Kleine Hellen – Anne Moon Disko | RecenSIEN 08

Anne. Moon. Disko.

Alleen al voor de naam van de schrijfster – tevens beeldend kunstenaar en schrijver van korte verhalen – zou je kLEINE HELLEN een kans moeten geven. Een klein fijn taalwonder verspreid over 120 bladzijden. Voor de liefhebber van aangenaam in de hand en op een dag uit op de zetel onder een dekentje, of deze zomer in de warmte van de schaduw. Het is moeilijk voor te stellen hoe graag ik Anne Moon Disko wil heten.

Ik vind het niet gemakkelijk om even kort samen te vatten waar dit boek nu eigenlijk over gaat. Want je zou denken ‘120 pagina’s, hoe uitgebreid en complex kan een verhaal worden op zo’n korte tijd?’. Heel dus. Broer en zus, Max en Vera, delen een innige band en een bewogen jeugd. Wanneer Vera erachter komt dat ze nog maar een paar maanden te leven heeft, komen verdrongen herinneringen plots boven water. Vera is schrijfster, Max schilder. Artistieke karakters, elk met hun eigen kwellingen gebracht in melancholische flashbacks.

Het leven is soms een kleine (of minder kleine) hel. Na dit boek wist ik dat weer. Dat iedereen zijn eigen leed en geluk heeft. Voetjes op de grond. Wat een verhaal niet met een mens kan doen.

Advertenties
Kleine Hellen – Anne Moon Disko | RecenSIEN 08