Ik heb een probleem

Meer is altijd beter, aldus niet nader te noemen streamingdiensten. Series, films en documentaires à volonté en niemand die raar opkijkt bij de emotionele getuigenis van een serieverslaafde bingewatcher om half 4 ’s nachts. Fenomenen van deze tijd. We zoeken afleiding. Druk, druk, druk maar niets zo raar als iemand die enkel de eerste aflevering van Stranger Things kijkt in het weekend dat het volledige seizoen ter uwe beschikking staat. Nu, deze overvloed is mijn probleem niet echt. Ik keek in dit leven al alle seizoenen van Gilmore Girls, Gossip Girl en Girls – je zou gaan denken dat ik een fetish heb voor series over vrouwen of dat het woord girl in de titel gewoon werkt -, maar verder heb ik geen app nodig om bij te houden bij welke aflevering van het laatste seizoen ik gebleven ben. (New Girl heb ik trouwens vrij snel opgegeven.)

Je zou nu kunnen denken dat ik apathisch ben voor goede televisie (niet waar) of dat ik een bijzonder slechte smaak heb (valt niet over te discussiëren). Mijn probleem zit hem in wat er vaak vooraf gaat aan films en series.. het boek. Of beter nog, boeken in het algemeen.

Het is al zeker acht dagen geleden dat ik hervallen ben. De ontwenningskeur had een bijzonder kort effect. (Aka de boete in de bibliotheek zorgt er alleen maar voor dat ik meer boeken uitleen.) Het probleem stelt zich steeds bij een nieuwe lading boeken: waar zal ik beginnen?

(To be continued)

Advertenties
Ik heb een probleem

Book haul

Met de bibliotheek om de hoek en de e-reader in de kast kon ik het toch niet laten om mezelf vier (!) boeken cadeau te doen. Hard werken moet beloond worden met hardcovers. Hoewel ik nu sta te popelen om Call Me By Your Name van André Aciman te lezen en tegelijkertijd een onbekend aantal boeken leen en lees, ging ik voor de volgende vier titels.

img_20180216_150653-e1518792694238.jpg

The Year of Magical Thinking – Joan Didion

Joan Didion belandde eerder per toeval in mijn virtueel winkelmandje. Achteraf kon ik precies zeggen waarom. 1) omdat het in combinatie met een later vermeld boek enkele euries goedkoper was en 2) omdat Estée Lalonde, mijn spirit animal, het boek vermeldde in een van haar recente video’s. Op de achterflap: “Life changes fast. Life changes in the instant. You sit down to dinner and life as you know it ends.” Op een schaal van één tot dramatisch kan dat al tellen. Jullie horen nog van mij. (Of niet, en dan ben ik waarschijnlijk danig onder de indruk dat ik de rest van mijn leven onder een steen doorbreng. Zou best kunnen.)

Everything I Know About Love – Dolly Alderton

Dolly Alderton is de reden waarom ik naar Amazon.de surfte en een bestelling plaatste. Wanneer de helft van je favoriete podcastduo (The High Low Show) een boek schrijft, zit er natuurlijk niets anders op dan dat boek te kopen, te lezen en hilarisch te vinden. Over dat laatste binnenkort meer. Het boek staat alvast in een of andere bestsellerlijst en Dolly brengt me wekelijks aan het lachen op de loopband dus.. Wat kan er misgaan? (Ik hoop niet al te veel want deze klepper was de duurste van de hoop en je weet hoe dat gaat met boeken die zijn geld niet waard zijn. Toch wel drie werkdagen last van.)

Too Much and Not the Mood – Durga Chew-Bose

Geef toe, die sassy titel alleen al maakt van jou een fervent essayliefhebber. Om nog maar te zwijgen over de cover – de reden waarom mensen, ik inclusief, boeken kopen op gevoel. Het valt me nu pas op dat ik me voor driekwart overgeef aan de goden van de non-fictie, een genre (?) waar ik de laatste tijd wel voor te vinden ben. Durga Chew-Bose, een naam die ik zelf ook wel had willen dragen in dit frivole leven, stelt niet teleur. (Ik heb al vijftig pagina’s achter de kiezen. Of heeft het stiekem iets de maken met de quote van Lena Dunham – mijn favoriete schrijfster waarvan ik nog nooit een boek las – op de achterflap?)

Simon vs. The Homo Sapiens Agenda – Becky Albertalli

Ik zou ik niet zijn als ik dit laatste boek niet gekocht had – full circle moment en al. Volgens Teen Vogue “the love child of John Green and Rainbow Rowell”. Torenhoge verwachtingen dus voor deze Young Adult van Becky Albertalli. Hoe het komt dat ik als 23-jarige helemaal down with the kids, de 15-jarigen der aarde, ben wat betreft laatste leesobsessies? Twitter is always the answer. (Soms denk ik dat ik te oud word voor dit soort boeken, maar dan zegt een stemmetje in mijn hoofd dat ik als kind te weinig boeken heb gelezen. Ay, klaar.)

Don’t call me. Busy reading.

Book haul

Honger: de geschiedenis van mijn lichaam – Roxane Gay | RecenSIEN 05

Toen ik in de bibliotheek haar naam in drukletters op deze cover zag staan, dacht ik dit moet ik lezen. Roxane Gay was al meermaals te gast in mijn favoriete podcasts en heeft bijzonder interessante dingen te vertellen over vanalles en nog wat. Dit boek gaat overduidelijk specifiek over haar ‘te grote’ lichaam, het gevolg van een onverwerkt trauma dat ze met zich meedraagt sinds haar twaalfde.

Als jong, katholiek meisje wordt Roxane Gay verkracht door een groepje jongens. Een van die jongens kent ze goed, het is haar ‘vriendje’. Of dat dacht ze toch. Hij lokt haar mee naar een hutje in het bos waar zijn dronken vrienden hen opwachten. In de eerste plaats was ik (naïef als ik ben) heel erg geschrokken door het feit dat ze als twaalfjarig meisje verkracht wordt. Vervolgens kon ik maar niet begrijpen dat het jongens van haar leeftijd, maximum een of twee jaar ouder, waren die haar dit aandeden. Uit schaamte en schrik voor de reacties van haar ouders houdt Roxane haar geheim jarenlang voor zichzelf. In plaats van erover te praten, eet ze haar hele jeugd haar zorgen weg. Dat resulteert in een nieuw probleem: morbide obesitas.

Het boek is een aaneenschakeling van getuigenissen die steeds over hetzelfde gaan: haar onverwerkt trauma waar ze niet over kan praten en haar overgewicht waar niemand over kan zwijgen. Op zich een heel interessant boek, maar je moet van een beetje herhaling houden. Geen enkel hoofdstuk is hetzelfde (maar liefst 88 stuks). Toch had ik halverwege wel het gevoel te weten wat haar standpunt precies is: onze maatschappij is nogal hard voor dikke mensen.Simpele dingen als kleding kopen, naar de winkel gaan, op restaurant eten, het openbaar vervoer nemen, etc. zorgen voor de meest ongemakkelijke situaties. Het medelijden van anderen, de goedbedoelde en minder goedbedoelde adviezen van familie, vrienden, professionals en de vooroordelen gecreëerd door onze samenleving maken het leven van ‘de dikke medemens’ er niet gemakkelijker op. En een keihard oordeel laat de kilo’s er nog steeds niet afvliegen.

Voor een genuanceerder inzicht over ‘dik zijn’ of beter ander zijn, zou ik Dik. Lelijk. Wijf. van Anke Wauters lezen in plaats van deze Honger. Gay’s punt is overduidelijk, maar voor mij is het leven grijs en niet zwart-wit – of heb ik het boek in sommige passages verkeerd geïnterpreteerd? Dat zou best kunnen, maar een ding staat als een paal over water: het vraagt moed om dit boek te schrijven, om terug te kijken in een pijnlijk verleden, om de moeilijkste vragen onbeantwoord te laten. Wat als ik niet was meegegaan met die ene jongen?


Meer recenSIEN vind je hier.

Honger: de geschiedenis van mijn lichaam – Roxane Gay | RecenSIEN 05

Into the water – Paula Hawkins | RecenSIEN 04

Hoe volg je je debuutroman en absolute bestseller op? Het was niet gemakkelijk voor Paula. Critici hadden pagina’s genoeg om iets mindere quotes te vergelijken met iets betere quotes. Het simpele vertelperspectief uit The girl on the train werd vervangen door het multistandpunt van, zo blijk, een heel dorp. Hawkins moet onderweg te veel tips weggeven zodat de lezer nog kan volgen. En dat is best jammer.

Wel even goed? Het verhaal van ‘moeilijke vrouwen’. Beckford staat bekend om zijn vele zelfmoorden. Lang geleden werden vrouwen er ondergedompeld in het meer. Als ze levend terug boven water kwamen, werden ze opgehangen wegens hekserij – duh, logisch toch? De laatste decennia sprongen de vrouwen zelf. Of zo gelooft het dorp.

Nel verdwijnt na maanden van beschuldigingen in de verdrinkingspoel. Volgens sommigen ‘haar verdiende loon’. Nel was sinds jaar en dag geobsedeerd door de vrouwen die zichzelf overgaven aan het water. Haar obsessie zou de beste vriendin (Katie) van haar dochter (Lena) tot zelfmoord hebben aangezet. Een onderzoek naar het eigen dood brengt haar zus (Jules) terug naar Beckford. Oude herinneringen en een ongekende geschiedenis komen boven water.

Vijf sterren voor het verlangen naar zwemmen in een meer dat ik kreeg van dit boek. Drie sterren op het voorhoofd van Hawkins. Ik wacht geduldig op boek nummer drie en ondertussen klasseer ik dit exemplaar onder ‘boeken die ik liever op vakantie gelezen had’ wegens echte pageturner.


Gezien de berichten die ik de afgelopen week postte, zou je misschien kunnen denken dat ik me vastklamp aan een thema. Edoch, niets is minder waar. De toevalligheden van het leven (of van algoritmes) brachten jou toch ook naar deze blog, niet?

Into the water – Paula Hawkins | RecenSIEN 04

Levensbepalende futiliteiten

Vandaag had ik te veel keuzes voor te weinig tijd. Lessen voorbereiden, studeren voor mijn examen, doelloos op de zetel liggen of het tweede boek van Paula Hawkins in een ruk uitlezen. Je mag een keer raden waar ik voor koos. (Niet kiezen is ook kiezen.)

Die levensbepalende keuze zorgt ervoor dat ik morgen zware ogen heb en ik ’s avonds verder kan lezen in Het smelt. Meer ook niet. Ik steek op een andere dag wel een tandje bij.

Levensbepalende futiliteiten

De greppel – Herman Koch (ofte RecenSIEN 01)

In mijn laatste blogpost van 2017 drukte ik mijn grootste wensen voor 2018 uit. Wereldvrede, consumptiekots en meer Nederlandstalige boeken op mijn leeslijst. First things firts: ik las De greppel van Herman Koch.

Nu, ik ben een grote fan van Koch. Hij kan me als geen ander op het verkeerde spoor zetten om dan op de allerlaatste pagina van een boek te verklappen dat ik het helemaal mis had. Alleen al voor zijn schone zinnen zou ik het grootste non-verhaal van zijn hand lezen. De greppel is zo’n verhaal dat volledig bestaat uit de hersenspinsels van een man, die toevallig ook de burgemeester van Amsterdam is. Robert Walter ziet zijn vrouw op een nieuwjaarsreceptie haar hoofd in haar nek gooien tijdens een gezellig onderonsje met wethouder Maarten van Hoogstraten. Ze gaat vreemd is het enige dat de arme man nog kan denken.

Naast dit boek las ik eerder al Het diner en Geachter heer M. van Herman Koch en ik moet toegeven dat ik toen misschien net iets meer onder de indruk was van het verhaal op zich. Al had deze klepper misschien wel de leukere details: een menselijke vader en moeder die een einde aan het leven willen maken zodat ze hun eigen aftakeling niet onder ogen moeten komen, een redelijk ongeïnteresseerde en daardoor geloofwaardige dochter, de enge schoonbroer die zijn handen niet zal tegenhouden wanneer het huwelijk van zijn geliefde zuster op springen staat en het beste personage van allemaal, Roberts beste vriend Bernhard. Totaal overbodig, maar met zo veel passie. Bernhard denkt het grootste mysterie van het heelal opgelost te hebben en is bovendien casually bevriend met Stephen Hawking.

“Ik heb schijt aan Nobelprijzen. Aan erkenning. Mijn leven is zonder prijzen al interessant genoeg.”

Het boek bevestigt eigenlijk dat ik niet alleen ben. Soms lijkt het alsof een hele wereld alleen in onze hoofden bestaat. Walter ziet zijn vrouw vreemdgaan in alles wat ze doet en laat, een wereld die eerst alleen in zijn hoofd bestaat (of niet? of toch wel?). Ik kruip ook soms in mijn hoofd, maar met iemands tweet over millennials of kleine handjes komt altijd het besef. Nope, het is allemaal echt. Alleen het leven na de dood is nog niet zeker, aldus Bernhard.

Onverwachts diep en verwachts hilarisch. 36/38 sterren.

Ik wacht nog steeds op al jullie Nederlandstalige aanraders! Don’t keep me waiting.

De greppel – Herman Koch (ofte RecenSIEN 01)

I’ve been reading (autumn edition 2)

Om het jaar feestelijk af te sluiten, ziehier het allerlaatste bookreport van 2017.

De verwarde cavia – Paulien Cornelisse

Op aanraden las ik dit boekje van Paulien Cornelisse. Het mocht gerust eens zo lang zijn. Een hele dag op de zetel en je hebt het uit. Ideaal voor al je saaie, verplichte familie- en kerstbijeenkomsten. Ga ervoor. Alleen al voor de achterflap – “Eindelijk, een boek over een cavia die op kantoor werkt” – zou je het boek moeten lezen. Dan komt daar nog eens bij dat Cornelisse een echte woordkunstenaar is én hilarisch. Taal is zeg maar echt haar ding. Vraagje: wat doe jij de hele dag op het werk?

In elke vrouw schuilt haar moeder – Marnix Peeters

Ik had een existentiële crisis verwacht, maar kreeg in de plaats een aha-erlebnis. Het leven.. Dit absurde verhaal van Marnix Peeters gaat in essentie wel over vrouwen die op hun moeder lijken, maar toch vooral over hoe raar dit leven is. Een gravin en haar dactylograaf jawel, tevens een Nigeriaanse vluchteling, schrijven een (meta)boek met de zeer passende titel In elke vrouw schuilt haar moeder. Dat doen ze natuurlijk niet zomaar. Doldwaze omstandigheden dwingen hen om op de vlucht te schrijven. Dan zijn er nog de dwergkinderen van de gravin, een ontslagen arm der wet, een papegaai en een doofstomme butler. Niet te vergeten – mijn favoriete personage – de Duitse huishoudster Helga Glatzer-Schneeberg, een vrouw naar mijn hart(?). Als je nu denkt ‘amai, raar!’ lees dan de eerste tien pagina’s maar eens.

Winter in Amerika – Rob Van Essen

Dit is een boek zoals Herman Koch het zou schrijven – en dat bedoel ik als een compliment. Ik had nog nooit van Rob Van Essen gehoord, maar ben na Winter in Amerika zeker fan. De oude schrijver Winter probeert zijn herinneringen aan een mooie tijd in Amerika op te schrijven voor zijn memoires. Zijn uitgever Katja Ouwehand moet de uitgeverij redden met een voltreffer, een bestseller en vertrouwt daarvoor op Winters geheugen. Ondertussen zoekt ze ook haar eigen geluk bij oude bekenden. Weer een voorbeeld van het feit dat een roman ook best over een klein verhaal kan gaan. Het zit hem in de eenvoud.

Phileine zegt sorry – Ronald Giphart

Ik was helemaal weg van mijn eerste én tweede contact met Giphart. Ik ook van jou en Lieve waren heel bijzonder voor mij. Misschien zelfs zo bijzonder dat Phileine moeite had de rest te overtreffen. Dat komt ervan als je over de bitch loopt uit te hangen. Toch vind ik het heerlijk hoe Giphart met een non-verhaal – wat gebeurt er eigenlijk in dit boek? – toch meer dan tweehonderd pagina’s kan volschrijven en dat ik ze dan ook nog eens graag lees. Phileine is nu wel de nummer één vrouw ik nooit hoop tegen te komen.


De oplettende lezer merkte iets op. Dit zijn allemaal Nederlandstalige boeken geschreven door Nederlandstalige schrijvers. Met andere woorden: niemand moest (taal)grappen en emoties van de ene taal naar de andere taal vertalen. In de meeste gevallen heb ik er ook gewoon geen problemen mee, maar je hebt vast al eens een (vertaald) boek vastgehad dat eigenlijk niet zo vlot las. Dat kan dan natuurlijk ook aan de schrijfstijl van de auteur liggen. Desalniettemin – het hoge woord is eruit – kijk ik met een schuin oog naar de vertaler in kwestie. Lang verhaal kort: in 2018 wil ik meer moedertaalboeken lezen en jullie vervolgens verblijden met mijn ongezouten mening. Tot dan!


Veel meer meningen over veel meer boeken vind je hier. Welke boeken las jij in 2017?

I’ve been reading (autumn edition 2)