Het beste van de Oscars

Als ik de vele artikels die vannacht geschreven werden moet geloven, was de uitreiking van de Academy Awards ook dit jaar de meest langdradige show ter wereld. Om ons de moeite en de uren te besparen was menig journalist naar LA afgezakt, allemaal om het ons wat gemakkelijker te maken. Een budget voor een reisje naar de VS had ik niet, dus hier volgt ‘het beste van de Oscars 2018’ in een filmpje. Jawel, een aankondiging gaat met die eer lopen.

Het beste van de Oscars

Call me by your name (Elio Elio Elio Elio Elio Elio Elio)

Zo, zo. Wat mijn Oscarplanning betreft: ik zit volledig op schema. Al is het nog niet duidelijk of ik na Lady Bird en Call Me By Your Name ooit nog een andere film wil kijken/goed zal vinden. Al wil ik Three Billboards Outside Ebbing, Missouri zeker ook een kans geven. Heel misschien kan The Post er ook nog af. (Darkest Hour en Phantom Thread laat ik aan me voorbij gaan.) Bon, deze film dus. Na een bizarre voorliefde voor Martha’s Vineyard denk ik dat ik nu de rest van mijn leven in het noorden van Italië wil doorbrengen. (Waarom ben ik ook alweer Spaans gaan studeren?)

CallMeByYourNameMoviePoster

1983. Een jonge Amerikaanse doctoraatsstudent, Oliver (Armie Hammer) brengt de zomer door in Crema, Noord-Italië om er samen met een archeologieprofessor (Michael Stuhlbarg) aan zijn thesis te werken. Oliver verblijft daarvoor samen met het gezin van de professor in hun gigantische villa in een romantisch / pittoresk / adembenemend Italiaans gat. De zeventienjarige zoon van het gezin, Elio (Timothée Chamalet) leest, zwemt, speelt piano, fietst, eet perziken en wordt verliefd. It’s a love story.

Deze film van Luca Guadagnino is een oprechte ode aan de eerste liefde. Halsoverkop, ongedwongen, complex en echt, zoals het leven (you know). Waarom deze film nog niet de gewoonste zaak van de wereld is? Een klein raadsel voor mij, maar hoera voor dit ‘chemisch’ meesterwerk dat hopelijk duizenden tot inzicht doet komen en hoera voor de gedroomde doorbraak van Timothée. (Je kon hem eerder al bewonderen in een totaal andere rol in – jawel – Lady Bird.) De jonge New Yorker (is een jaar jonger dan ik. Ik ben nu op een leeftijd gekomen dat newbies niet langer vòòr 1994 geboren worden.) sleepte terecht een Oscarnominatie in de wacht voor zijn vertolking van Elio.

Los van het acteerwerk-meesterwerk is er de Italiaanse zomer die zo in beeld wordt gebracht dat ik het eerste vliegtuig richting Italië wil nemen. De (piano)muziek doet me spontaan verlangen naar zaterdagochtenden in de notenleer en de fietstochten zorgen er bijna voor dat ik de elektrische fiets van la mamma links laat liggen. Alle sensualiteit op een stokje: dé scène van Call Me By Your Name is volgens het internet de monoloog van vader Perlman. Ik moet toegeven dat de tranen me in de ogen stonden, maar ik geef de voorkeur aan de rauwe emo-scènes waarbij de tranen in iemands anders ogen staan.

Dus mocht je een last minute Valentijnsplan nodig hebben.. Call Me By Your Name krijgt van mij vijf peaches sterren.

Later!

PS: het internet vertelt het dat je beter eerste naar de film kijkt en dan het boek leest. Meer daarover volgt (hopelijk) snel.

Call me by your name (Elio Elio Elio Elio Elio Elio Elio)