Een absoluut onbeduidende voormiddag in tijden van corona

Nieuwe week, nieuw sofarecord! Het stof doet zijn best om net als ik zo lang mogelijk roerloos te blijven liggen. Ook deze week bracht op totaal onverwachte wijze een onbeduidende voormiddag. Die had op eender welke dag kunnen vallen, maar koos toevallig voor vandaag. Mooie keuze!

07u38 / Ik sta op – doe ik wel vaker – en kies bewust voor een zetelwaardige outfit. Enige tijd later blijkt zo’n witte tuinbroek toch wat mankementen te hebben wil je een hele voormiddag op de zetel doorbrengen. De broekspijpen kruipen omhoog en je schouders, die al hangen, komen nog een paar centimeter lager te zitten.

08u23 / Change of outfits! De poetshandschoenen mogen nog eens buiten (binnen) want er staan nog drie dingen op mijn to-dolijstje die ik niet langer kan negeren. Ze zijn allemaal van het type ‘hopelijk mogen we snel weer buiten en kan ik deze taak tot in de oneindigheid uitstellen wegens echt geen tijd’. Het betreft het schoonmaken van de frigo.

09u15 / Geluk zit in de kleine dingen! Zo is er het stiekem lachen met mensen die perse met een kar in de rij willen aanschuiven in plaats van een propere kar te krijgen bij het binnengaan van de supermarkt. Of het gedacht dat er straks, als je thuis bent, weer een uur voorbij is. Of het zo content zijn met jezelf en de aanblik van de kraaknette, gevulde koelkast dat je die andere twee items nog even ondoorstreept laat.

10u59 / Schijn bedriegt. Het mag dan wel een warme, zonnige dag worden, binnen is het koud. Tijd om verder te breien – letterlijk – en me te verstoppen onder de sjaal die ik maanden geleden begon met het gedacht van deze winter met een zelfgemaakt accessoire door te brengen. Schaamteloos stukje me-time.

11u20 / Ik ben halverwege Finse Dagen van Herman Koch en halverwege Pachinko van Min Jin Lee, maar ik kies voor de eerste aflevering van Unorthodox om deze voormiddag af te sluiten. De miniserie duurt in totaal zo’n vier uur. Dus een verslag van de namiddag lijkt me op dit punt echt overbodig.

 

Een absoluut onbeduidende voormiddag in tijden van corona

een volstrekt doorsnee voormiddag in tijdens van corona

Ja, we zijn hier nog gezellig met z’n allen in ons kot. Corona of niet. Zon of niet. Hopen strijk of niet. Het leven gaat gewoon door. En wel zo:

08u23 / Ik had de wekker van één minuut voor zeven niet gehoord en wordt even later pas wakker. De zon schijnt al hevig door het kleine streepje dakraam zonder gordijn. De witte bakstenen muur in onze slaapkamer lijkt een gigantisch stuk brie. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat ik een paar dagen geleden naar de documentaire Cowspiracy heb gekeken. Stof om over na te denken nu ik op vreemde plaatsen en momenten over kaas begin te (dag)dromen.

09u05 / Wanneer ik uiteindelijk opsta en de trap afga met mijn zure benen ruik ik de zure matten die ik gisteren probeerde te maken. Ze zijn nog niet helemaal droog, dus dan maar iets anders als ontbijt.

09u35 / Een half uur later lig ik alweer. Op de zetel deze keer. Ik wil nu absoluut het einde kennen van Girl, Woman, Other. Ik pink bijna een traantje weg als het zover is. Het hele boek leek fragmentarisch met kleine linken, maar op magische wijze komt alles samen in een einde.

10u27 / De verveling slaat toe. Ik kijk uit het raam om onze slecht gewassen auto’s (mijn schuld) te bewonderen en probeer een inschatting te maken van hoe lang exact ik erover zal doen om die drie wasmanden strijk te verwerken (uitgesteld tot later). Daarna denk ik even na over alle dingen die ik nog nooit gedaan heb en waarschijnlijk ook nooit zal doen: uit een vliegtuig springen met een parachute, verder lopen dan die zes kilometer van gisteren, de film E.T. kijken.

10u32 / Tijdens het dagelijks scrollen kom ik de oorbellen van mijn dromen tegen (sidenoot: ik draag geen oorbellen meer sinds mijn veertiende) en dus zoek ik het antwoord op een der grote levensvragen: kunnen gaatjes dichtgroeien? Ik vind ‘nergens’ een wetenschappelijke verklaring. De vraag lijkt alleen gesteld te worden op louche fora. Hoe moet het verder met deze dag? Help!

11u13 / Tijd om mijn bloomonbosje nog wat uit te dunnen. Blijven over: het monsterablad, de katjestak, de roos, de andere roos en een bloem waarvan ik de naam niet ken.

11u58 / Lunch in pyjama.

een volstrekt doorsnee voormiddag in tijdens van corona

Een heel normale voormiddag in tijden van corona

Sla die kop koffie maar gauw achterover. Hier gaan we…

06u59 / De wekker gaat. Ja, om één minuut voor zeven. Ik blijf liggen, maar sta even later toch gewoon op. Zo gaat dat.

07u55 / Als een op hol geslagen kleuter begin ik vlak na mijn ontbijt aan de eerste tijdvullende activiteit van de dag: schilderen. Ik ga voor een leuke tekening die ik op Instagram vond en kopieer deze in mijn veel te duur, amper eerder gebruikt schetsboek van Leuchtturm. Ik wijt mijn schaamteloos na-aapgedrag aan Austin Kleon die pleit voor het concept ‘steal like artist’. Gaat goed.

09u35 / Een ander motto dat me de laatste dagen op het lijf geschreven is: scrol alsof het je laatste dag is. Zeker nu ik een paar dagen geleden Tiktok heb gedownload, doe ik niets liever dan naar duizend verschillende versie van hetzelfde miniscenario kijken. Wow, you can really dance!

10u01 / Ik ga op zoek naar een gerechtje met za’atar. Dat kochten we nadat we het kookboek Simpel van mijn zus mochten lenen. M kan het niet aan dat we nog altijd (!) niets (!) gemaakt hebben met deze kruidenmengeling. Nu we toch bezig zijn maak ik dan maar meteen een boodschappenlijstje. De helft schrijf ik niet op want “daar denk ik zo wel aan”. Even later in de winkel…

11u15 / Terug thuis was ik mijn handen – ik heb zonet een fris ontsmette winkelkar aangeraakt – en lees een essay uit het wondermooie I miss you when I blink van Mary Laura Philpott. Ik realiseer me dat een boeketje van Bloomon inderdaad meer dan een week goed zal blijven. De helft van de bloemen zit nog (steeds) in de knop. Iets met zo kan ik het ook / zo had ik het nog niet bekeken.

11u47 / Ik staar naar mijn reflectie in de blinkende, roze bodem van een oude Diddl-tas, correctie Pimboli-tas. Het kleine beetje thee dat me nog rest, weerspiegelt mijn gemoedstoestand (?) en zou tevens een prima kleur zijn voor een trui van Marc van Ranst.

11u48 / Ik heb honger.

Een heel normale voormiddag in tijden van corona

Een doodgewone voormiddag in tijden van corona

De titel van dit stukje tekst spreekt voor zich, toch?

06u59 / De wekker gaat. Ja, om één minuut voor zeven. M moet van thuis uit werken. Ik moet de dag zien door te komen zonder het afwasmachine leeg te maken, onze planten te verdrinken en mijn goed voornemen van gisteren – iedere ochtend yoga with Adrienne – vol te houden. Dit exacte tijdstip zorgt ervoor dat ik precies een keer kan snoozen en toch om vijf na al op het toilet zit.

07u38 / Ik skip dus die yogasessie en nu we toch bezig zijn meteen ook mijn poging om een gezonder alternatief voor cornflakes als ontbijt te nuttigen. Morgen is een nieuwe dag. Ik zet me in de zetel en kies een ander boek vanop de plank. Terwijl ik Such a fun age nog niet uitheb, begin ik alvast in Quichot.

08u29 / Twee dagen geleden heb ik mezelf getrakteerd op twee maanden gratis Skillshare en een doos kleurpotloden. Ergens hoop ik dat er nog een carrière als illustrator voor mij is weggelegd, maar na een vergeefs experiment van een naar mijn mening goed idee keer ik terug naar de lessen van Roxane Gay over hoe een goed essay te schrijven – iets wat er overigens ook nog niet meteen zit aan te komen hoor.

10u33 / Ik staar naar mijn nagels in de hoop dat ze sneller gaan groeien als ze de nodige aandacht krijgen. Daarna test ik of het mogelijks ook een effect heeft op mijn haar, (bye bye dure haarvitaminen) en onze verlepte basilicumplant. Terwijl ik de correcte schrijfwijze van basilicumplant opzocht, vond ik meteen ook enkele praktische tips. Dagelijks water geven!

11u01 / Ik zat in bad, gewoon in bad. Twee hoofdstukken van dat andere boek lezen, wachten tot het water koud wordt, het geluid van mijn grommende maag verwarren met dat van de foodprocessor. Boterhammen met hummus eten.

12u38 / M en ik maken een korte edoch vrolijke middagwandeling. Lang leve de zon, mijn kleine babybroer en mijn mama die voor T’s verjaardag vijf euro op mijn rekening heeft gestort met de opdracht om pateekes te gaan kopen en die af fotograferend op te eten ter ere van zijn tweeëntwintigjarige bestaan. Hoera! (Herbruikbare) ballonnen! (Biologisch afbreekbare) confetti! (Van op een respectabele afstand) kusjes en knuffels!

Een doodgewone voormiddag in tijden van corona

Oud & Nieuw

Voor de jaarwisseling zijn we nog niet iets te vroeg, maar een ander nieuw begin ging al van start. Voortaan schrijf ik niet langer op dit stukje internet, maar kan je me vinden op Instagram. Tot daar!

View this post on Instagram

In Everthing Under groeit Gretel op op een woonboot. Ze brengt haar dagen al zwemmend en slenterend langs het water door. Wanneer haar labiele moeder haar plots achterlaat, beseft ze dat ze een zelfverzonnen taal spreekt met woorden die alleen voor hen een betekenis hebben. Ze beslist dan maar lexicograaf in Oxford te worden in de hoop haar vervelende verleden op te vullen met nieuwe woorden. Een plots telefoontje van mama Sarah rakelt haar diepverscholen jeugd helemaal op. Over een bijzondere moeder-dochterrelatie, genderfluïditeit en die oude mythe van Sophocles/dat ene sprookje van de gebroeders Grimm. • Eerlijk? Ik heb lang niet alle bedoelde en onbedoelde boodschappen van schrijfster Daisy Johnson begrepen. Verschillende personages betreden het toneel in flashforwards en keren terug in een andere dementie. Zo is er de Bonak, de kanaaldief, die ’s nachts mensen laat verdwijnen. Soms is het een hond, soms ook niet en eigenlijk is het de metaforische representatie van alles waar Gretel schrik van heeft. Dan is er Marcus, soms ook Margot, die in de maand voor haar moeders verdwijning bij hen op de boot komt wonen. En Fiona, een oude vriendin en de enige persoon die Gretels mysterie helpt ontrafelen. • Voor de lezer die zich graag verliest in donkere sferen, melodramatische rivierkronkels en verhalen met gaten. Op naar een boek waar ik iets meer van begrijp. • #everythingunder #daisyjohnson

A post shared by Sien 🌻🍋 (@studiowoolf) on

Oud & Nieuw