I, Tonya

Vannacht vinden de 90ste Academy Awards plaats in Los Angeles. Dringend tijd dus dat ik mijn laatste (?) filmreview bijeentyp. Ik had (mezelf) beloofd nog naar I, Tonya te kijken, waardoor ik maar twee films niet van het lijstje kon schrappen voor de winnaars in het holst van de nacht bekend worden gemaakt. EXCITED!

In I, Tonya krijgen we een oude – en onbekende, toch voor de meute geboren in of na de jaren 90 – kunstschaatslegende voorgeschoteld: de Amerikaanse Tonya Harding (Margot Robbie). In 1994 – mijn geboortejaar en dus niet in het geheugen gegrift – wordt schaatster Nancy Kerrigan aangevallen. Tonya’s grootste rivaal houdt er een kniebreuk aan over. Een gigantisch schandaal dat Tonya na een achtste plaats op de Olympische Spelen van 1994 verbant van de schaatspiste. Omstreden, opstandig en onverwoestbaar, maar zonder schaatsten aan haar voeten vooral hopeloos verloren.

Het schandaal staat natuurlijk niet op zich. Als klein kind wordt Tonya door haar moeder LaVona (Allison Janneygeslagen. Later neemt haar vriend en man Jeff Gillooly (Sebastian Stan) het huiselijk geweld voor zijn rekening. Maar ook de vicieuze cirkel die kansarmoede heet wordt prachtig in beeld gebracht. Een jonge Tonya en haar vader (de vriend van haar moeder?) gaan konijnen jagen zodat ook zij, ‘zoals het hoort’, met een bontjas de schaatsbaan op kan. Dat brengt ons dan weer naadloos bij de hoge eisen van juryleden wat kleding en uiterlijk betreft. Al zal Tonya voor altijd als ‘te marginaal’ beschouwd worden.

I, Tonya is een biopic zoals geen ander. Feiten en waarheid zijn duidelijk niet hetzelfde. Zo zal Tonya Harding altijd haar eigen waarheid kennen (geïnteresseerd? Lees zeker Tonya Harding Would Like Her Apalogy Now). In de film worden vierdemuurgesprekken gevoerd en nagespeelde interviews getoond, maar verwacht geen hoog documentairegehalte. De Oscar voor beste bijrol mag naar Janney gaan en als er een Oscar voor beste scène was dan zou Harding/Robbie huilende en schminkend voor de spiegel zeker winnen.

Any Oscarvoorspellingen?

I_Tonya.jpg

Photo via imdb.

Advertenties
I, Tonya

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Haast. Want volgend weekend is het al zover.

ThreeBillboards

Zal ik meteen tot de conclusie komen? Voor mijn hoeft deze Three Billboards niet de Oscar voor best picture te winnen. Ik was onder de indruk van het verhaal, de personages en de reclameborden, maar beste film van het jaar? Goed, als het dan toch zou winnen zou ik niet helemaal ongelukkig zijn want de film heeft natuurlijk wel het een en ander teweeg gebracht. Amerikaans politicus Marco Rubio en de Britse Houses of Parliament hebben al mogen ervaren wat drie simpele borden, net als in de film, kunnen betekenen.

Een moeder, Mildred Hayes (Frances McDormand) – wat houdt de filmwereld toch van moeders! En terecht – hoopt met de huur van drie gigantische, vervallen reclameborden schot te brengen in de zaak over haar verkrachte en vermoorde dochter. How come, Chief Willoughby? schrijft ze op een van de borden. Hoe is het mogelijk dat de politie nog steeds niemand gearresteerd heeft, begin ik me ook af te vragen. Wanneer Chief Willoughby (Woody Harrelson) vervolgens een sympathieke en menselijke politiechef blijkt, draait het hele verhaal voor mij.

De film lijkt op het eerste zicht in het niets te gaan eindigen. Je verwacht dat de moeder verbitterd zal achterblijven. Nooit zal je begrip kunnen opbrengen voor de racistische agent Dixon (Sam Rockwell). Je verwacht een gitzwart wraakdrama (dat is het ook), maar onverwachts komt humor om de hoek gluren. Hoe het leven toch, ook op de allermoeilijkste dagen, mooi kan zijn. Goed dan, oké. Als iemand Saoirse Ronan van haar allereerste Oscar afhoudt, laat het dan alsjeblieft Frances zijn. Het gouden randje en al.

Photo via imdb.


Oscar-update. Gezien: Call Me by Your Name, Dunkirk, Get Out, Lady Bird, The Shape of Water, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri. Nog te kijken (?): Phantom Thread, The Post, Darkest Hour en I, Tonya (omdat het kan)

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Call me by your name (Elio Elio Elio Elio Elio Elio Elio)

Zo, zo. Wat mijn Oscarplanning betreft: ik zit volledig op schema. Al is het nog niet duidelijk of ik na Lady Bird en Call Me By Your Name ooit nog een andere film wil kijken/goed zal vinden. Al wil ik Three Billboards Outside Ebbing, Missouri zeker ook een kans geven. Heel misschien kan The Post er ook nog af. (Darkest Hour en Phantom Thread laat ik aan me voorbij gaan.) Bon, deze film dus. Na een bizarre voorliefde voor Martha’s Vineyard denk ik dat ik nu de rest van mijn leven in het noorden van Italië wil doorbrengen. (Waarom ben ik ook alweer Spaans gaan studeren?)

CallMeByYourNameMoviePoster

1983. Een jonge Amerikaanse doctoraatsstudent, Oliver (Armie Hammer) brengt de zomer door in Crema, Noord-Italië om er samen met een archeologieprofessor (Michael Stuhlbarg) aan zijn thesis te werken. Oliver verblijft daarvoor samen met het gezin van de professor in hun gigantische villa in een romantisch / pittoresk / adembenemend Italiaans gat. De zeventienjarige zoon van het gezin, Elio (Timothée Chamalet) leest, zwemt, speelt piano, fietst, eet perziken en wordt verliefd. It’s a love story.

Deze film van Luca Guadagnino is een oprechte ode aan de eerste liefde. Halsoverkop, ongedwongen, complex en echt, zoals het leven (you know). Waarom deze film nog niet de gewoonste zaak van de wereld is? Een klein raadsel voor mij, maar hoera voor dit ‘chemisch’ meesterwerk dat hopelijk duizenden tot inzicht doet komen en hoera voor de gedroomde doorbraak van Timothée. (Je kon hem eerder al bewonderen in een totaal andere rol in – jawel – Lady Bird.) De jonge New Yorker (is een jaar jonger dan ik. Ik ben nu op een leeftijd gekomen dat newbies niet langer vòòr 1994 geboren worden.) sleepte terecht een Oscarnominatie in de wacht voor zijn vertolking van Elio.

Los van het acteerwerk-meesterwerk is er de Italiaanse zomer die zo in beeld wordt gebracht dat ik het eerste vliegtuig richting Italië wil nemen. De (piano)muziek doet me spontaan verlangen naar zaterdagochtenden in de notenleer en de fietstochten zorgen er bijna voor dat ik de elektrische fiets van la mamma links laat liggen. Alle sensualiteit op een stokje: dé scène van Call Me By Your Name is volgens het internet de monoloog van vader Perlman. Ik moet toegeven dat de tranen me in de ogen stonden, maar ik geef de voorkeur aan de rauwe emo-scènes waarbij de tranen in iemands anders ogen staan.

Dus mocht je een last minute Valentijnsplan nodig hebben.. Call Me By Your Name krijgt van mij vijf peaches sterren.

Later!

PS: het internet vertelt het dat je beter eerste naar de film kijkt en dan het boek leest. Meer daarover volgt (hopelijk) snel.

Call me by your name (Elio Elio Elio Elio Elio Elio Elio)

What if this is the best version (of me)?

Oké, mijn post van gisteren klinkt waarschijnlijk veel negatiever dan ik het ooit bedoeld kon hebben. Daarom vandaag een stukje over Christine “Lady Bird” McPherson (uit de film, ja en ik overweeg het echt om Lady Bird als middle name te gebruiken voor mijn eerste kindje).

LB.jpg

Coming of age is iets waar ik vermoedelijk de rest van mijn leven mee bezig zal zijn. Letterlijk (als in dat ik ouder zal worden, ha) en figuurlijk (als in dat het mijn favoriete genre ever is). Nu ik, op 23-jarige leeftijd, met één voet in een quarter life crisis sta, voel ik meer dan ooit verbonden met de geesten ende spirieten van het genre. Thank God(!) voor Greta Gerwig en dit kleine verhaal over een Lady Bird.

Net zoals ik er jaren geleden achter gekomen ben dat ik een zwak heb voor jassen met grote zakken omdat ik er zowat de helft van mijn spullen in kwijt kan, ben ik er na Lady Bird van overtuigt dat eender wie mij kan inpakken met een schoon, klein verhaal. Dat in contrast met het grote verhaal dat in de film verscholen zit. Ik vind het zo mooi om te zien hoe Christine en haar mama het soms niet kunnen vinden gewoon omdat ze alle twee zichzelf zijn. En niet omdat de een een puberale dochter is en de andere een overbezorgde moeder. Hoe de film niet zoals grote Hollywoodproducties toewerkt naar een happy end en alle vervelende kantjes van het leven verborgen houdt.

Want, laten we eerlijk zijn, het leven is altijd het leven. Ik wacht op een tijd waarin ik met draagbare kleren thuiskom van een kringloopwinkel, ik t-shirts durf dragen onder overgooiers zonder mezelf een trendslet te vinden en verliefdheid er in alle films zo echt uit ziet. Ondertussen hoop ik dat Saoirse Ronan naar huis gaat met de Oscar voor beste actrice – al kan daar nog verandering in komen, ik werk moedig verder aan een planning om alle genomineerde films te bereiken voor de uitreiking. Let maar niet op mij, terwijl ik crisisgewijs mijn haar roze verf en op zoek ga naar de beste versie van mezelf.

Photo via imdb.

What if this is the best version (of me)?