Dippin’

En plots is het juni.

ashley-batz-1298-unsplash.jpg

Ik zou nu iets kunnen schrijven over waarom ik zo weinig geschreven heb, maar meta is toch niet zo mijn ding. Dus ik houd het bij ‘een dipje’, een simpel woord voor iets heel ingewikkelds. Misschien wordt het zelfs wel gewoon te vaak gebruikt, kunnen we op sommige momenten even niets anders verzinnen en weet nu niemand wat ik precies bedoel.

Het dipje werd deels veroorzaakt door het warme weer. Want als ik dan in mijn bed lag, wou ik het liefst zo snel mogelijk in slaap vallen. Ik hoef gelukkig niet meer onder de dakpannen te kruipen (lees: boven in ons stapelbed te gaan liggen), maar warm is het ook als je ‘beneden’ slaapt. Het gezweet, het gepuft en het getik van de regen tegen het rolluik, het licht van de straatlantaarns dat door de gaatjes valt, het gezucht van de ventilator.

En deels omdat ik de dagen niet meer kon tellen. Dramatische gevolg (of was het eigenlijk gewoon de oorzaak van dit probleem?): mijn scheurkalender was blijven plakken in april. Ik vroeg me af of ik dit jaar nog wel schrijver zou kunnen worden. Tot ik op een bepaald begon te hyperventileren en niet meer wist met welke vinger ik normaal gezien de spatiebalk indruk. Groot probleem. Nog meer paniek. Raar getyp en uiteindelijk radiotoetsenstilte.

Toch brengt iedere maand een nieuw begin. Chanceke, want ik heb die kalender echt niet voor niets op mijn kerstlijstje geschreven en voor 1 januari al helemaal doorgelezen om nu vooral niet te doen alsof ik heel verbaasd, verrast en ja zelfs hartstikke verstomd sta van fantastische, originele schrijfadvies. Ook ruim interpreteerbaar. Neem risico’s! Zoek niet, vind! Schrijf! Doe het maar..

Daar moet je het dan mee doen.

Photo by Ashley Batz on Unsplash.

Advertenties
Dippin’

Dag 31

Hallo laatste dag van januari, lezers en wereld. Ik ben er nog.

tom-coe-426084.jpg

Exact een maand geleden nam ik de beslissing iedere dag te gaan bloggen. Het maakte me niet uit hoe kort/lang en onbeduidend het alledaagse stukje zou zijn, zolang er maar iedere dag een donkerblauw vakje verscheen in mijn WordPresskalender. Op het moment van die beslissing had ik nooit gedacht dat ik dit een maand lang zou uithouden. Ik wens mezelf daarom een welgemeende proficiat. Ik ben dan een beetje gaan nadenken – dat doe ik nogal eens – over waarom ik mijn voornemen al een maand lang volhoud. Ik kwam tot de volgende conclusies.

Een: (sorry, maar) ik doe dit echt voor mezelf. Het afgelopen jaar wilde ik zoveel voor deze blog. Ik kribbelde notitieboekjes vol. Alles in functie van jullie, de lezers. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van jullie. Maar waarom zou ik mijn vrije tijd opofferen voor (nobele on)bekenden/anoniempjes als ik er in de eerste plaats niets voor mezelf uithaal? (Egoïst!)

Twee: (en deze gaat volledig tegen alle principes van de blogplanning in) geen planning is de beste planning. In het verleden (blogmas etc) plande ik maanden vol om vervolgens mijn eigen verwachtingen niet te kunnen inlossen. Gevolg? Teleurgesteld in mezelf en no plezier. Dus doe ik het zonder planning. Vermindert de druk en verruimt de mogelijkheden. Dat brengt me dan naadloos bij nummer

Drie: creativiteit komt vanzelf als je meer doet. In de wereld van big magic staat doen boven nadenken. Ik geef mezelf zo weinig tijd om na te denken dat ik ’s avonds in mijn bed, terwijl ik eigenlijk al wil slapen, een blogpost typ. Door gewoon te doen (aka te schrijven) en niet (te veel) na te denken, krijg ik meer ideeën en energie. Inspiratie komt bijgevolg niet uit grandioze aha-erlebnissen of spirituele nirvana’s, maar wel uit oplettendheid voor de kleine dingen in het leven.

Het zijn maar een paar bedenkingen – meer kan er niet vanaf vandaag, de hersenen spartelen om boven water te blijven. Hopelijk gaat het schrijven me iedere dag beter af en haal ik binnen een paar weken toch weer mijn broodnodige aantal uren slaap per nacht.

Tot morgen!

Photo by tom coe on Unsplash

Dag 31