervoud deze keer. (Ik was eerder obsessed door het eerste seizoen van Serial.) Voornamelijk om mijn hoofd bezig te houden tijdens het fitnessen en om de vervelend luide ‘sportmuziek’ te vermijden, keerde ik terug naar de podcast app. Twee en een halve shows stolen mijn hart, waarover later meer.

De Pilot van Estée’s The heart of It heeft alles om jou (mij) te overtuigen volgende week weer te luisteren en de bio belooft alleen maar goeds:

“In this series, lifestyle blogger and author, Estée Lalonde explores subjects close to her heart, through the unique experiences and perspectives of her guests. This season, it’s all about women. From makeup to identity, tattoos to strength, Estée talks to fascinating individuals from all walks of life as they share their personal stories in a celebration of all things female.”

Protest is een frisse wind in het verzadigende podscastlandschap. Professioneel en vernieuwend. Zware uitspraken hier. Of ligt het aan mijn zwak voor Nasty Women? Oordeel vooral zelf. Let me know wat je denkt in de comments.


Afbeelding via Radio Wolfgang (link)

The heart of it | podcast by Estée Lalonde

Ik ook van jou.

In een ver verleden – ook wel aangeduid met de term ‘het 6e middelbaar’ – had ik rond deze tijd (ongeveer) een mondeling examen Nederlands. Ik las het boek Het Parfum van Patrick Süskind. Het boek was om onuitgesproken redenen *kuch, een film* een populaire keuze en dat leidde tot het ontstaan van maar liefst acht vragenreeksen. Ik koos fiche 8 en kon vrijwel geen enkele vraag beantwoorden. Streber die ik was/ben, had ik wel een fragment (uit een ander boek) gelezen om extra en achteraf bekeken noodzakelijke punten te sprokkelen. Iets van Giphart. Hilarisch (en) realistisch. Dat ik zijn andere werken ook goed zou vinden.

Vijf jaar later, dat verre verleden.. Ik lees op de trein richting Antwerpen Ik ook van jou van diezelfde Ronald Giphart. Op tig momenten moet ik me inhouden om niet in lachen en/of tranen uit te barsten. Het is alsof ik mezelf vind in een boek dat drie jaar voor mijn geboorte het levenslicht zag. Ik voel waarom ik schrijf en ook waarom een “wereldschokkend debuteren voor mijn 18e” er nooit heeft ingezeten. Hoe kan het dat een boek uit 1991 en een leerkracht uit 2012 mijn leven vandaag regenboog kleurden?

You had me at het begin van de twee alinea. “De grap van mijn leven is dat nooit iets gaat zoals ik denk dat het zal gaan.” Een jonge schrijvende Ronald en zijn al even blakende jonge vriend Edgar Fräser besluiten het schrijven even te laten en vertrekken voor enkele dagen naar de Dordogne. Onder het motto van “grote queeste naar literatuur en seks” kanoën de twee verveeld door de Zuid-Franse streek. Als er dan een kano met twee jonge vrouwen passeert, weten ze niet wat zeggen. Ze besluiten een kwartier te wachten en beginnen dan als gekken te peddelen in de hoop dat hun zoektocht niet al te droog zal eindigen.

De ster van de show? Fräser!  Met uitspraken als “Liefde is: als zij dood gaat necrofiel worden” is hij je nieuwe beste vriend en ook meteen je wingman. Hij noemt zichzelf de generatie zonder honger, zonder oorlog, zonder problemen. En over gelukkig zijn heeft nog nooit iemand een goed boek geschreven dus probeert hij in een wanhopige poging dan maar de kano te laten kantelen terwijl hij nog wat aardappels met paprika eet (paprikachips). “Jong, knap, bedroefd en totaal verliteratuurd.”

Tussen de stukjes avontuur krijgen we ook het verhaal van Ronald en Reza: een liefde gedoemd om te mislukken, een relatie die al de liefde uit je lijf zuigt, maar nooit iets teruggeeft. Als het boek vandaag werd uitgebracht, kreeg het vast en zeker de stempel van quarterlife crisis meets fatale liefde. Maar ook nu zou het boek een topper zijn omwille van zijn typisch Nederlandse (Hollandse) liefderatuur, rechttoe rechtaan zonder doekjes erom en om zijn hilarisch (hedendaagse) uitspraken. Er komen dan wel geen laptops en smartphones aan te pas, maar Vogue van Madonna maakt een uiterst hippe appearance en vrijen zonder anticonceptie was ‘toen ook al’ not done.

Dertig procent van mij wou dat ik dit boek al veel eerder had gelezen. De overige zeventig procent gelooft heilig in het vlindereffect en vindt het prima zo. Het maakt deze week alleen maar mooier. En als je dan toch met je boek onderweg bent naar Antwerpen, ga dan donuts eten bij Hoeked en neem een trein met vertraging. Ook: het is waar wat ze zeggen. Don’t judge a book by its cover. Geniet van het weer. Voetjes in het water. Veel succes met de laatste loodjes. Verder geen mededelingen meer. Doei. PS: allemaal Giphart lezen deze zomer. Andere boeken lezen? Ook goed.

Ik ook van jou.

Vandaag was echt absurd.

Ik werd deze ochtend wakker om 7u06.

Met de elektrische fiets van mijn mama reed ik naar de fietsdijk om daar met een schaar, die ik van thuis had meegenomen, wilde bloemen te plukken uit de berm. Terug thuis gekomen stopte ik de helft van de bloemen tussen de bladzijdes van een oude Witte Gids om ze te laten drogen. Van de andere helft maakte ik tekeningen alsof ze van een vierjarige zijn.

In de tuin van de buren stond een gigantische roze badeend. Op een aanhangwagen. En de rozen uit onze tuin zijn van kleur bijna even fluo.

Met moeite vond ik een parkeerplaats op het werk. Iedereen wil outlet kleren, outlet servies en veel te dure outlet thee kopen. En wafels met nutella voor maar €4. A volonté.

Ik zag een buggy – als in een kinderwagen – met daarin zes chihuahua’s. Met aan het uiteinde van de buggy een vrouw in zwarte legging en groene bodywarmer. Dit gebeurde omstreeks 15u02. 29,6 graden.

De velletjes op mijn kleinste rechterteen, die een overblijfsel van een blaar zijn, begonnen los te komen zoals het vel van een slang. De blaar was het gevolg van een wandeling met nieuwe schoenen, geen sokken. De rest van de avond droeg ik schoenen met sokken. Ook al maakte de lage uitsnijding duidelijk dat dat niet de bedoeling is.

Ik val in slaap om 22u54 en droom over een leven in een ander universum. Waar de aarde rond de zon draait en de mensen iedere dag absurde dingen meemaken maar het niet doorhebben.

Vandaag was echt absurd.

Een update waar niemand op zit te wachten.

Hallo mei

We zien elkaar voor de zoveelste keer en ik moet toegeven dat het weerzien dubbel voelt. De vorige keer was je de lange, anticlimactische aanloop naar het afstuderen. Vorige jaar was je het begin van een stage en het moment waarop ik besefte dat de zomer wel heel lang zou duren. Vorige jaar was je het eindeloos uitstellen van alle dringende dingen. Je was het begin van een einde dat maanden zou aanslepen, terwijl ik naar adem happend opteerde voor de korte pijn. Het is oké zo.

Alles wat je toen was, ben je nu niet. De komende vijf maanden zijn nu troebel, toen keurig uitgestippeld. De zomer zal zichzelf moeten schrijven, toen werd ze aan me voorgelezen. De sleur van langer wordende dagen zal binnen een week abrupt tot stilstand komen. Twee maanden geleden begon ik de dagen van mijn rooster te schrappen, maar ergens onderweg had ik zelfs daar geen tijd meer voor. Zo snel ging het.

De ochtenden zullen mailtjes brengen van we zoeken toch mensen met relevante werkervaring. De middagen zullen van lui naar moe mijn benen op de zetel voelen. Maar de avonden zullen zonovergoten inspiratie brengen en hopelijk af en toe een nieuwe waterval van woorden in de vorm van een blogpost.

Lieve mei, dit jaar krijg je me niet klein. Ik zie je aan de andere kant van die job die ik zo graag wil.

Een update waar niemand op zit te wachten.

Over ongeluk in de keuken en kunst baren.

Van mijn talentenlijst geschrapt: koekjes versieren. Aan het bakken heb ik me niet eens gewaagd. Iemand een kookcursus in de aanbieding?

Omdat de vervaldatum van mijn – toevallig! – hartvormige Christmas cookies (even geleden gekocht bij Flying Tiger) dichterbij kwam en de liefde van de man door de maag gaat, besloot ik koekjes te versieren. Sommige beslissingen maken van iemand een beter mens. Voor best girlfriend in the world scoorde ik weer wat puntjes. Toch voelde de hele bedoeling als een ‘no regrats‘-tattoo. Ik ga het voorlopig bij smoothies houden. Al staan brood bakken en donuts maken wel op de planning. Dus, note to self: stay away from the kitchen volgende Valentijn en splurge gewoon op een of ander toetsenbord. Note twee: dringend tijd om op zoek te gaan naar deftige recepten.

Ze zeggen altijd oefening baart kunst. Ik zou op dit moment moeten weten dat het klopt. Waarom zou het versieren van koekjes sneller goed gaan dan het leren van alle onregelmatige Franse werkwoorden in alle mogelijke tijden? Of sneller dan het leren schrijven van een vlotte inleiding? Of sneller dan het fabriceren van een volledig geïllustreerd sprookjes (zonder woorden!)? Ik denk nog te vaak dat ik de meeste dingen wel van de eerste keer kan. Amai, diep. En een heel klein beetje overmoedig.

Met mijn meest ontvangen compliment (“Gij zijt zo creatief” nvdr.) begon ik in september vol goede moed aan een opleiding DTP en grafische vormgeving aan Syntra. Zonder enige voorkennis van een van de programma’s leek het mij met mijn universitaire achtergrond allemaal appeltje-eitje. Al snel bleek dat ook achter creatief zijn een lang denkproces ligt met heel veel mislukkingen. Ik had het moeten weten.. en zo is – ook na mijn kotleven – toch iedere dag een beetje leren.

Het delen van mijn schrijfsels (sorry voor het woord, maar het klinkt als een verwarde filosoof – quite like that) daar heb ik me al overheen gezet. Lang leve spellingsfouten waar andere ogen ook over lezen. Maar het delen van mijn nieuwste werkjes blijft lastig. Net omdat ik er (nog) zo lang aan werk voor ik zelf min of meer tevreden ben. Vandaag, op de dag van de liefde zal mijn liefste helaas geen versierde koekjes eten. Vandaag, op de dag van de liefde ben ik een beetje liever voor mezelf en mijn tinnen soldaatje.

het-tinnen-soldaatje-11

Ik ga nog wat koekjes versieren..

Heel veel liefs van jullie favoriete keukenprinses in wording. In de kleine letters van een aanbieding zou je dan lezen dat het om een twintigjarenplan gaat.


Sharing is caring! Let’s get social op Facebook en Instagram.

 

Over ongeluk in de keuken en kunst baren.

Winter Capsule Wardrobe Update

Ik heb een probleem.

Een luxeprobleem welteverstaan. Een (beknopte) uitleg.

Pre capsule wardrobe gedachten / Dit wordt moeilijk. Mijn kast is te groot. Dit ga ik nooit kunnen. Ik wil niets wegdoen. Ik wil alleen bijkopen. Na wat gescrold te hebben door UN-FANCY kom ik tot de volgende conclusie: te veel kleren, te veel afleiding, te veel temptations. Blijf er wel even bij, laat de gedachten niet afdwalen naar Lize en Ken, please.

Het begin van de herfst gedachten / Opgelucht dat ik alle zomerkleren – een beetje opgepropt – in een paar (?) dozen heb weten te duwen. Die hoef ik voorlopig niet te zien. Bye schoon weer. Pluspuntje: mijn warme kleren blijken procentueel minder plaats in te nemen in de kast. We beginnen met 50 en veel goede moed. Niet meer in Antwerpen wonen door de week helpt.

Bijna winter gedachten / Hier te lezen. Maar toch: het niet-kopen bevalt me beter dan verwacht. Ik spendeer (te veel) uren aan het herbekijken van The True Cost. Een lijstje met ecovriendelijke merken krijgt een plaatsje is mijn nieuwste notitieboek (daar heb ik dan wel weer wat extra geld voor), maar de betaalbare + aantrekkelijke opties blijven beperkt – ondanks de vele artikels die beweren dat ecologisch niet duur(der) hoeft te zijn.

Het probleem / To the point: tijdens het soldenshoppen (een stapel t-shirts voor de komende lente) had ik nog geen probleem. Afgelopen woensdag in Maastricht daarentegen – terwijl het de bedoeling is dat ik niets koop – is er helemaal niets dat ik wil kopen. U ziet, dat is een beetje paradoxaal. De gewone situatie zou zijn dat ik heel veel toffe rokjes, kleedjes en lentejassen tegenkomt die smeken dat ik ze mee naar huis neem. Niet dus.

Ik wacht vol angstgevoelens op de naderende lente..

Capsule What?

Op aanraden van Caroline Joy heb ik momenteel een capsule wardrobe. De bedoeling: een heel seizoen met 37 kledingstuks doen. Het cijfer mag je eigenlijk zelf bepalen dus ik startte afgelopen herfst met 50, mijn winterkast is al een pak klein en telt 39 stuks. Ondertussen koop je niets, maar denk je na over kwaliteit en kwantiteit, over roze en glitters en over van alles en nog wat.


(snel te lezen – zoals reclamespots wel eens de hele bijsluiter van een medicijn willen meegeven in 5 seconden) PS: Deze getuigenis is gebaseerd op waargebeurde feiten. Please do note het lichte ironische toontje dat deze getuigenis kleur geeft. Alternatieve feiten niet inbegrepen.

PSS: Meer lezen over mijn capsule wardrobe? Check mijn herfstkast, mijn winterkast en de herfstupdate.

Winter Capsule Wardrobe Update