Snooze

Ik heb hier lang en hard over nagedacht. Ok√©, misschien niet zo lang. Ik lig nog maar een kwartier in bed. Maar hard zeker wel. De koppijn is real. Zou ik na twee weken – een absoluut record en ver voorbij al mijn verwachtingen – een dag skippen omdat ik ‘gewoon en heel toevallige in slaap gevallen ben voor ik nog iets kon schrijven?

De afgelopen week was de raarste en tegelijkertijd tijd meest normale week van mijn leven. Werken en dutjes doen, schrijven en vervelen, opjagen en loslaten. Het is altijd op die momenten van ogenschijnlijke tegenstrijdigheid dat ik mezelf dubbel zo hard laat gaan. Twee boeken lezen in plaats van een. Een nieuwe serie beginnen terwijl ik weken geleden de hoop opgaf voor Downton Abbey. (Ik stopte op exact hetzelfde moment als jaren geleden, de reden waarom ik vier seizoenen gewoon opnieuw keek.) Pompen of verzuipen? Werken en verdrinken? Doen waar ik goesting in heb of zwemmen?

Het zijn deze momenten waarop mijn voeten de grond niet meer raken omdat ik zo snel moet lopen van mezelf. Terwijl het allemaal anders kan, gun ik mezelf drukte.

Morgen slaap ik uit.

Advertenties
Snooze

Tot en met vandaag

jon-eric-marababol-132127

Vandaag was zo’n dag van uitkijken naar morgen. Zoals het laatste cadeautje onder de kerstboom. Nadenkend over een verlanglijstje voor volgend jaar. Zoals de laatste hap van een moelleux, terugdenkend aan de eerste. Of spijt hebbend. Zoals de laatste dag van de vakantie, uitkijkend naar de eerste schooldag. Of andersom, dat kan ook. Het is 9 januari en vanaf morgen hoef je niet meer te antwoorden op vragen als ‘en, goed doorgehouden?’ of ‘en, goede voornemens?’ of ‘en, wat mogen we u wensen?’. Een kort ademstootje – een HA – volstaat. ‘Een goede gezondheid’ kan er nog net vanaf, als ’t echt moet. Het jaar is begonnen en de kerstboom is nu de paasboom. Vanaf nu is ’t voor echt.

Photo by Jon Eric Marababol on Unsplash

Tot en met vandaag