Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Haast. Want volgend weekend is het al zover.

ThreeBillboards

Zal ik meteen tot de conclusie komen? Voor mijn hoeft deze Three Billboards niet de Oscar voor best picture te winnen. Ik was onder de indruk van het verhaal, de personages en de reclameborden, maar beste film van het jaar? Goed, als het dan toch zou winnen zou ik niet helemaal ongelukkig zijn want de film heeft natuurlijk wel het een en ander teweeg gebracht. Amerikaans politicus Marco Rubio en de Britse Houses of Parliament hebben al mogen ervaren wat drie simpele borden, net als in de film, kunnen betekenen.

Een moeder, Mildred Hayes (Frances McDormand) – wat houdt de filmwereld toch van moeders! En terecht – hoopt met de huur van drie gigantische, vervallen reclameborden schot te brengen in de zaak over haar verkrachte en vermoorde dochter. How come, Chief Willoughby? schrijft ze op een van de borden. Hoe is het mogelijk dat de politie nog steeds niemand gearresteerd heeft, begin ik me ook af te vragen. Wanneer Chief Willoughby (Woody Harrelson) vervolgens een sympathieke en menselijke politiechef blijkt, draait het hele verhaal voor mij.

De film lijkt op het eerste zicht in het niets te gaan eindigen. Je verwacht dat de moeder verbitterd zal achterblijven. Nooit zal je begrip kunnen opbrengen voor de racistische agent Dixon (Sam Rockwell). Je verwacht een gitzwart wraakdrama (dat is het ook), maar onverwachts komt humor om de hoek gluren. Hoe het leven toch, ook op de allermoeilijkste dagen, mooi kan zijn. Goed dan, oké. Als iemand Saoirse Ronan van haar allereerste Oscar afhoudt, laat het dan alsjeblieft Frances zijn. Het gouden randje en al.

Photo via imdb.


Oscar-update. Gezien: Call Me by Your Name, Dunkirk, Get Out, Lady Bird, The Shape of Water, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri. Nog te kijken (?): Phantom Thread, The Post, Darkest Hour en I, Tonya (omdat het kan)

Advertenties
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

What if this is the best version (of me)?

Oké, mijn post van gisteren klinkt waarschijnlijk veel negatiever dan ik het ooit bedoeld kon hebben. Daarom vandaag een stukje over Christine “Lady Bird” McPherson (uit de film, ja en ik overweeg het echt om Lady Bird als middle name te gebruiken voor mijn eerste kindje).

LB.jpg

Coming of age is iets waar ik vermoedelijk de rest van mijn leven mee bezig zal zijn. Letterlijk (als in dat ik ouder zal worden, ha) en figuurlijk (als in dat het mijn favoriete genre ever is). Nu ik, op 23-jarige leeftijd, met één voet in een quarter life crisis sta, voel ik meer dan ooit verbonden met de geesten ende spirieten van het genre. Thank God(!) voor Greta Gerwig en dit kleine verhaal over een Lady Bird.

Net zoals ik er jaren geleden achter gekomen ben dat ik een zwak heb voor jassen met grote zakken omdat ik er zowat de helft van mijn spullen in kwijt kan, ben ik er na Lady Bird van overtuigt dat eender wie mij kan inpakken met een schoon, klein verhaal. Dat in contrast met het grote verhaal dat in de film verscholen zit. Ik vind het zo mooi om te zien hoe Christine en haar mama het soms niet kunnen vinden gewoon omdat ze alle twee zichzelf zijn. En niet omdat de een een puberale dochter is en de andere een overbezorgde moeder. Hoe de film niet zoals grote Hollywoodproducties toewerkt naar een happy end en alle vervelende kantjes van het leven verborgen houdt.

Want, laten we eerlijk zijn, het leven is altijd het leven. Ik wacht op een tijd waarin ik met draagbare kleren thuiskom van een kringloopwinkel, ik t-shirts durf dragen onder overgooiers zonder mezelf een trendslet te vinden en verliefdheid er in alle films zo echt uit ziet. Ondertussen hoop ik dat Saoirse Ronan naar huis gaat met de Oscar voor beste actrice – al kan daar nog verandering in komen, ik werk moedig verder aan een planning om alle genomineerde films te bereiken voor de uitreiking. Let maar niet op mij, terwijl ik crisisgewijs mijn haar roze verf en op zoek ga naar de beste versie van mezelf.

Photo via imdb.

What if this is the best version (of me)?