Currently: July

Hoera! Hoezee! Ja, ik leef nog. Het leek er even op dat ik een stille dood aan het sterven was. De stilte was dan ook killing me softly. Een vicieuze cirkel. Maar dus: gedaan met winterslapen en ideeën hamsteren. Weg met uitstelgedrag – zo 2015 – en mezelf blaasjes wijsmaken. Schrijven nondedju. En andere dingen die me de laatste tijd bezighouden. Currently

reading

A Little Life van Hanya Yanagihara. Ik zat al een tijdje na te denken over de link tussen de cover en de inhoud van het boek. Ik ben nog niet eens halverwege, maar ik voel de bui al hangen. Ik zal vermoedelijk tranen met tuiten janken tegen het einde. Vier (jonge) mannen, een bijzondere vriendschap en een traumatisch verleden. Pijnlijk echt en net daarom zo mooi.

Lena Dunham on Love Island: ‘I’m asking the same question they do – can you love after hurt?’ Het artikel verscheen afgelopen zaterdag in/op The Guardian. Dunham leg in haar onnavolgbare stijl uit waarom ze op zonnige zomeravonden toch naar Love Island kijkt, hoe haar hart in duizend stukken brak en de relatie tussen die twee. Hoe aandacht je beeld kan beïnvloeden. En dus zit ook dit erin: “Every morning I see fields and fields and fields, so green that I don’t have the language for them; it’s like the part of my brain that processes nature was eaten by the smell of the subway.” Lezen!

How Different Is Your Interior Style From Your Fashion Sense? (And Tips to Find Yours) by Leandra Medine/ManrepellerHet is bijna zover. Le me (en le boyfriend) zoeken een appartement en dus ook stoelen, tafels, tv-meubels, kaders, klokken, tapijten en kookpotten. Liefst allemaal een beetje bij mekaar passend, zonder dat we constant het gevoel hebben in een catalogus te leven. Lijkt o zo gemakkelijk, maar is het niet (voor ons). Dus lees ik. Dat is altijd een goed idee.

watching

Big Little Lies! De finale! Zonder dat ik het doorhad! Ik dacht al bij mezelf van amai. Goede aflevering. Wat zal er volgende week gebeuren? Niets want het bleek de laatste aflevering van seizoen 2, dat me verbaasde en nog meer van de soundtracklijst op Spotify liet houden. Als je nog niet overtuigd was door Reese Witherspoon en Nicole Kidman hebben ze nu ook – voor de liefhebbers – Meryl Streep, de boze schoonmoeder. Kleine leugens maken een grote. Benieuwd of er een vervolg komt.

loving

Onze reis naar en door Portugal. M en ik trainden onze kuiten in Lissabon, huurden een auto en rijden de west- en zuidkust af, richting Faro. Een heerlijke reis, à l’aise, met veel verse vis op ons bord en mijn eerste ervaring met een huurwagen, wat trouwens prima verlopen is. Ook al kregen we een Toyota Yaris (bezine) in plaats van de Seat Ibaza (diesel) die we gekozen hadden. De bloemen zijn er uitbundig, de zee is er blauw zoals in de boekskes en de pasteitjes gaan er letterlijk als zoete broodjes over de toog. Bovendien hoef je maar één woordje Portugees te kennen om de mensen blij te maken. Obrigado.

waiting for

Het septembernummer van Vogue, met als gasthoofdredacteur niemand minder dan Her Royal Highness the Duchess of Sussex (lees: Meghan Markle). De laatste weken draait mijn instagramobsessie rond de Britse en andere royals dus ik ben zeer benieuwd wat ze ervan gemaakt heeft. Het boekje draagt de veelbelovende titel Forces for Change. Het nummer bevat ook een interview Michelle Obama – post First Lady, maar vooral post Becoming, haar memoir én het eerste non-fictie boek dat me echt ontroerde. Vooral de passages over haar vader deden mijn ogen aanvoelen alsof ik ajuinen sneed. Aftellen dus naar vrijdag. Dan is het ineens ook weekend.

Q: What have you been up to?

 

Currently: July

Wordt luxe onbetaalbaar?

Oh, Boy! Rooskleurige spaarvarkens mogen voortaan nog wat langer op de kast blijven staan want modehuis Chanel voert nog maar eens een prijsverhoging door. Alsof haar populaire handtassen nog niet duur genoeg waren, komt er het mooie percentage van zes insectenpootjes bij, de zes zijden van een dobbelsteen, het getal van de duivel, zo u wil. Menig merkgeobsedeerd hart slaat een slagje over en moet weer water bij de wijn doen – dat kan best letterlijk. Wie luxe wil, zal het voelen in zijn portemonnee van een tweederangs luxeketen waar de uiteindes van de naden in het leer niet met de hand worden dichtgesmolten. Met het ronde bedrag van vier nul nul nul euro kom je helaas niet meer met een 2.55 thuis.

Als kleingeld in een wensput

Chanel is natuurlijk een uiterste op onze schaal van uitgaven waarvoor je een rechtvaardiging bedenkt en die op geloofwaardige wijze voordraagt – er moest maar eens iemand vragen naar het waarom van deze aankoop. Maar wanneer is een handtas echt te duur? Wanneer rinkelt de kassa echt te luid? Wanneer gaat het bedrag totaal voorbij aan het doel van de aankoop? In die handtas van Dior steek je toch ook gewoon je autosleutels en op de bodem rollen de rosse muntjes, kruimels en verdwaalde kauwgoms toch ook heen en weer.

Verkleed als de man met de zeis betreedt status het toneel. Applaus. Hij draagt de tweede helft van de hartvormige vriendschapsketting met luxe. Volgens mij zijn het frenemies. Want omgeven door de zachtste voering zal een pakje papieren zakdoeken hoogstwaarschijnlijk niet in een andere staat op zijn bestemming aankomen. Een goedzittende onderbroek zit niet lekkerder dan een met een duurder prijskaartje. Een degelijke sleutelhanger houdt jaren je hebben en houden bijeen. Winterschoenen houden je voeten warm. En toch. We hebben liever een mooie – let op het relatieve karakter van dit schone woord – handtas om onze arm hangen. Eentje die Meghan Markle ook draagt. Of een die nergens meer te verkrijgen is. De handtas mag een zekere kwaliteit hebben, is net niet groot genoeg voor je volgende gsm en moet status uitdrukken. Of niet?

What’s in a name?

Best friend luxe dus. Het beestje kan maar een naam hebben én best ook een gedegen verantwoording, zo blijkt. Kwaliteit, exclusiviteit en authenticiteit dekken niet langer de lading. Nee, nu moet je een boek schrijven, een marathon lopen, een kind baren of levend het einde van de maand halen. Pas dan is een stoffen tas – “te dragen in de hand of aan de schouder” – anderhalf maandloon waard. Lijden is de boodschap. Victoria Magrath van Inthefrow heeft hier duidelijk geen problemen mee. Gij zult harder afzien en dieper tasten. Gij zult u schuldig voelen en uw voeten kwellen. Gij zult lachen, zwaaien en meerdere tassen tegelijkertijd met u mee zeulen. Gelukkig ben ik een hevige voorstander van you do you. (En stiekem ook een beetje fan van Vic.)

Bestaat luxe voor de leuk niet meer? Hebben we te zeer het gevoel dat we onszelf moeten belonen na een zware inspanning? Kunnen we zomaar-spullen niet meer accepteren? Moet alles altijd een reden hebben én bovendien veel geld kosten? Wat is er gebeurd met omdat het mag. Omdat het kan. Omdat ik het oké vind. Er volgt altijd een ‘ja, maar’. Ik kan het uitleggen. We geven geld uit omdat tijd te duur is.

Kind van z’n tijd

Een extra lange wandeling met de hond. Je lievelingsmok sparen voor trage zaterdagochtenden. Dutjes doen na een lange werkdag. Dat ene boek herlezen. Een nieuw gerecht in een oud kookboek ontdekken. Liefde delen. Koffie drinken. Tuinieren. Offline gaan. Tekenen. Een dagboek bijhouden. Herfstvakantie. Of toch die nieuwe handtas? Luxe is aan jezelf denken, even tijd nemen voor wat op dat moment belangrijk is. Dat mag al eens iets kosten – een karamel macchiato is ook niet gratis -, maar het kan evengoed een zelfgebakken taartje van je oma zijn, een telefoontje van die ene vriendin die zo ver weg woont of bosje bloemen uit de tuin van de buren. Zoek karton en verf. Wij gaan protesteren tegen de prestatiemaatschappij.

Wordt luxe echt onbetaalbaar? In het geval van designertassen vrees ik van wel. De cijfers bevestigen. Al zal het influencers niet tegenhouden om een volgende mijlpaal te vieren met een gepersonaliseerde Book Tote uit de duty free shop. In de meeste andere gevallen denk ik dat het wel meevalt. Misschien is luxe wel gewoon wat je er zelf van maakt.

Q: Wat betekent luxe voor jou?

Wordt luxe onbetaalbaar?