Call me by your name (Elio Elio Elio Elio Elio Elio Elio)

Zo, zo. Wat mijn Oscarplanning betreft: ik zit volledig op schema. Al is het nog niet duidelijk of ik na Lady Bird en Call Me By Your Name ooit nog een andere film wil kijken/goed zal vinden. Al wil ik Three Billboards Outside Ebbing, Missouri zeker ook een kans geven. Heel misschien kan The Post er ook nog af. (Darkest Hour en Phantom Thread laat ik aan me voorbij gaan.) Bon, deze film dus. Na een bizarre voorliefde voor Martha’s Vineyard denk ik dat ik nu de rest van mijn leven in het noorden van Italië wil doorbrengen. (Waarom ben ik ook alweer Spaans gaan studeren?)

CallMeByYourNameMoviePoster

1983. Een jonge Amerikaanse doctoraatsstudent, Oliver (Armie Hammer) brengt de zomer door in Crema, Noord-Italië om er samen met een archeologieprofessor (Michael Stuhlbarg) aan zijn thesis te werken. Oliver verblijft daarvoor samen met het gezin van de professor in hun gigantische villa in een romantisch / pittoresk / adembenemend Italiaans gat. De zeventienjarige zoon van het gezin, Elio (Timothée Chamalet) leest, zwemt, speelt piano, fietst, eet perziken en wordt verliefd. It’s a love story.

Deze film van Luca Guadagnino is een oprechte ode aan de eerste liefde. Halsoverkop, ongedwongen, complex en echt, zoals het leven (you know). Waarom deze film nog niet de gewoonste zaak van de wereld is? Een klein raadsel voor mij, maar hoera voor dit ‘chemisch’ meesterwerk dat hopelijk duizenden tot inzicht doet komen en hoera voor de gedroomde doorbraak van Timothée. (Je kon hem eerder al bewonderen in een totaal andere rol in – jawel – Lady Bird.) De jonge New Yorker (is een jaar jonger dan ik. Ik ben nu op een leeftijd gekomen dat newbies niet langer vòòr 1994 geboren worden.) sleepte terecht een Oscarnominatie in de wacht voor zijn vertolking van Elio.

Los van het acteerwerk-meesterwerk is er de Italiaanse zomer die zo in beeld wordt gebracht dat ik het eerste vliegtuig richting Italië wil nemen. De (piano)muziek doet me spontaan verlangen naar zaterdagochtenden in de notenleer en de fietstochten zorgen er bijna voor dat ik de elektrische fiets van la mamma links laat liggen. Alle sensualiteit op een stokje: dé scène van Call Me By Your Name is volgens het internet de monoloog van vader Perlman. Ik moet toegeven dat de tranen me in de ogen stonden, maar ik geef de voorkeur aan de rauwe emo-scènes waarbij de tranen in iemands anders ogen staan.

Dus mocht je een last minute Valentijnsplan nodig hebben.. Call Me By Your Name krijgt van mij vijf peaches sterren.

Later!

PS: het internet vertelt het dat je beter eerste naar de film kijkt en dan het boek leest. Meer daarover volgt (hopelijk) snel.

Call me by your name (Elio Elio Elio Elio Elio Elio Elio)

An Abundance of Katherines – John Green

An Abundance of Katherines is het tweede en het enige boek van John Green dat ik nog niet gelezen had. Totdat ik twee dagen geleden besloot mijn iPhone even om te ruilen voor mijn oude Nokia (een baksteen waar je niet mee op internet kan – net wat ik nodig had) en het boek dus op minder dan 48h uitlas. Zoals dat gaat met de boeken van Green. Voor je het weet, ben je halfweg en niet te stoppen.

IMG_0513

Veel mensen zijn terecht fan van The Fault in Ours Stars – ook een van, zo niet mijn favorietje van John Green -, maar vinden de andere boeken dan een teleurstelling. Dat snap ik niet helemaal. Oké, het verhaal van Hazel en Gus is misschien het meest romantische (en ik vermoed dat Ansel Elgort daar ook wel voor iets tussen zit), maar dat wil niet zeggen dat de andere boeken geen even mooie en inspirerende boodschap hebben. Bovendien bevatten alle boeken de juiste dosis humor. En uiteindelijk komt de boodschap van elk boek telkens weer neer op ‘oblivion’. (Which I love!)

In An Abundance of Katherines gaan Colin Singleton – een slimmerik, maar net geen genie – en zijn best vriend Hassan op roadtrip omdat Colin dringend zijn laatste relatiebreuk met K-19 (jawel, de 19e Katherine waar hij een relatie mee had) moet verwerken. Op zoek naar een EUREKA moment belanden ze in het boerengat Gutshot, Tennessee nadat ze er het graf van Franz Ferdinand bezoeken. En meer ga ik echt niet verklappen.

Online lees ik dat veel mensen het verhaal te ongeloofwaardig vinden. Wie datet er nu 19 meisjes met dezelfde naam? Maar ook:  welk 17-jarig, terminaal ziek meisje loopt bij cancer support group een superknappe en lieve gast tegen het lijf waar ze hopeloos verliefd op wordt en die uiteindelijk nog voor haar sterft? Little infinities en al. Ook niet super realistisch, maar dat is net de reden waarom we graag boeken lezen, denk ik. De wereld die door een auteur gecreëerd wordt in een boek moet niet altijd (of zelf helemaal niet) lijken op onze werkelijkheid. Dus zonder dat het science fiction wordt, houden wij toch van een onrealistische maar wel (in een parallel universum) mogelijke werkelijkheid.

En eigenlijk is het gewoon heel grappig. Hoe kom je erbij een personage te bedenken dat alleen maar met meisjes wil samenzijn vanwege hun naam en daar dan een heel boek rond laten draaien. Ik denk dat mensen die hier online over zeuren het boek ook niet goed begrepen hebben. Uiteindelijk gaat er om dat je niet alles zo serieus moet nemen. Het leven is kort en morgen zal toch komen want “you can’t keep the future from coming”.

Even terug naar Colin. Al anagrammende gaat deze jongen door het leven, denkend dat hij iets moet betekenen voor deze wereld. Hij wilt graag als genie iets aan het licht brengen en denk daarom had na over een theorie die je relatie kan voorspellen. Hij gebruikt daarvoor zijn eigen ervaringen en komt uiteindelijk tot de conclusie dat zijn formule wel werkt in alle gevallen die hij al heel meegemaakt – met andere woorden: voor het verleden. De toekomst, onvoorspelbaar. Voor hem een aha-erlebnis. Voor zijn vriend Hassan, not so much.

De moraal hier, zoals ook het geval is bij het boek Papertowns, komt wat later in het boek, waardoor ik wel kan dat mensen niet meteen een ‘goede’ indruk hebben van het boek. maar dat neemt natuurlijk niet weg, zoals ik al zei, dat ook dit boek een ‘boodschap om over na te denken’ bevat. Iets waar ik nu dus mijn brein over breek. En John Green doet me nog meer van taal houden dan ik al deed, en ook een klein beetje van wiskunde met al zijn formules en grafieken. En ja zelfs de nummers van de voetnoten reken ik tot wiskunde. Voetnoot 80 is daarbij de echte winnaar. Voor iedereen die geen Nederlands kan, legt hij vakkundig de vertaling van het woord ‘paardenlul’ uit. Heerlijk.

“Even if it’s a dumb story, telling it changes other people just the slightest little bit, just as living the story changes me. An infinitesimal change. And that infitesimal change ripples outward-ever smaller but everlasting. I will get forgotten, but the stories will last. And so we all matter-maybe less than a lot, but always more than none.” De dag waarop ik denk, vertel, praat en woorden gebruik als deze man. Het zal mijn EUREKA moment zijn. Of zo iets. En (deze man,) de reden waarom ik 801 woorden schreef over een boek dat ik las en wat ik dacht nadat ik de laatste pagina omsloeg. Thanks John!

PS: voor iedereen die tot het einde las, thanks to you too! X
PS2: over de laatste video, voor iedereen die niet helemaal mee is. Henk is zijn broer. Nerdfighters zijn de kijkers, de fans.

An Abundance of Katherines – John Green