I’ve been reading (autumn edition)

Twee maanden geleden kocht ik een e-reader. Tussen die aankoop en dit moment kocht ik ook drie echte, fysieke boeken, zo van die om in te bladeren. Een eerste met een bijna vervallen boekenbon van de Standaard Boekhandel, een tweede wegens ‘verplicht op te nemen in de collectie’ en een derde omdat ik de boekenbeurs maar moeilijk kon verlaten zonder boek. Très luxe, I know. You tell me why, want ik weet ook niet meer waar die bibliotheekboetes vandaan blijven komen. What I’ve been reading..

Turtles all the way down – John Green

Het ‘in het hoofd van een tiener’-idee blijft me aanspreken, maar ik vind het steeds moeilijker om me in te leven (help, ik word oud!) in sommige young adult verhalen. Maar niet in deze nieuwste van John Green, de man die blijft verbazen. Zelfs na het overdonderende succes van The fault in our stars weet John Green iedereen opnieuw in te pakken met een totaal ander verhaal over een meisje, Aza, en haar vreemde hersenspinsels en angstige, bacteriële gedachten. Over OCD, een liefde die nooit zal werken en vriendschap. Heel veel schone vriendschap.

The Shining – Stephen King

Ik waagde het nooit eerder een King vast te nemen. Net zoals ik nooit eerder naar de Zusjes Kriegel keek. Te eng voor mijn dapper zieltje. The Shining lezen op een e-reader is wel een aanrader. Je kan gewoon stil blijven liggen, hoeft niet te ritselen met de bladzijden en kan zeer geconcentreerd je omgevingsgeluiden waarnemen tijdens het lezen van de spannendste scènes. Niemand onder je bed? Niemand achter de deur? Niemand in de lege hotelkamer aan het einde van de gang? Lezen maar.

Here I Am – Jonathan Safran Foer

Na het overdonderende Extreem luid & ongelooflijk dichtbij wilde ik meer Foer. Met Here I Am ben ik halverwege nog niet helemaal weg. Ligt het aan het Engels of aan mijn te hoge verwachtingen? Ik spartel nog even door. Dat het schoon zal eindigen kan ik al raden. Een papa van drie worstelt met zijn identiteit, zijn huwelijk en zijn rol als vader. Niet voor de ontwijker van grote levensvragen.

Sapiens – Yuval Noah Harabi

Ik zou een boek kunnen schrijven over dit boek. Om de x pagina’s moet ik even een foto nemen, met mijn vinger nauwkeurig bij de quote die ik niet mag vergeten. Het is zo’n boek. Je wil iedere pagina onthouden en valt van de ene verbazing in de andere met de mens als jager-verzamelaar, de mens als uitroeier van andere menssoorten, dieren en planten en de mens als gelovige ziel. Indrukwekkend dat ons doodnormaal helemaal nog niet zo lang bestaat. Alzo, alles is relatief en what is this life?

Het wordt spectaculair. Beloofd – Zita Theundynck

Als je een boek leest uit deze lijst kies dan voor dit prachtige debuut van Zita Theundynck. Dit is het boek dat jij (ik?) zo graag zelf had willen schrijven. Echt waar. Het leven van twee prille twintigers begint met een leugen aan de kassa van de supermarkt. Romantisch complex en pijnlijk realistisch. Bereid je voor op tranen. Ik denk dat ik maar weer eens wat brieven ga schrijven terwijl ik naar When you say nothing at all luister.

We were liars – E. Lockhart

Tijdens mijn jaren in Antwerpen was een van mijn favoriete ontspanningsmanieren even langsgaan bij Standaard Boekhandel. Daar tussen de boeken snuffelen om vervolgens niets te kopen en een week later terug te keren om toch dat ene boek te kopen. Het was nooit We were liars of een ander boek van Lockhart. En daar heb ik nu dik spijt van. Als ik kon had ik het in een keer uitgelezen (but a girl gotta work) en dus las ik het in twee keer uit. Een fascinerend en totaal onverwacht verhaal over familie – en dat is helemaal niet zo oubollig als het klinkt.

Girl on a train – Paula Hawkins

Ook deze ging nooit eerder mee naar huis wegens – laten we eerlijk zijn – te duur. Lang leve goedkope e-books. Girl on a train in de hype wel waard en laat zien dat een situatie vanuit een ander perspectief een andere situatie oplevert. Het alcoholverslaafde hoofdpersonage gaat op zoek naar haar eigen herinneringen. Een pageturner met vijf sterren einde zonder sprookjesgehalte.

What’s next? Aanraders welkom in de comments. Nog meer boeken(reviews) vind je hier.

Advertenties
I’ve been reading (autumn edition)

Currently: July

De maand zit er alweer op. Clichés en al. Juli ging snel en traag, met overvolle en bijzonder lege dagen. Zonnend, lezend en wachtend liet ik me van het begin naar het einde drijven. De boeken stapelen zich op en ik moet dringend terug naar de bib. Of toch voordat ik mijn eerste centjes aan bibliotheekboetes moet spenderen. Hier is ie. Currently

reading // The Hate U Give, geschreven door Angie Thomas. In het Nederlands omdat mijn bib nu eenmaal zo is. Een uitgebreid verslag volgt, maar ik kan alvast verklappen dat ik erg onder de indruk ben. En dat iedereen dit boek moet lezen!

watching // Game of Thrones. En ja, daar sta ik zelfs om 3u ’s nachts voor op. Het houdt me de hele week bezig en zo leef ik van aflevering tot aflevering. Ik heb ondertussen zowat alle mogelijke ‘theorieën’ over alle levende (en dode, let’s be honest) personages bekeken. Ook alle panels en interviews. Ook die van 50min en meer. (zeker kijken: panel tijdens San Diego Comic Con)

obsessed with // mijn nagels. Nog tot eind augustus is er een Essie nailbar in Maasmechelen Village. Dus ik weet niet wat ik met mijn geld zal doen wanneer de zomer voorbij is.

going to // alle rommelmarktjes. Vandaar de overvloed aan roze pony’s. Omdat ik er geen kocht, heb ik er maar een foto van gemaakt. Ik tikte wel enkele lp’s op de kop en zo groeit mijn collectie aan een bijzonder traag tempo met zomerse pieken. Het is oké.

biking and hiking // Als de oudjes op vakantie zijn, kunnen wij ook eens op ons gemak tegen 24km/u gaan fietsen. Met de elektrische tweewielers.

waiting for // augustus. En de herfst als ik eerlijk moet zijn.

Je zal nooit meer hetzelfde zijn. Vaarwel lieve juli.

 

Currently: July

The heart of it | A podcast by Estée Lalonde

Aan hen die de geboorte van deze blog hebben meegemaakt of die het ooit hebben volgehouden te blijven scrollen – de lange weg naar het einde (of beter gezegd begin) van deze blog: proficiat. Er valt wat te zeggen over mijn allereerste bericht (lees hier YouTube Vibes) waarin ik bijna eeuwig liefde verklaar aan drie vrouwen op YouTube.

1) Shay Mitchell, who? Ik haakte af halverwege seizoen 5 van Pretty Little Liars, maar hield vol tot het einde van seizoen 6. Na afloop van de allerlaatste (?) aflevering heb ik gewoon even gegoogeld wie A/A.D is. Bespaarde me een hoop tijd.

2) Amelia Liana, who? Ze faket minstens de helft van haar Instagram foto’s, wist alle ‘negatieve’ en/of kritische comments en schrijft vervolgens blogposts over haar Image Principles waarin ze rond de pot blijft draaien en vooral het woord Photoshop niet uitspreekt.

3) I FREAKING LOVE ESTEE! En dus voelt het als mijn plicht om jullie met de volgende mededeling te verblijden: ze heeft een podcast!

EstéeLalonde_Podcast_864x432

Iets meer dan 6 maanden geleden begon ik (opnieuw) podcasts te luisteren. In het meervoud deze keer. (Ik was eerder obsessed door het eerste seizoen van Serial.) Voornamelijk om mijn hoofd bezig te houden tijdens het fitnessen en om de vervelend luide ‘sportmuziek’ te vermijden, keerde ik terug naar de podcast app. Twee en een halve shows stolen mijn hart, waarover later meer.

De Pilot van Estée’s The heart of It heeft alles om jou (mij) te overtuigen volgende week weer te luisteren en de bio belooft alleen maar goeds:

“In this series, lifestyle blogger and author, Estée Lalonde explores subjects close to her heart, through the unique experiences and perspectives of her guests. This season, it’s all about women. From makeup to identity, tattoos to strength, Estée talks to fascinating individuals from all walks of life as they share their personal stories in a celebration of all things female.”

Protest is een frisse wind in het verzadigende podscastlandschap. Professioneel en vernieuwend. Zware uitspraken hier. Of ligt het aan mijn zwak voor Nasty Women? Oordeel vooral zelf. Let me know wat je denkt in de comments.


Afbeelding via Radio Wolfgang (link)

The heart of it | A podcast by Estée Lalonde

Ik ook van jou.

In een ver verleden – ook wel aangeduid met de term ‘het 6e middelbaar’ – had ik rond deze tijd (ongeveer) een mondeling examen Nederlands. Ik las het boek Het Parfum van Patrick Süskind. Het boek was om onuitgesproken redenen *kuch, een film* een populaire keuze en dat leidde tot het ontstaan van maar liefst acht vragenreeksen. Ik koos fiche 8 en kon vrijwel geen enkele vraag beantwoorden. Streber die ik was/ben, had ik wel een fragment (uit een ander boek) gelezen om extra en achteraf bekeken noodzakelijke punten te sprokkelen. Iets van Giphart. Hilarisch (en) realistisch. Dat ik zijn andere werken ook goed zou vinden.

Vijf jaar later, dat verre verleden.. Ik lees op de trein richting Antwerpen Ik ook van jou van diezelfde Ronald Giphart. Op tig momenten moet ik me inhouden om niet in lachen en/of tranen uit te barsten. Het is alsof ik mezelf vind in een boek dat drie jaar voor mijn geboorte het levenslicht zag. Ik voel waarom ik schrijf en ook waarom een “wereldschokkend debuteren voor mijn 18e” er nooit heeft ingezeten. Hoe kan het dat een boek uit 1991 en een leerkracht uit 2012 mijn leven vandaag regenboog kleurden?

You had me at het begin van de twee alinea. “De grap van mijn leven is dat nooit iets gaat zoals ik denk dat het zal gaan.” Een jonge schrijvende Ronald en zijn al even blakende jonge vriend Edgar Fräser besluiten het schrijven even te laten en vertrekken voor enkele dagen naar de Dordogne. Onder het motto van “grote queeste naar literatuur en seks” kanoën de twee verveeld door de Zuid-Franse streek. Als er dan een kano met twee jonge vrouwen passeert, weten ze niet wat zeggen. Ze besluiten een kwartier te wachten en beginnen dan als gekken te peddelen in de hoop dat hun zoektocht niet al te droog zal eindigen.

De ster van de show? Fräser!  Met uitspraken als “Liefde is: als zij dood gaat necrofiel worden” is hij je nieuwe beste vriend en ook meteen je wingman. Hij noemt zichzelf de generatie zonder honger, zonder oorlog, zonder problemen. En over gelukkig zijn heeft nog nooit iemand een goed boek geschreven dus probeert hij in een wanhopige poging dan maar de kano te laten kantelen terwijl hij nog wat aardappels met paprika eet (paprikachips). “Jong, knap, bedroefd en totaal verliteratuurd.”

Tussen de stukjes avontuur krijgen we ook het verhaal van Ronald en Reza: een liefde gedoemd om te mislukken, een relatie die al de liefde uit je lijf zuigt, maar nooit iets teruggeeft. Als het boek vandaag werd uitgebracht, kreeg het vast en zeker de stempel van quarterlife crisis meets fatale liefde. Maar ook nu zou het boek een topper zijn omwille van zijn typisch Nederlandse (Hollandse) liefderatuur, rechttoe rechtaan zonder doekjes erom en om zijn hilarisch (hedendaagse) uitspraken. Er komen dan wel geen laptops en smartphones aan te pas, maar Vogue van Madonna maakt een uiterst hippe appearance en vrijen zonder anticonceptie was ‘toen ook al’ not done.

Dertig procent van mij wou dat ik dit boek al veel eerder had gelezen. De overige zeventig procent gelooft heilig in het vlindereffect en vindt het prima zo. Het maakt deze week alleen maar mooier. En als je dan toch met je boek onderweg bent naar Antwerpen, ga dan donuts eten bij Hoeked en neem een trein met vertraging. Ook: het is waar wat ze zeggen. Don’t judge a book by its cover. Geniet van het weer. Voetjes in het water. Veel succes met de laatste loodjes. Verder geen mededelingen meer. Doei. PS: allemaal Giphart lezen deze zomer. Andere boeken lezen? Ook goed.

Ik ook van jou.

#WOMENSMARCH: mijn favoriete (protest) borden en beelden

Geheel ‘good vibes only‘ zal ik vandaag geen woorden vuil maken aan het fenomeen Trump. Al kon ik het niet laten er een lachertje tussen te steken. Ziehier mijn favoriete (protest) borden en beelden van de #WOMENSMARCH, gedeeld door mijn favoriete internetvrouwen. Zij inspireren mij dagelijks om beter voor mezelf te zorgen, meer voor mezelf op te komen en meer roze te zien in alle mogelijke situaties. Wat zou ik doen zonder deze kleine lichtpuntjes in mijn feeds?

Lees verder “#WOMENSMARCH: mijn favoriete (protest) borden en beelden”

#WOMENSMARCH: mijn favoriete (protest) borden en beelden

Currently: january

Het zijn de blogposts die ik ‘vroeger’ – toen de dieren nog spraken, of toch toen ik nog wat tijd over had aan het einde van de dag om door mijn favoriete blogs te scrollen – het liefst las. Vergeet al de redenen waarom je iets niet zou doen. Zo en zo mijn eigen versie van currently loving.

Currently reading / Wel, het zit zo. Ik heb een vreselijk vermoeiende gewoonte. Twee eigenlijk. En dat zijn a) als ik naar de bib ga neem ik altijd veel te veel boeken mee naar huis en b) omdat ik al die boeken dan wil lezen, begin ik in meerdere tegelijk. Momenteel lees ik dus I love Dick (door Chris Kraus), Kamermeisjes en Soldaten (door Arnon Grunberg) en Bloom (door Estée Lalonde). Ik denk aan een aparte pagina op deze blog met toffe aanraders, voor ieder wat wils. Doen? Lees verder “Currently: january”

Currently: january

Good vibes only

Ik heb lang nagedacht over mijn goede voornemens voor 2017. Zo lang zelfs dat ik misschien wel meer dan vijftien voornemens en goals kon bedenken. Zoals ieder jaar begin januari wil dit jaar wel eens 5 km aan een stuk kunnen lopen, zonder vier keer te moeten stoppen wegens ademnood en er niet langer dan 55 minuten over te doen. Ook minder aan mijn nagels plukken, minder piekeren en minder tijd verspillen aan nutteloze dingen, meer boeken lezen, meer dingen doen voor mezelf en meer op vakantie gaan staan opnieuw op het lijstje. Maar eigenlijk kunnen heel veel van de dingen die ik eindelijk wel eens wil doen of net niet meer wil doen gemakkelijk samengevat worden in één motto, mantra of – zo u wil – levenswijsheid.

goodvibesonly

In 2017 zal ik door het leven gaan met een stemmetje in mijn hoofd. “Good vibes only..” fluistert ze zacht. Want uiteindelijk zal ik toch weer aan mijn nagels gaan plukken, uren surfend op het internet doorbrengen en niet genoeg boeken lezen naar mijn goesting. Maar ik ben er wel van overtuigd dat als ik deze drie simpele woorden goed in mijn oren knoop het jaar misschien wat vrolijker wordt, ik me hopelijk wat minder zal opjagen over dingen waar ik niets aan kan doen én over dingen waar ik wel iets aan kan doen, en ik (wat probeer ik mezelf hier wijs te maken?) me langer dan vijf minuten op een loopband kan voortbewegen.

Good vibes only heeft zijn diensten al bewezen, zelfs in deze vijf dagen die het jaar nog maar telt. Ter illustratie: Ik ben gewoon blijven glimlachen toen ik op oudejaarsavond om half 5 nog aan de afwas begon. Ik heb mijn afgeplukte nagellak keurig in een servetje verzamelt terwijl de rest van de familie chinees at, om te voorkomen dat ik aan mijn nagels zou plukken. Ik heb breed glimlachend genoten van het feit dat ik voor €12/u met een handborsteltje de versgevallen sneeuw van de plantjes mocht vegen om 6u in de (vries)ochtend. Ik werd er bijna blij van toen ze die ene broek niet meer in mijn maat hadden (al was die -50% wel mooi meegenomen). Wat ik eigenlijk wil zeggen is: als het even ‘moeilijk’ gaat, zet je roze bril dan op. Of als je goede voornemens na een paar uren/dagen/weken al als sneeuw voor de zon zijn verdwenen.. (*fluisterend*) GOOD VIBES ONLY!

Q: Wat zijn jouw goede voornemens?

Good vibes only