Ik heb mijn haar laten knippen en spijt..

Dat ik het niet eerder heb gedaan! Meer dan 50 centimeter – in de volksmond ook wel een halve meter – ging eraf na maanden van leven met de grootste twijfel. Drama. De schaar erin en ik dacht van ja, dat ben ik. Vroeger, je weet wel, toen la mamma nog besliste hoe het haar geknipt zou worden, liep ik altijd met een korte coupe rond. Eerst met froufou, dan zonder. Opgeknipt, maar toch meestal in een staartje. Zeven jaar geleden was een kort kopje de slechtste beslissing die ik ooit kan en zou maken, maar vandaag ben ik dolgelukkig met die lange vlecht in een plastieken zakje.

Het haar ligt namelijk in een grote envelop klaar om op te sturen naar Geef Om Haar en Think Pink. Want even voor de duidelijkheid: een pruik is duur. Niet iedereen kan het geld voor een beetje haar ophoesten en al helemaal als een hoop andere rekeningen voorrang eisen. “60% van de vrouwen die hun haar verliezen door de behandeling (chemotherapie, etc.) vindt dit het meest pijnlijke en ingrijpende aspect van hun ziekte.” Mocht het ooit nodig zijn, dan zou ik ook graag iemands bruine lokken willen.

Nu ga ik een frisse zomer tegemoet (figuurlijk), al zweet ik wel lekker in mijn nek nu (iets met voor- en nadelen). Tips voor kapsels en styling mag je achterlaten in de comments, maar voorlopig ga ik voor de net uit bed look en zeg ik neen tegen borstels! Hoera.

Advertenties
Ik heb mijn haar laten knippen en spijt..