Currently: herfstvakantie

Het onvermijdelijke einde is nabij. Het is zondagavond. Weg herfstvakantie. Tot nog eens. Hoeveel dagen nog tot Kerstmis? De afgelopen week was schoon, rustig, eenvoudig. Currently…

reading // jeugdboeken. Om de een of andere reden was ik geen lezer op het moment dat ik veel en veel tijd had om alle boeken uit de bibliotheek en de hele wereld te lezen. Dus doe ik dit jaar een ambitieuze inhaalbeweging. Ik wil vijftig boeken lezen en ben aardig op weg. 44/50 staan er al op de leeslijst. Le boyfriend vindt jeugdboeken lezen een beetje valsspelen. Ik zie het al verloren tijd inhalen. Oorlogswinter (Jan Terlouw), Kruistocht in Spijkerbroek (Thea Beckman) en Matilda (Roald Dahl) voegen zich bij het gezelschap. Welkom!

watching // (eindelijk!) de Harry Potter-films. Ik keek ooit nummer één en twee. Ik las nummer vier en daarna de helft van nummer twee, maar geraakt nooit veel verder omdat ik niet van ‘eng’ hield. Ik kan nu met zekerheid zeggen dat het allemaal goed afloopt, maar de laatste twee films staan nog op het programma. Toch een mooie inhaalbeweging, om trots op te zijn, zo veel uren plat liggen.

wanting (to know) // wel, ik wil heel veel (weten), maar op dit moment vraag ik me echt af of een energielamp van Philips mij door de winter kan helpen. Een beginnend keelpijntje zeurt al de hele dag achteraan in mijn keel, een winterdip (lees: maandagochtend) ligt op de loer. Ervaringen?

enjoying // de zee. Eindelijk én voor meer dan een paar uur. De dijk lag weer aan mijn voeten, het appartement weer onder een dun laagje zand (en stof).

listening  // to The Creative Pep Talk Podcast. Ik kwam er een tijdje geleden eerder toevallig bij uit en ging luisteren omdat het zo’n leuke afleveringcovers had. Blijkt dat net het hele punt van Andy J. Pizza (Miller) te zijn. Voor creatievelingen die op zoek zijn naar dat duwtje in de rug om door te gaan. Tips, interviews en heel veel jazz. Voor mensen die iets minder lang in de fitness blijven (ik luister altijd naar podcasts tijdens het sporten) heb ik een andere aanrader: de nieuwste podcast van Estée LalondeOn The Line. Over vrouwen en nog wat.

dreaming // of a white Christmas.

Afbeeldingen via www.creativepeptalk.com

Advertenties
Currently: herfstvakantie

Wordt luxe onbetaalbaar?

Oh, Boy! Rooskleurige spaarvarkens mogen voortaan nog wat langer op de kast blijven staan want modehuis Chanel voert nog maar eens een prijsverhoging door. Alsof haar populaire handtassen nog niet duur genoeg waren, komt er het mooie percentage van zes insectenpootjes bij, de zes zijden van een dobbelsteen, het getal van de duivel, zo u wil. Menig merkgeobsedeerd hart slaat een slagje over en moet weer water bij de wijn doen – dat kan best letterlijk. Wie luxe wil, zal het voelen in zijn portemonnee van een tweederangs luxeketen waar de uiteindes van de naden in het leer niet met de hand worden dichtgesmolten. Met het ronde bedrag van vier nul nul nul euro kom je helaas niet meer met een 2.55 thuis.

Als kleingeld in een wensput

Chanel is natuurlijk een uiterste op onze schaal van uitgaven waarvoor je een rechtvaardiging bedenkt en die op geloofwaardige wijze voordraagt – er moest maar eens iemand vragen naar het waarom van deze aankoop. Maar wanneer is een handtas echt te duur? Wanneer rinkelt de kassa echt te luid? Wanneer gaat het bedrag totaal voorbij aan het doel van de aankoop? In die handtas van Dior steek je toch ook gewoon je autosleutels en op de bodem rollen de rosse muntjes, kruimels en verdwaalde kauwgoms toch ook heen en weer.

Verkleed als de man met de zeis betreedt status het toneel. Applaus. Hij draagt de tweede helft van de hartvormige vriendschapsketting met luxe. Volgens mij zijn het frenemies. Want omgeven door de zachtste voering zal een pakje papieren zakdoeken hoogstwaarschijnlijk niet in een andere staat op zijn bestemming aankomen. Een goedzittende onderbroek zit niet lekkerder dan een met een duurder prijskaartje. Een degelijke sleutelhanger houdt jaren je hebben en houden bijeen. Winterschoenen houden je voeten warm. En toch. We hebben liever een mooie – let op het relatieve karakter van dit schone woord – handtas om onze arm hangen. Eentje die Meghan Markle ook draagt. Of een die nergens meer te verkrijgen is. De handtas mag een zekere kwaliteit hebben, is net niet groot genoeg voor je volgende gsm en moet status uitdrukken. Of niet?

What’s in a name?

Best friend luxe dus. Het beestje kan maar een naam hebben én best ook een gedegen verantwoording, zo blijkt. Kwaliteit, exclusiviteit en authenticiteit dekken niet langer de lading. Nee, nu moet je een boek schrijven, een marathon lopen, een kind baren of levend het einde van de maand halen. Pas dan is een stoffen tas – “te dragen in de hand of aan de schouder” – anderhalf maandloon waard. Lijden is de boodschap. Victoria Magrath van Inthefrow heeft hier duidelijk geen problemen mee. Gij zult harder afzien en dieper tasten. Gij zult u schuldig voelen en uw voeten kwellen. Gij zult lachen, zwaaien en meerdere tassen tegelijkertijd met u mee zeulen. Gelukkig ben ik een hevige voorstander van you do you. (En stiekem ook een beetje fan van Vic.)

Bestaat luxe voor de leuk niet meer? Hebben we te zeer het gevoel dat we onszelf moeten belonen na een zware inspanning? Kunnen we zomaar-spullen niet meer accepteren? Moet alles altijd een reden hebben én bovendien veel geld kosten? Wat is er gebeurd met omdat het mag. Omdat het kan. Omdat ik het oké vind. Er volgt altijd een ‘ja, maar’. Ik kan het uitleggen. We geven geld uit omdat tijd te duur is.

Kind van z’n tijd

Een extra lange wandeling met de hond. Je lievelingsmok sparen voor trage zaterdagochtenden. Dutjes doen na een lange werkdag. Dat ene boek herlezen. Een nieuw gerecht in een oud kookboek ontdekken. Liefde delen. Koffie drinken. Tuinieren. Offline gaan. Tekenen. Een dagboek bijhouden. Herfstvakantie. Of toch die nieuwe handtas? Luxe is aan jezelf denken, even tijd nemen voor wat op dat moment belangrijk is. Dat mag al eens iets kosten – een karamel macchiato is ook niet gratis -, maar het kan evengoed een zelfgebakken taartje van je oma zijn, een telefoontje van die ene vriendin die zo ver weg woont of bosje bloemen uit de tuin van de buren. Zoek karton en verf. Wij gaan protesteren tegen de prestatiemaatschappij.

Wordt luxe echt onbetaalbaar? In het geval van designertassen vrees ik van wel. De cijfers bevestigen. Al zal het influencers niet tegenhouden om een volgende mijlpaal te vieren met een gepersonaliseerde Book Tote uit de duty free shop. In de meeste andere gevallen denk ik dat het wel meevalt. Misschien is luxe wel gewoon wat je er zelf van maakt.

Q: Wat betekent luxe voor jou?

Wordt luxe onbetaalbaar?

Herfstvakantiemonoloog

Hoe oud bent u? Heeft u huisdieren? Heeft u een vriend? Uw vriend heet *naam lief* hè? Heeft u een auto? Kan u die toets van morgen verzetten? Welke pagina? Wat is de datum van vandaag? Mag ik typex lenen van iemand? Mag ik naar het toilet? Het is echt heel dringend. U komt iedere dag met de fiets  hè? Oh, zou u dan samen met mij naar school willen fietsen?

Het is vakantie.

Ik had het wel door hoor. De eerste dagen van het nieuwe schooljaar kon je niet aan het getal ontsnappen. Acht. Acht weken. Dan zouden we (weer) vakantie hebben. Je kon het niet missen. Ze hadden het cijfers net zo goed op de betonnen speelplaats kunnen schilderen of op de poort van de fietsenstalling. Ze hadden het door de luidsprekers kunnen declameren of iedereen om de acht minuten een mailtje kunnen sturen met daarin enkel het hoopgevende cijfer. Mocht ik dan op miraculeuze wijze toch niet hebben opgevangen hoe lang het zou duren, hadden de leerlingen me er wel aan herinnerd.

Gaat u op vakantie, mevrouw?

Nee. Misschien. Het maakt ook niet uit. Ik ga liggen, rusten, een beetje werken en nietsdoen. Hier of ergens anders. Me voorbereiden op de komende acht weken. Dan is het weer spurten van de ene brug naar de andere. Voorlopig niet met de wind in de rug, maar wel op kop. Haastig, voor ook die overgang instort, voor het nieuwjaar wordt. Ik kan er nog om lachen. Het is oké. Niet iedereen wil zijn computer ruilen voor ook maar één puber. Niet iedereen baadt deze week met z’n voetjes in ’t verlof.

Daarom beloof ik plechtig dat ik zo veel mogelijk films van Tim Burton zal kijken, zo veel mogelijk Nederlandstalige jeugdboeken zal lezen, zo veel mogelijk niet-Europese wellnesstrends zal uitproberen, zo veel mogelijk kerstlijstideeën zal bedenken. Ik zal wandelen en slapen, verbeteren en denken, opruimen en dromen. Andere voorkeuren op aanvraag.

Vakantie of niet, fijne week!

Herfstvakantiemonoloog

warm weekend

Ik ga niet klagen over het weer, maar het moet gezegd. Dit is niet normaal (of gezond). Los daarvan heel veel liefde voor dit zonnetje. Al brengt ze de clichématige hashtag indian summer met zich mee en zal de slag in het gezicht twee keer zo groot zijn op het moment dat ik mijn nieuwe schoenen – ze staan in de kast stof te vangen – dan toch moet aantrekken. Voorlopig nog even zonder jas, sjaal en handschoenen, maar wel met dit.

  • met de fiets, onderweg, en dan over zo veel mogelijk kurkdroge bladeren rijden
  • de wintersloffen – jawel – opnieuw wisselen voor de zomersloffen – ook jawel
  • de zelfgebreide jas van mijn mama dan maar binnen ipv buiten dragen
  • gratis sauna in de auto
  • ijsjes na het werk
  • cinema dates op zomeravonden (in de herfst)
  • na vijf minuten beginnen zweten in de fitness en denken dat je heel goed bezig bent

Fijne maandag!

warm weekend

een zaterdagvoormiddag aan zee

Sinds mijn grootouders hun appartement in Heist-aan-zee te koop zetten, begin deze zomer, verlang ik naar de zee. Ik leek er maar niet te geraken, maar kijk, de zomer is nog niet echt voorbij dus.. Om half zeven op zaterdagochtend vertrokken we met z’n drietjes. Papa en pa zouden een nieuw systeem voor de ambetante nieuwe douchedeuren die nooit echt gewerkt hebben, uitproberen. Ik zou een strandwandeling maken die begint in een blakende ochtendzon en eindigt met een waterig zonnetje na een regenbui. Haar nat tegen te wangen, schoenen en sokken onder het natte zand, hartje opgelucht en uitgewaaid.

Onderweg. Ik tel mijn passen en staar naar de lijnen van de wind in het zand. Het strand kleurt langzaamaan jachtluipaard. De wolken dansen met het water, de tranen van een mislukte wals. Nog voor de laatste druppel valt en de zeedijk zowat blank staat, verschijnen de eerste wandelaarsbenen opnieuw. De regen joeg hen weg, maar een koffie en een borrel later gaat het wel weer.

Er is iets aan de zee. Het viel me vroeger, toen ik er als kind zowat iedere schoolvakantie wel een paar dagen verbleef, nooit op. Vroeger was het weg van huis, mama en papa werken, wij vakantie. Nu is het weg van alles. Rustig en rusteloos, een beetje zoals ik. Drie uur later rijden we terug naar huis.

een zaterdagvoormiddag aan zee

Het eiland

Na lang zwemmen spoelden we aan. Lamme armen, zware benen. Goed om dagen niet naar de fitness te gaan. Het is er schoon. Mooi weer, witte stranden, onbereikbaar exotisch fruit, de grootste monstera’s ever. Handdoek uitgerold en melkflessen ingesmeerd. Daar liggen we dan. Heel even genieten. De wolken doen ons niets, maar het zand begint te kriebelen.

Ooit, heel snel, zullen we verder moeten. Hoe mooi de jungle ook is. We willen regen, steden, fietsen tegen de wind in. Slapeloze nachten, indommelen op de zetel en spartelen voor de sport. Bloed, zweet en tranen. Versleten schoenen, diepvries maaltijden en knuffelen voor de dag begint. Rennen, lopen, spurten, vallen over onze eigen voeten of die van elkaar. Sleuren, smeken, liefhebben, liggen. Lawaai, lange dagen, discussiëren om niets, lachen. Zolang we maar met z’n twee.

Het eiland