Morgen misschien

wanneer ik morgenvroeg wakker word
zal ik het weer willen
de stilte waarin de zon opkomt
de ruwte van de wind door de spleten van het rolluik
de felheid van de afwas die echt nu gedaan moet worden
met gestrekte benen uit bed
hoofd eerst
gedachten volgen
nu nog even niet

misschien

Advertenties
Morgen misschien

een zaterdagvoormiddag aan zee

Sinds mijn grootouders hun appartement in Heist-aan-zee te koop zetten, begin deze zomer, verlang ik naar de zee. Ik leek er maar niet te geraken, maar kijk, de zomer is nog niet echt voorbij dus.. Om half zeven op zaterdagochtend vertrokken we met z’n drietjes. Papa en pa zouden een nieuw systeem voor de ambetante nieuwe douchedeuren die nooit echt gewerkt hebben, uitproberen. Ik zou een strandwandeling maken die begint in een blakende ochtendzon en eindigt met een waterig zonnetje na een regenbui. Haar nat tegen te wangen, schoenen en sokken onder het natte zand, hartje opgelucht en uitgewaaid.

Onderweg. Ik tel mijn passen en staar naar de lijnen van de wind in het zand. Het strand kleurt langzaamaan jachtluipaard. De wolken dansen met het water, de tranen van een mislukte wals. Nog voor de laatste druppel valt en de zeedijk zowat blank staat, verschijnen de eerste wandelaarsbenen opnieuw. De regen joeg hen weg, maar een koffie en een borrel later gaat het wel weer.

Er is iets aan de zee. Het viel me vroeger, toen ik er als kind zowat iedere schoolvakantie wel een paar dagen verbleef, nooit op. Vroeger was het weg van huis, mama en papa werken, wij vakantie. Nu is het weg van alles. Rustig en rusteloos, een beetje zoals ik. Drie uur later rijden we terug naar huis.

een zaterdagvoormiddag aan zee

De man die een berg verzet, begint met het wegdragen van de kleine steentjes

Op een zonnige maandagochtend bevind ik mij na een kleine vergissing – zo’n 36,3 kilometer – in het juiste, suffe hulpkaskantoor om een uitkering aan te vragen. Dat blijkt mogelijk als -25-jarige die net geen twaalf maanden aan de slag is. Papieren netjes ingevuld, duizend C4’s onderwijs in de kofferbak en twee positieve evaluaties van de VDAB later zit ik tegenover een man die zich drie dagen geleden vergat te scheren. Wat hij voor mij kon doen?

Ik ben goed voorbereid – dat krijg je als je 45 minuten staart naar het display in de hoop dat het nummer 444 volgt op 443. Ik weet te zeggen dat ik kom voor een uitkering. Of dat mogelijk is. Naam? Adres? Telefoonnummer? De mensen in de wachtzaal schuiven van links naar rechts op hun stoel. Hoe lang gaat dat hier nog duren. Sommigen brengen hun kinderen mee, in die hoop voorrang te krijgen. Het enige wat je moet doen is geen leesboekje of stuk speelgoed meebrengen. Helaas, deze vakantie is het ieder voor zich in ruimtes waar geen airconditioning voorzien is.

De man achter loket nummer 5 heeft het wat moeilijk vandaag. Naar de printer lopen, wachten tot de gegevens van het laatste kwartaal ook eigenlijk ‘geladen’ zijn, nietjes, paperclips, kopies, nummertjes afroepen want welke werkloze is aan de beurt? Met de bibber in de hand tikt hij alle nietszeggende cijfers in in het systeem om te concluderen dat er voor mij deze maand niet veel geld zal zijn. Terwijl hij dat zegt, zucht hij in een keer goed in mijn plaats. Over vijf minuten gaat de deur dicht. Het is 11u40, er wandelen drie mensen door de deur.

“Allez, serieus? Hoe gaan we dat nog allemaal moeten doen in vijf minuten.”
– de man achter loket nummer 5

De arme man valt bijna van zijn stoel. Alsof het nog niet erg genoeg is, denkt hij ook nog van zat ik maar aan de andere kant van deze tafel. Na een half uur tête-à-tête kijk ik wat om me heen. Ik snap onmiddellijk hoe het komt dat deze man zijn zen verloren heeft. Ik kijk recht naar een gigantische wit bord met een cringy levenswijsheid in een veel te grote puntgrootte, letterype Arial.

“De man die een berg verzet, begint met het wegdragen van de kleine steentjes”
– Chinees spreekwoord

Ik overweeg de man gerust te stellen door de mensen in de wachtzaal – tien hele lichamen op het moment dat ik het kantoor verlaat, exact 11u45 – te vergelijken met een berg. Gewoon één voor één aanpakken zoals het wegdragen van kleine steentjes. Ik gooi er bijna die andere mooie wijsheid tegenaan. Veel handen maken licht werk want ook de drie dames in het kantoor zuchten eens goed. Geen emmers water naar de zee dragen. Geen sisyfusarbeid. Gewoon elke dag een draadje is een hemdsmouw in het jaar. Het lijkt me niet al te moeilijk om hem te overtuigen, maar ik doe het niet. Hier ben ik niet voor opgeleid.

De man die een berg verzet, begint met het wegdragen van de kleine steentjes

Guilty pleasures – wat wil het lot me nu weer wijsmaken

Zoals dat gaat met de highs en lows van het leven – zelfzeker vs radeloos, dolgelukkig vs rusteloos, Lena Dunham vs Kim K, de Standaard vs Dag Allemaal – leef ook ik met de schrik voor hoogteziekte. We hebben allemaal wel zo’n vriend die op weg naar Machu Picchu op een of ander kruid heeft moeten kauwen en er nu vast van overtuigd is dat God bestaat. Want Jezus, hemel en iedere heilige waarvan hij de naam niet kent! Hij voelde zich als herboren toen hij al die Inca’s zag. Soms moet ook ik een dag door met guilty pleasures in plaats van hidden gems.

Ik ga samen met al mijn vrienden in de UK (duh) de komende acht weken stiekem – vandaar guilty – obsessen over Love Island. Het programma dat doet uitschijnen alsof mensen echt geloven dat ze op televisie de ware liefde zullen vinden en tegelijkertijd de hele dag in een bikini rondlopen. Blind Getrouwd meets Temptation Island en ondertussen wordt er ook nog wat reclame gemaakt voor geluidsapparatuur en drinkbussen. #stayhydrated

Volgens mij is het tot op de dag van vandaag nog steeds onduidelijk waarom de finale van vorig jaar het kijkcijferrecord brak. Ja, dat leest u goed, een kijkcijferrecord. Toch niet zo stiekem dus. Ja, dat leest u goed, een finale. De kandidaten gaan namelijk niet alleen op zoek naar liefde, maar ook naar 50k in cold hard cash. Dat is dan vermoedelijk bedoelt om al die zwemshorts en lage poeder mee te betalen. Wat jammer van dat zwembad, zo onaangeroerd. Maar dat record dus.. een beetje zoals waarom niemand snapt dat Ben Crabbé nog altijd Blokken presenteert en waar Xavier al die dagschotels blijft steken.

Bedenking: waarom blijven we op zoek gaan naar dat ene geniale idee als we ook vallen voor gewoon leuk? Waarom mindfucks als entertainment het ook doet? Waarom poëtisch als droog zijn boodschap ook overbrengt? Waar twee matige ideeën vinden om er één goed van te maken? Waar blijf ik al deze vragen vandaan halen? Waar blijft Xavier al die dagschotels steken? Het lijkt me wel zo fair dat ik hier stop met deze boodschap van het lot.

PS: Kendall en Niall moeten winnen!

PPS: Wat is jouw guilty pleasure these days?

Guilty pleasures – wat wil het lot me nu weer wijsmaken

Let’s don’t

De average zaterdag brengt me pijn in de benen en onderrug van te lang op de zetel te liggen, onoplosbare kruiswoordraadsels en vettig haar in een netuitbedlook. Vandaag kreeg ik verbeterwerk, complimenten over mijn outfit en een klein fullcircle momentje. Het mocht van mij allemaal wat minder en ik kreeg veel meer. Zo’n dagen mag ik wel dus let’s don’t (waste time).

Wat er gebeurde toen ik besloot iedere dag te schrijven en dat ook effectief deed? De ideeën kwamen vanzelf. Dus waarom zou ik dan niet al die andere dingen die al seconden, maanden, decennia in mijn hoofd zitten gewoon doen in plaats van het zoveelste emmerlijstje samen te stellen? Ik droom van keramiek, stiftgedichten, minidocu’s, zeefdrukken, teeny tiny collages, raamschilderijen en notitieboeken vol, maar doe ze nooit. Zijn sommige dingen gewoon mooier in mijn hoofd? Ik denk dat de Vlaamsche mens in mij het risico niet durft nemen. Hoewel er geen geld – of toch bijzonder weinig – gemoeid is met deze droom is het tijd die mij parten speelt. Want wanneer ik eigenlijk slaap, gaan mijn vingers nog over het scherm van mijn smartphone.

Met zeeën van tijd doet niemand iets. Het zijn de gestolen seconden die tellen, de hartkloppingen, die diepe ademhaling. Een minuut per dag is genoeg. Met een minuut per dag kan je al dromen najagen.

Let’s don’t

Currently: June

Long time no see, dus ik breng jullie even up to date met alles wat ik leuk vind at the moment. Sorry, maar ik heb dat soms, dat van die Engelse uitspraken beter in mijn zinnen passen dan Nederlandse alternatieven en dus roll ik with it. Jullie beter ook want het gaat er niet beter op worden. Het voelt intussen als een virus en misschien is het wel besmettelijk.. Maar dus, currently

applying // wild times en spannende avonturen hier en hier te lezen.

watching // de finale van Girls (HBO), mijn nieuwste favoriete serie – na Gilmore Girls uiteraard. Oké ik zal eerlijk zijn. Niet alleen de finale. Ook de zes volledige seizoenen en I’m loving it. Dus beginnen we gewoon opnieuw? Merk ook op dat ik eigenlijk heel late to the party ben: het laatste seizoen liep eind april af.

analysing // alle artikels die Manrepeller over het laatste seizoen van bovengenoemde series schreef. Heel veel analyses, observaties en vooral heel veel vragen. Ik probeer op basis van de artikels te beslissen wat ik met mijn leven moet doen. A la ‘hopeloze millennial zoekt creatieve bezigheid die genoeg geld oplevert voor zelfonderhoud’. (Het is niet zo erg als het lijkt. Maar het feit dat ik dit zeg, is misschien wel onrustwekkend? Argh!)

obsessed // door Lena Dunham. Ook hier: beetje laat voor het feestje – klinkt toch echt raar, nee? Wie heeft Not That Kind of Girl gelezen en is bereid mij te overtuigen dat ik niet nog een boek nodig heb? Want

reading // The Shore by Sara Taylor. Een boek vol kortverhalen die over de eeuwen heen door familiebanden aan elkaar hangen. Een eilandengroep voor de kust van Virginia lijkt niet veel te bieden te hebben. Dennenbossen, schelpenpaden, moerassen die oppervlakkig onschuldig zijn, maar eigenlijk grote gruwel verhullen. Meer kan ik niet verklappen.

listening to // mijn absoluut fa-vo-riete podcast The High Low Show door mijn favoriete journalistenduo Dolly Alderton en Pandora Sykes. Als je je nu afvraagt hoe ik aan een boek vol kortverhalen kom, dit is de verklaring. Als P. Sykes zegt dat het goed is, moet ik het lezen. Of een monsterlijk alter ego maakt zich meester over mijn lichaam en wil €10 betalen voor een express levering naar het verre Limburg.

loving // het mooie weer en de bijhorende rommelmarktjes. Alle shades of pink uit onze tuin. Fietstochten langs plaatsen waar ik nog nooit ben geweest (en op zo’n 5km van ons huis). Verjaardagsbloemen en het leven, you know.

writing // een nieuwe about me pagina. Check it out y’all. Stuur al je verzoekjes en suggesties naar mijn inbox.

Currently: June