Een heel normale voormiddag in tijden van corona

Sla die kop koffie maar gauw achterover. Hier gaan we…

06u59 / De wekker gaat. Ja, om één minuut voor zeven. Ik blijf liggen, maar sta even later toch gewoon op. Zo gaat dat.

07u55 / Als een op hol geslagen kleuter begin ik vlak na mijn ontbijt aan de eerste tijdvullende activiteit van de dag: schilderen. Ik ga voor een leuke tekening die ik op Instagram vond en kopieer deze in mijn veel te duur, amper eerder gebruikt schetsboek van Leuchtturm. Ik wijt mijn schaamteloos na-aapgedrag aan Austin Kleon die pleit voor het concept ‘steal like artist’. Gaat goed.

09u35 / Een ander motto dat me de laatste dagen op het lijf geschreven is: scrol alsof het je laatste dag is. Zeker nu ik een paar dagen geleden Tiktok heb gedownload, doe ik niets liever dan naar duizend verschillende versie van hetzelfde miniscenario kijken. Wow, you can really dance!

10u01 / Ik ga op zoek naar een gerechtje met za’atar. Dat kochten we nadat we het kookboek Simpel van mijn zus mochten lenen. M kan het niet aan dat we nog altijd (!) niets (!) gemaakt hebben met deze kruidenmengeling. Nu we toch bezig zijn maak ik dan maar meteen een boodschappenlijstje. De helft schrijf ik niet op want “daar denk ik zo wel aan”. Even later in de winkel…

11u15 / Terug thuis was ik mijn handen – ik heb zonet een fris ontsmette winkelkar aangeraakt – en lees een essay uit het wondermooie I miss you when I blink van Mary Laura Philpott. Ik realiseer me dat een boeketje van Bloomon inderdaad meer dan een week goed zal blijven. De helft van de bloemen zit nog (steeds) in de knop. Iets met zo kan ik het ook / zo had ik het nog niet bekeken.

11u47 / Ik staar naar mijn reflectie in de blinkende, roze bodem van een oude Diddl-tas, correctie Pimboli-tas. Het kleine beetje thee dat me nog rest, weerspiegelt mijn gemoedstoestand (?) en zou tevens een prima kleur zijn voor een trui van Marc van Ranst.

11u48 / Ik heb honger.

Een heel normale voormiddag in tijden van corona

Een doodgewone voormiddag in tijden van corona

De titel van dit stukje tekst spreekt voor zich, toch?

06u59 / De wekker gaat. Ja, om één minuut voor zeven. M moet van thuis uit werken. Ik moet de dag zien door te komen zonder het afwasmachine leeg te maken, onze planten te verdrinken en mijn goed voornemen van gisteren – iedere ochtend yoga with Adrienne – vol te houden. Dit exacte tijdstip zorgt ervoor dat ik precies een keer kan snoozen en toch om vijf na al op het toilet zit.

07u38 / Ik skip dus die yogasessie en nu we toch bezig zijn meteen ook mijn poging om een gezonder alternatief voor cornflakes als ontbijt te nuttigen. Morgen is een nieuwe dag. Ik zet me in de zetel en kies een ander boek vanop de plank. Terwijl ik Such a fun age nog niet uitheb, begin ik alvast in Quichot.

08u29 / Twee dagen geleden heb ik mezelf getrakteerd op twee maanden gratis Skillshare en een doos kleurpotloden. Ergens hoop ik dat er nog een carrière als illustrator voor mij is weggelegd, maar na een vergeefs experiment van een naar mijn mening goed idee keer ik terug naar de lessen van Roxane Gay over hoe een goed essay te schrijven – iets wat er overigens ook nog niet meteen zit aan te komen hoor.

10u33 / Ik staar naar mijn nagels in de hoop dat ze sneller gaan groeien als ze de nodige aandacht krijgen. Daarna test ik of het mogelijks ook een effect heeft op mijn haar, (bye bye dure haarvitaminen) en onze verlepte basilicumplant. Terwijl ik de correcte schrijfwijze van basilicumplant opzocht, vond ik meteen ook enkele praktische tips. Dagelijks water geven!

11u01 / Ik zat in bad, gewoon in bad. Twee hoofdstukken van dat andere boek lezen, wachten tot het water koud wordt, het geluid van mijn grommende maag verwarren met dat van de foodprocessor. Boterhammen met hummus eten.

12u38 / M en ik maken een korte edoch vrolijke middagwandeling. Lang leve de zon, mijn kleine babybroer en mijn mama die voor T’s verjaardag vijf euro op mijn rekening heeft gestort met de opdracht om pateekes te gaan kopen en die af fotograferend op te eten ter ere van zijn tweeëntwintigjarige bestaan. Hoera! (Herbruikbare) ballonnen! (Biologisch afbreekbare) confetti! (Van op een respectabele afstand) kusjes en knuffels!

Een doodgewone voormiddag in tijden van corona

Oud & Nieuw

Voor de jaarwisseling zijn we nog niet iets te vroeg, maar een ander nieuw begin ging al van start. Voortaan schrijf ik niet langer op dit stukje internet, maar kan je me vinden op Instagram. Tot daar!

View this post on Instagram

In Everthing Under groeit Gretel op op een woonboot. Ze brengt haar dagen al zwemmend en slenterend langs het water door. Wanneer haar labiele moeder haar plots achterlaat, beseft ze dat ze een zelfverzonnen taal spreekt met woorden die alleen voor hen een betekenis hebben. Ze beslist dan maar lexicograaf in Oxford te worden in de hoop haar vervelende verleden op te vullen met nieuwe woorden. Een plots telefoontje van mama Sarah rakelt haar diepverscholen jeugd helemaal op. Over een bijzondere moeder-dochterrelatie, genderfluïditeit en die oude mythe van Sophocles/dat ene sprookje van de gebroeders Grimm. • Eerlijk? Ik heb lang niet alle bedoelde en onbedoelde boodschappen van schrijfster Daisy Johnson begrepen. Verschillende personages betreden het toneel in flashforwards en keren terug in een andere dementie. Zo is er de Bonak, de kanaaldief, die ’s nachts mensen laat verdwijnen. Soms is het een hond, soms ook niet en eigenlijk is het de metaforische representatie van alles waar Gretel schrik van heeft. Dan is er Marcus, soms ook Margot, die in de maand voor haar moeders verdwijning bij hen op de boot komt wonen. En Fiona, een oude vriendin en de enige persoon die Gretels mysterie helpt ontrafelen. • Voor de lezer die zich graag verliest in donkere sferen, melodramatische rivierkronkels en verhalen met gaten. Op naar een boek waar ik iets meer van begrijp. • #everythingunder #daisyjohnson

A post shared by SW / studio woolf (@studiowoolf) on

Oud & Nieuw

Currently: week 36

Het groot verlof heeft ons verlaten. Druilerige herfstwolken verzamelen zich spontaan boven het terras waar jij nog lekker een homemade iced tea zit te drinken en de laatste kruimels nachos uit een schoteltje wrijft. De donsdeken mag weer opgelegd worden en ja, ik zoek zelfs naar mijn handschoenen voor ’s ochtends op de fiets. Hoog tijd voor ritme en regelmaat. De start is dan wel gemaakt, maar wat doen we ondertussen? Currently…

listening to / nieuwe albums (Lover van Taylor Swift en Norman Fucking Rockwell van Lana Del Rey) en de playlist van de eeuw (Obama’s Summer Playlist). Om dat zomergevoel nog wat langer vast te houden.

imagining / Michelle en Barack al dansend door de keuken – tijdens het luisteren naar die playlist dus.

reading / A Woman is No Man van Etaf Rum. Ik bespeur enig thema in de laatste boeken die ik las: migratie, andere culturen, jezelf niet helemaal kunnen vinden door de verwachtingen van anderen. Leed is een mooi, literair jasje.

loving / dit stukje op Manrepeller tijdens hun ‘growing up month’: The Unique Anxiety of Outgrowing the Life I Built for Myself. Waardoor ik ga hopen dat ik snel toe ben aan mijn eigen beetje angst.

waiting for / de pottenbakles die bijna begint. In de tussentijd pin ik rustig kommen, bekers en glazuurcombinaties op mijn ceramics bord en overweeg ik alle mogelijke bordgroottes. Also, de sleutel van ons appartement.

selling / oude boeken om nieuwe te kunnen kopen.

drooling over / de (tweede?) bruidsjurk van Victoria Magrath (aka In The Frow). Dat doet me dan toch een beetje dromen van laag over laag over laag aan tule en glitters. Al komt waarschijnlijk niemand er zo goed mee weg als zij.

longing for / volgende zomer!

 

 

Currently: week 36

Currently: week 34

Het lijkt wel alsof ik de meest random weken van het jaar kies om iets leuks over te schrijven, maar in ’t echt is dit eigenlijk een poging tot bloggen met regelmaat. Het blijft nog even spontaan en sporadisch, maar man.. wat een week alweer.

reading / momenteel zo’n beetje alles wat ook maar een beetje met interieurdesign te maken heeft. Als Lena Dunham er dan ook nog bij komt kijken, ben ik helemaal verkocht. Het artikel over haar appartement in New York is te lezen op de website van Domino Magazine. Also: ik lees (nog steeds en met regelmatige pauzes want heavy) A Little Life, afgewisseld met The Affairs of the Falcóns.

loving / een emoji met hartjesogen is hier wel op zijn plaats. De trouw van mijn neef en bijhorende hashtag (#daaneneva) op Instagram waren al om van te smullen – net zoals de macarons van mijn zus tijdens het dessertenbuffet. Maar nu is er dus ook de fotoreportage van Mon et Mine. Hoe mooi is dit!?

eating / alles wat mijn lief voor mij kookt.

looking at / alle bruidsmeisjeskleedjes ter wereld. Zeer binnenkort volgt er een tripje met acht naar een jurkenwinkel. Wat een droom. En stiekem ook een beetje spannend, zo de eerste trouw van de vriendinnengroep. We worden oud(er)!

listening to / een album uit 2013. Racine carée van Stromae houdt me aan het lopen in de fitness, maar hoe lang nog moet ik naar dat album luisteren voor de man met nieuw werk komt? Iemand, verlos mij uit mijn lijden. Of laat tips voor achter in de comments.

waiting for / the weekend! Wat zijn jouw plannen?

 

Currently: week 34

Currently: Week 33

Na een boekenupdate volgt dan hier de levensupdate. Er is niet zo veel veranderd. Ik lees, wacht en heb lief. Zoals iedere week.

reading / De kunst van het verleiden op Instagram by Loes Reijmer voor De Volkskrant. Ik weet niet waar ik al die tijd gezeten heb en aan wat ik mijn kostbare uren van online lezen dan wel heb besteed, want god oh god. De opinie-achtige stukken van deV zijn ofwel hilarisch herkenbaar ofwel hilarisch absurd (zoals deze: Quinoa-chips met rozemarijnsmaak van de Hema of voor de jaloerse ‘al mijn vakantiedagen zijn al op’ Het is hier NIET fantastisch). Net zoals deze van Reijmer over een vakantieparkje, niet eens zo ver van waar ik woon edoch totaal onbekend, en over hoe ze zich heeft laten misleiden door de mooie, ruimtelijke foto’s van het kleine en naar verluidt onpraktische cabin life.

loving / mijn geheel eigen, ambachtelijke en dus zelfgemaakte handgedraaide potjes! Wat een woorden voor deze trots – dat ik het kleurengevecht met mezelf niet ben aangegaan en gewoon dacht van oh, dit potje glazuur heb ik al even niet meer gebruikt. Het resultaat van niet te veel nadenken kan toch zo bevrijdend zijn.

enjoying / de ietwat drukkere weekends – zo van die waar je stiekem soms van droomt, maar als ze daar zijn ook overweldigend vindt. Met trouwfeestjes, verrassingen en borrels. Deze zomer is mooi.

eating / al de “mislukte” maar eigenlijk heel lekkere macarons van mijn zuster (check Instagram @kaat.bakt).

waiting for / Julian. Een boek van kunstenares Fleur Pierets. De twee vrouwen (ja, Julian en Fleur) wilden in alle 22 landen waar vrouwen met elkaar mogen trouwen, trouwen. Ik weet niet zeker of ze dit plan volledig hebben kunnen uitvoeren, want Julian werd zwaar ziek en overleed een paar maanden na de diagnose. Lijkt mij een kippenvelboek dat iedere eurocent waard is. Ook al heel mooi: de aankondiging op de Instagram van uitgever Das Mag.

Q: wat doe jij – op dit moment?

Currently: Week 33

Goodreads Reading Challenge 2019 / Update III

Ik lees. Veel. Heel veel. Al zeg ik het zelf. Update één en twee van dit jaar kregen jullie al. Dit is nummer drie met meer van hetzelfde. Ah ja, boeken, hè!

The Friend – Sigrid Nunez

Ik geef het toe. Ik kocht deze van Sigrid Nunez op basis van de cover. Gelukkig zat het met mijn buikgevoel helemaal goed. The Friend is een prachtig stukje literatuur dat niet voor niets een hoop awards in de wacht sleepte. Een vrouw blijft na de dood van een goede vriend achter met zijn hond. Een gigantische hond, die ze eigenlijk niet in haar appartement mag houden en ze blijkt ook niet eens zo’n grote dierenvriend. Tot ze niet anders kan. Over de meeste bizarre en tegelijkertijd doodnormale wendingen van het leven.

40164365

Normal People – Sally Rooney

Once you go Sally Rooney, you never go back. Zo lijkt het wel. Sally heeft mijn hart en ik overweeg om fysieke exemplaren van haar werk te kopen zodat ik notities in de kantlijn kan maken over haar schrijfstijl, de manier waarop haar personages nadenken en de uitvoering van de dialoog. Het boek is – net zoals haar eerste werk – een ode aan Dublin, vriendschap en de omwegen van het leven. Geen spannende thriller met op iedere pagina een nieuwe actie, maar wel gedachtengangen om jaren in te verdwalen.

The Wife – Meg Wolitzer

Een vrouw loopt haar hele leven lang in de schaduw van haar man, een gevierd schrijver. Op het moment dat ze beslist niet langer ‘de vrouw van’ te willen zijn, kiest het leven ook een ander pad voor haar. Lekker meta over schrijverschap – dat kan ik altijd appreciëren – en een schrijvers favo onderwerp – het huwelijk tussen aanhalingstekens – wordt op de rooster gelegd.

Everything I Never Told You – Celeste Ng

Het levenloze lichaam van Lydia, een tiener uit Ohio, wordt opgevist uit een meer in de buurt van haar huis. Het gezin – mama, papa, broer en zus – blijven achter met een hoop vragen. Een bodemloze put, zo blijkt. Lydia zou zoiets nooit doen. Een Amerikaanse – Chinese familiegeschiedenis, inclusief geheimen, knappe buurjongenvibes en een pijnlijk besef.

The New Me – Halle Butler

Zo’n boek dat je op een dag uit hebt. The New Me vertelt het verhaal van de 30-jarige Millie, die maar geen uitdagende job vindt, geen vrienden heeft en eigenlijk ook geen leven. Ze hoopt op een ander leven wanneer ze een job aangeboden krijgt, maar ook dat blijkt al snel een illusie. Lekker cynisch en (terecht?) een beetje hard voor onze huidige consumptiemaatschappij.

36342706. sy475

How To Do Nothing – Jenny Odell

Redelijke droge, filosofische en wetenschappelijke non-fictie over het niets doen – the Dutch lifestyle concept ‘niksen’ als we Time mogen geloven. De mooie cover doet uitschijnen dat dit een light read is. Niets is minder waar. Niets doen blijkt trouwens ook heel moeilijk en bijna onmogelijk. Want je doet toch altijd iets? Om door te bijten, maar zeker een aanrader voor de filosoof onder ons.

Lampje – Annet Schaap

Lampje is het verhaal van een klein meisje dat lucifers moet gaan halen voor haar vader. Het stormt namelijk en ze hebben het licht van de vuurtoren nog niet aangestoken. Ze haalt het niet en de volgende ochtend licht een schip stukgeslagen op de rotsen. Lampje wordt bij haar vader weggehaald en ondergebracht in een donker huis, waar naar verluid een gruwelijk monster woont. Eigenlijk voor kinderen, maar o zo leuk.

The Farm – Joanne Ramos

The Farm is een fascinerend boek over draagmoederschap. De jonge Jane wordt door haar tante overtuigd om snel veel geld te verdienen door draagmoeder te worden in ‘the farm’. Jane, een Filipijnse-Amerikaanse, laat haar dochtertje achter voor gezonde maaltijden, personal trainers en een obsessieve opvolging van haar zwangerschap in een tehuis waar iedere beweging gemonitord wordt. Uiteraard speelt haar achtergrond en die van de andere draagmoeders een grote rol in dit verhaal.

Stay Up with Hugo Best – Erin Somers

Ik las Stay Up with Hugo Best tijdens onze vakantie in Portugal en het is echt wel een beach read. Hugo Best is een latenightshow-presentator die niet langer zijn eigen latenight uurtje heeft. Het boek begint dan ook met zijn afscheid. Na dat afscheid nodigt hij de voor hem redelijk onbekende writer’s assistant uit voor een weekendje bij zijn thuis. June hoopt op vanalles en nog wat, maar krijgt wat ze nooit had kunnen denken. Redelijk cynisch en met veel kronkels loopt het weekend en ook andere dingen op z’n einde.

40539024

City of Girls – Elizabeth Gilbert

Elizabeth Gilbert waagt zich na haar grote successen – Big Magic & Eat, Pray, Love – aan een nieuw verhaal. Ik kan alvast verklappen dat het niet teleurstelt. De jonge Vivian verhuist naar New York en trekt in bij haar tante en woont voortaan in The Lily Playhouse, een theater. Ze leert er de meeste extravagante types kennen en wordt er zelf eentje. Het hele boek is een lange brief aan Angela, de dochter van een man, die wil weten wat er zich precies heeft afgespeeld tussen haar vader en Vivian.

Becoming – Michelle Obama

Oh, Michelle Obama. Wat een boek, wat een werk. Becoming is nu mijn favoriete memoir ever. Mrs. Obama vertelt in haar sappige, eigen stijl hoe ze als kind opgroeide in Chicago, hoe haar vader en moeder haar en haar broer altijd alles gegeven hebben wat ze hadden, hoe ze Barack leerde kennen, hoe ze zocht naar zichzelf als jonge, werkende vrouw, hoe ze van het Witte Huis hun thuis maakten. Als je wel eens speeches zag van Michelle dan hoor je haar gewoon dit boek voorlezen. Gigantisch dik, maar echt de moeite!

Afbeeldingen via Goodreads.

Goodreads Reading Challenge 2019 / Update III