Goodreads Reading Challenge: 50 boeken

Eind vorig jaar besloot ik dat ik maar eens wat meer moest gaan lezen. Zo zou ik op sommige namen een titel – of op z’n minst een gezicht van de op achterflap – kunnen plakken en hoefde ik niet langer iedere keer mijn schouders op te halen bij ‘alé, die schrijver van’. Het doel: vijftig boeken. Al mijn goede voornemens voor 2018 moesten eraan geloven – de meeste begin februari al – want ik las dit jaar vijftig (50!) boeken.

50/ Khaled Hosseini – Sea Prayer

Op een kleine twintig minuten in de Fnac gelezen. Al dat gekerstshop doet er niet meer toe. Prachtige tekeningen met een al even schoon verhaal dat (helaas) iedere dag waarheid is voor vluchtelingen. Zelfs met maar een paar woorden stelt Hosseini niet teleur.

49/ Melissa Broder – The Pisces

Uhm. Mythische figuren, crisis en veel seks. Beslis zelf maar.

48/ Thea Beckman – Kruistocht in Spijkerbroek

Wel, dus. Dit is een kinderboek waar ik bijna niet doorheen geraakte. De kruistocht en dito lijdensweg was lang maar deze niet zo kindvriendelijke kinderklassieker is afgestreept. Oh, god.

47/ Ali Smith – Winter

Gek, zoniet nog gekker dan deel 1 van de reekst (Autumn). Leest als een sneltrein waarin je onderweg een paar keer indommelt en denkt dat je niet meer kan volgen – heel normaal allemaal.

46/ Roald Dahl – Matilda

Een kinderklassieker waarvan ik nu ook het einde ken. Matilda stal mijn hart jaren geleden met haar mooie prenten. Al kon het einde me niet helemaal bekoren, ik blijf fan en lees misschien nog wel meer van Dahl in het nieuwe jaar.

45/ Meik Wiking – The Little Book of Hygge: The Danish Way to Live Well

Lag al even op de plank en kan nu dus ook in een vergeten hoekje verdwijnen. Hygge betekent van alles en nog wat: kaarsen branden, samenzijn, eten, veel suiker, verlichting. Echt gelukkig ga je er dan toch weer niet van worden, maar ’t is wel gezellig.

44/ Jan Terlouw – Oorlogswinter

Een andere kinderklassieker, die er duidelijk wel goed doorging.

43/ Haruki Murakami – Men Without Women

Ze bestaan, mannen zonder vrouwen en hebben daar zo hun redenen voor. Kortverhalen voor het slapengaan.

42/ Bart Moeyaert – Duet met Valse Noten

Oh, mijn jonge jeugd. Veel meer over dit boek lees je hier.

41/ Haruki Murakami – Norwegian Wood

Ik raapte al mijn moed bij mekaar voor een eerste poging, een eerste Murakami. Oh, boy! Did he not disappoint. Al las ik achteraf online dat Norwegian Wood een van zijn beste is. Toch ga ik het nog eens wagen.

40/ R.J. Palacio – Wonder

Mijn klein hartje brak in duizend stukken. Tranen rolden. De woorden vlogen voorbij.

39/ André Aciman – Call Me By Your Name

Geen idee waarom, maar het lijkt alsof ik voor het eerst in dit leven de film ‘beter’ vind dat het boek. Niet dat het boek tegenviel, maar de film is gewoon zo’n liefdevol, zomers, naar perziken ruikend meesterwerk.

38/ Sophie Kinsella – My Not So Perfect Life

Ja, hoe zal ik het zeggen. Melig tot en met.

37/ Celeste Ng – Little Fires Everywhere

Een van mijn favorieten van het afgelopen jaar. Een heerlijk complex en herkenbaar gevoel dat verrast in zijn verhalende vorm. Intrigerende personages en lijnen die ik nooit eerder las. Ik wil meer van dat.

36/ Jenny Zhang – Sour Heart

Love me een goed boek met personages uit kortverhalen die mekaar vinden in de kleinste details en onnozelste gebeurtenissen. Grappig, uplifting en anders op zo veel vlakken.

35/ Veerle Helsen – Surf & Stay

Meer kijken dan lezen, maar hij staat toch maar mooi op de lijst. Voor op de salontafel, in het kapsalon of in de camper op reis.

34/ Meg Wolitzer – The Female Persuasion

Loved it. Echte aanrader voor iedereen met een job, een mening en een liefde voor de vrouw.

33/ Zinzi Clemmons – What We Lose

Woorden schieten me tekort. Wat een mooi, klein verhaal over familie, relaties en mama worden. Dit boek lees ik zeker nog eens opnieuw.

32/ Matt Haig – How to Stop Time

Ik wilde Matt Haig toch een tweede kans geven (na Humans) en vond dit onrealistische verhaal toch aangrijpend. Afwisselende perspectieven en een levensles als climax, een combo made in heaven.

31/ Nick Meynen – Nieuwe Wegen in de Himalaya

Ter voorbereiding van mijn reis naar Nepal las ik een stukje journalistieke literatuur. Mooi en leesbaar, maar sec als je niet meteen van plan bent naar het Himalayagebergte af te reizen.

30/ Gail Honeyman – Eleanor Oliphant Is Completely Fine

Hartpijn en een traantje. Een boek over jonge eenzaamheid, persoonlijkheid en waar vriendschap echt om draait. Zeg ook eens iets tegen die ene persoon die je iedere dag ziet, maar nooit mee praat.

29/ Elizabeth Gilbert – Eat, Pray, Love

Mijn bijbel, het oude of het nieuwe testament. Haar Big Magic is dan het andere deel. Het boek kreeg door zijn gigantische succes natuurlijk ook veel kritiek, maar het voldoet nog steeds (straffe dromen) volledig aan mijn verwachtingen. Smart, zoals ze dat zeggen.

28/ Liane Moriarty – Big Little Lies

Na mijn grote liefde voor de serie (en eerlijk, de muziek – een afspeellijst vind je via Spotify) toch ook een beetje liefde voor het boek, al geeft het meer een romantische meets dramatische chickflick vibe. Een mooi verhaal over even mooie vrouwen.

27/ Ali Smith – Autumn

Dat ander gekke verhaal. Zie nummer 47.

26/ Julian Barnes – Het Enige Verhaal

Ik weet niet waarom, maar ik vond dit boek een beetje een tegenvaller. Misschien omdat het niet het meeste romantische verhaal ooit is – en net dat had ik verwacht. Ik herinner me het einde zelfs niet meer. (oeps)

Meer lezen? De andere 25 boeken die ik dit jaar las vind je hier.

Advertenties
Goodreads Reading Challenge: 50 boeken

Currently: october

We zijn nog maar drie dagen ver in deze tiende maand, maar toch. Ik kan er ook niets aan doen dat ik weer duizend dingen tegelijk doe waarvan ik vind dat je ze allemaal moet weten. Vandaar dat ik hier weer vriendelijk als ik ben edoch met enige brute kracht aanraders door je strot ram. Daar gaan we.

reading // maar vijf boeken tegelijk. Heel normaal. Ik herlees een parel uit mijn jeugd (Duet met valse noten van Bart Moeyaert), waarover later veel meer. De laatste pagina’s van mijn eerste Murakami (Norwegian wood) moeten er vandaag of morgen ook aan geloven. Ondertussen las ik het eerste hoofdstuk van Made for love en raakte ik al halverwege Dolfs avonturen in Kruistocht in spijkerbroek. Voor het futuristische Homo Deus heb ik vast nog de rest van het jaar nodig. De readingchallengeteller staat op 40 van de 50 boeken!

crying over // dit prachtige stuk over alles pumpkin spice latte door Harling Ross (Manrepeller). Nvdr: wenen van ’t lachen, natuurlijk.

listening to // de helft van de tijd naar het nieuwe album, Sweetener van Ariana Grande. De andere helft naar de podcast Creative Pep Talk van dr. Andy J. Pizza. Voor een kick in the balls en grote dosissen inspiratie om eindelijk het creatieve project van je dromen te beginnen. Het juiste moment om te starten bestaat – blijkbaar – niet. Lang leve de afwachtende terughoudendheid die ons een heel leven tegenhoudt. (Not!)

loving // slapen in winterpyjama’s, gedaan met enkelsokjes. Fleecedekentjes. Mutsen, sjaals en handschoenen op de fiets. Wandelen om dan na de inspanning thuis te komen en te zweten als een rund omdat het binnen zo warm is.

baking // ha, grapje! Maar ik kijk wel als een echte bezetene slash fangirl naar Bake Off Vlaanderen. Al is dat vooral omdat ik grote fan ben van Wim Opbrouck en zijn schone woorden. Een man met gevoel voor de juiste woordspeling, daar lokken zenders dus kijkcijfers mee. Het moet gezegd, ik krijg er wel iedere keer bakkriebels van. Dus binnenkort waag ik me nog eens aan mijn specialiteit: cheesecake uit een pakje.

dreaming // van deze handtas. Het denkproces volgt. Want heb ik dit wel nodig?

Waarom houden jullie van in oktober?

Currently: october

Heb jij daar tijd voor?

Ik wil vijftig boeken lezen dit jaar. Als het even kan doe ik er nog tien bovenop, maar ik wacht nog even af, je weet maar nooit wat de feestdagen brengen. Nooit eerder las ik zoveel boeken op zo’n korte tijd – voorlopig staat de teller op 19 boeken, uitgelezen! Een absoluut record, wetende dat ik geen geboren maar wel een getrainde lezer ben. Een natuurtalent ging aan mij verloren. Vijftig boeken dus. Hoe doe ik dat?

IMG_20180502_150135.jpg

Vorige zomer kocht ik een e-reader. Ideaal voor stiekem lezen op het werk, maar eerlijk is eerlijk: het pakt niet op Instagram, zo iedere week eenzelfde foto van een zwart kadertje. Lijkt me een goede reden. Eigenlijk ga ik gewoon liever gratis naar de bib (boetes niet meegerekend) om er te snuffelen tussen genres en auteurs waar ik nog nooit van gehoord heb. Ik houd wel van een beetje afwisseling. Die zou ik niet hebben als ik wekelijks zou moeten terugkeren naar mijn bescheiden boekenrekje of een e-readerabonnement van bol.com.

Afwisseling is dus key voor mij. Want alles begint wel met een goesting om te lezen. Een boek bij de hand hebben kan ook tellen. Altijd handig als je (meer) wil lezen. Denk aan dode momentjes: wachten op een afspraak, ergens te vroeg aankomen, een springuur of een eenzame middagpauze. Dus als je volgende keer twijfelt over een nieuwe handtas, kies dan het schoontje dat met gemak een boek/e-reader draagt. Neem voor de zekerheid ook een boek mee als je denkt helemaal geen tijd te hebben die (werk)dag. Gegarandeerd sta je dan ergens een halfuur van je leven te verdoen.

Het leven is kort, en dus ook veel te kort voor een boek tegen je zin. Niet je ding? Leg het weg. Het maakt niemand uit of je Het smelt van Lize Spit echt gelezen hebt.

Heb jij daar tijd voor?

Maart book report

Welkom. Dit is mijn book report van de maand maart. Hieronder lees je mijn beknoptste gedachten over de boeken die ik de aflopen maand las. Ik weet niet hoeveel moeite ik nog moet en wil steken in mijn boekrecensies. Dus voorlopig probeer ik het even zo, gezien het grote verschil tussen het aantal views op een gewone blogpost vs een boekreview. (Merk op hoe ik hier heel terloops het woordje ‘gewoon’ gebruik, alsof iets aan deze bedoeling gewoon is.)

Too much and not the mood – Durga Chew-Bose

Dit is een eerste boek bestaande uit essays dat ik ooit las en ik moet toegegeven dat het even wennen was. De kans is dan ook groot dat ik bij een tweede lezing wel zal begrijpen waarover het eigenlijk gaat. Deze quote sprong er wel uit voor mij: “Nothing will make you fit in less than trying, constantly, to fit in.”

The year of magical thinking – Joan Didion

Hier had ik echt meer van verwacht. Sorry, Joan! Het is een prachtige weergave van hoe zij met haar verdriet en de dood van haar man/soulmate omgaat, maar voor mij niet ‘magical in de titel’-waardig.

De trein van 6.41 – Jean-Philippe Blondel

Twee oude bekenden zien elkaar voor het eerst in jaren terug en dan nog wel op de trein naar Parijs van 6.41 in de ochtend. Ze herkennen elkaar onmiddellijk, maar beslissen om  in plaats van hallo te zeggen, in hun gedachten rond te dwalen naar lang vervlogen tijden (hoe Philippe en Cécile na een korte relatie uit elkaar gingen). Langzaam komen de Parijse perrons in zicht.

Thuis – Daniel Schreiber

“We zijn allemaal nakomelingen van de oorlogen van onze ouders, grootouders en overgrootouders – ook als we dat nooit helemaal zullen kunnen begrijpen, ook wanneer we niet meer in de omstandigheden verkeren een emotionele relatie met deze geschiedenis van verschrikkingen op te bouwen.” Totaal niet wat ik had verwacht, maar eerlijk gezegd veel beter. Een aanrader voor de zinzoeker die niet van zweverige zelfhulp houdt.

Winter in Gloster Huis – Vonne van der Meer

Soms zijn er zo van die boeken waarvan ik dacht dat ze nooit zouden bestaan. Zo is deze roman van Vonne (heerlijk toch, die Hollanders met hun namen) er eentje. In een nabije toekomst vinden twee broers na de dood van hun vader een briefje en een doosje diamanten. Een eindeloze hoeveel geld maakt ze dat beide hun droomproject kunnen starten: een hotel – meer bepaald een vaarwelhotel – voor mensen die euthanasie wensen te plegen én een hotel voor de eeuwige twijfelaars.

Help: welk boek moet ik nu lezen? (Volg me op Goodsreads)

Maart book report

Het smelt – Lize Spit | RECENSIEN 07

Het viel al af te leiden over mijn vorige berichten, maar hier voor alle duidelijkheid: ik heb Het smelt van Lize Spit uitgelezen! Een applausje voor mezelf en voor iedereen die verder is geraakt dan pagina 100. Het was een hele opgave en ik ben blij dat ik het boek nu nooit meer hoef op te nemen tijdens mijn rondje door Standaard Boekhandel en me ook niet meer hoef af te vragen of dit boek zijn 22 euries waard is. (Ook dank aan Laura die me het boek leende! Alweer het begin van een miljoen uitgespaard.)

Ik benoem deze klepper nu tot ‘zwoegboek van de eeuw’. Want je moet er wel iets voor over hebben om door de 480 pagina’s te geraken. Ten eerste wat uren van je tijd en verder vooral een uitstekend doorzettingsvermogen en grote nieuwsgierig naar het einde. Na zo’n 120 bladzijden heb ik het boek even opzij gelegd, het een aantal weken laten slapen op mijn nachtkastje. Toen ik het terug opnam, heb ik het zo snel mogelijk proberen uitlezen. Ik wilde er vanaf zijn, het einde kennen.

Lize Spit heeft wel een bijzonder verteltalent. Ik leefde echt mee met het hoofdpersonage Eva. Je ontmoet haar op 11-jarige leeftijd in de zomer en als twentysomething in een zachte winter. Ik had nooit gedacht dat ik me zo betrokken kon voelen met zo’n jong personage. Eva en de andere personages (vooral haar broer Jolan en zusje Tes, haar beste vrienden Pim en Laurens) zijn zo complex. Ik voorspel dat er veel thesissen en ander onderzoek gewijd aan zal worden. Het boek telt minstens evenveel lagen als bladzijden. Als ik het opnieuw las, zou ik nieuwe details ontdekken. Hoe de moeder op de zetel slaapt. Hoe Pim naar het achterste van een koe kijkt. Hoe Laurens’ moeder schellekes hesp uitdeelt van achter haar toonbank. Hoe Tesje gaatjes maakt in de grond om een nieuwe moestuin aan te leggen.

Een ding moet je weten voor je aan Het smelt begint: het is een ongelooflijk traag boek. Wat niet per se slecht is, maar als je, zoals ik, graag snel en in grote hoeveelheden leest, kan het je tempo aardig afzwakken. Voor mij had het gerust honderd pagina’s korter mogen zijn, al begrijp ik vanuit artistiek, schrijversstandpunt wel waarom er naar die vijfhonderd gestreefd werd. Omdat het werkt. Omdat het bijdraagt aan de zwaarte van het verhaal, de geloofwaardigheid, de tragiek. Omdat ijs ook traag smelt.

Het smelt – Lize Spit | RECENSIEN 07

De aanhouder wint

Na lang nadenken heb ik besloten nog niet op te geven. Heel even dacht ik dat ik geen andere optie had. Of misschien wilde ik dat ik geen andere optie had? Ik zou stoppen met schrijven. Dat had ik beslist tijdens de afwas. Maar na de reacties die ik kreeg op de post van gisteren – een antwoord van jullie op een door mij gestelde vraag – was ik ervan overtuigd dat er wel degelijk nog gelezen wordt. Waarvoor liefde en hartjes.

Met moeite vind ik tijd voor al die boeken die ik wil lezen en al de les voorbereidingen die ik moet maken. Werk en vrije tijd leken nog nooit zo ver van elkaar verwijderd. In realiteit is het maar een fietstochtje van een paar minuten, al vraagt het een zeker inlevingsvermogen thuis te komen zonder al te veel. Bovendien moesten de laatste pagina’s van Het smelt er echt door vandaag. Wat. een. opluchting.

Morgen ben ik er weer. Misschien moet ik gewoon mijn fitnessabonnement opgeven?

De aanhouder wint

Ik heb een probleem

Meer is altijd beter, aldus niet nader te noemen streamingdiensten. Series, films en documentaires à volonté en niemand die raar opkijkt bij de emotionele getuigenis van een serieverslaafde bingewatcher om half 4 ’s nachts. Fenomenen van deze tijd. We zoeken afleiding. Druk, druk, druk maar niets zo raar als iemand die enkel de eerste aflevering van Stranger Things kijkt in het weekend dat het volledige seizoen ter uwe beschikking staat. Nu, deze overvloed is mijn probleem niet echt. Ik keek in dit leven al alle seizoenen van Gilmore Girls, Gossip Girl en Girls – je zou gaan denken dat ik een fetish heb voor series over vrouwen of dat het woord girl in de titel gewoon werkt -, maar verder heb ik geen app nodig om bij te houden bij welke aflevering van het laatste seizoen ik gebleven ben. (New Girl heb ik trouwens vrij snel opgegeven.)

Je zou nu kunnen denken dat ik apathisch ben voor goede televisie (niet waar) of dat ik een bijzonder slechte smaak heb (valt niet over te discussiëren). Mijn probleem zit hem in wat er vaak vooraf gaat aan films en series.. het boek. Of beter nog, boeken in het algemeen.

Het is al zeker acht dagen geleden dat ik hervallen ben. De ontwenningskeur had een bijzonder kort effect. (Aka de boete in de bibliotheek zorgt er alleen maar voor dat ik meer boeken uitleen.) Het probleem stelt zich steeds bij een nieuwe lading boeken: waar zal ik beginnen?

(To be continued)

Ik heb een probleem