Kleine beer

Als ik ’s avonds laat thuis de oprit op wandel – de auto staat bij de buren – en naar boven kijk, ben ik altijd verbaasd. De sterren staan er maar weer. Zonder dat we het door hebben, vaak. Te staan. Het donker is ook niet alles, maar sterren maken mijn nacht. In die acht seconden die ik nodig heb om aan de achterdeur te geraken ben ik wel oneindig dankbaar. Want eigenlijk was het toch weer een goede dag en zelfs week, maand, jaar. Op een paar seconden barst mijn hart helemaal open (#blessed). Heel even weet ik waar ik ben. Een milliseconde lang denk ik zelfs dat ik toch maar eens een boek moet schrijven (of moet beginnen aan een idee), dat het leven een zin heeft en dat ik vaker bokes met choco moet eten. Het leven is te kort voor opkroppen, ja-knikken en nee-denken. Meer ademen, lachen, lopen, fluisteren, gieren, trots zijn.

Kijk vanavond eens omhoog. Misschien voel je het ook.

Kleine beer