Wordt luxe onbetaalbaar?

Oh, Boy! Rooskleurige spaarvarkens mogen voortaan nog wat langer op de kast blijven staan want modehuis Chanel voert nog maar eens een prijsverhoging door. Alsof haar populaire handtassen nog niet duur genoeg waren, komt er het mooie percentage van zes insectenpootjes bij, de zes zijden van een dobbelsteen, het getal van de duivel, zo u wil. Menig merkgeobsedeerd hart slaat een slagje over en moet weer water bij de wijn doen – dat kan best letterlijk. Wie luxe wil, zal het voelen in zijn portemonnee van een tweederangs luxeketen waar de uiteindes van de naden in het leer niet met de hand worden dichtgesmolten. Met het ronde bedrag van vier nul nul nul euro kom je helaas niet meer met een 2.55 thuis.

Als kleingeld in een wensput

Chanel is natuurlijk een uiterste op onze schaal van uitgaven waarvoor je een rechtvaardiging bedenkt en die op geloofwaardige wijze voordraagt – er moest maar eens iemand vragen naar het waarom van deze aankoop. Maar wanneer is een handtas echt te duur? Wanneer rinkelt de kassa echt te luid? Wanneer gaat het bedrag totaal voorbij aan het doel van de aankoop? In die handtas van Dior steek je toch ook gewoon je autosleutels en op de bodem rollen de rosse muntjes, kruimels en verdwaalde kauwgoms toch ook heen en weer.

Verkleed als de man met de zeis betreedt status het toneel. Applaus. Hij draagt de tweede helft van de hartvormige vriendschapsketting met luxe. Volgens mij zijn het frenemies. Want omgeven door de zachtste voering zal een pakje papieren zakdoeken hoogstwaarschijnlijk niet in een andere staat op zijn bestemming aankomen. Een goedzittende onderbroek zit niet lekkerder dan een met een duurder prijskaartje. Een degelijke sleutelhanger houdt jaren je hebben en houden bijeen. Winterschoenen houden je voeten warm. En toch. We hebben liever een mooie – let op het relatieve karakter van dit schone woord – handtas om onze arm hangen. Eentje die Meghan Markle ook draagt. Of een die nergens meer te verkrijgen is. De handtas mag een zekere kwaliteit hebben, is net niet groot genoeg voor je volgende gsm en moet status uitdrukken. Of niet?

What’s in a name?

Best friend luxe dus. Het beestje kan maar een naam hebben én best ook een gedegen verantwoording, zo blijkt. Kwaliteit, exclusiviteit en authenticiteit dekken niet langer de lading. Nee, nu moet je een boek schrijven, een marathon lopen, een kind baren of levend het einde van de maand halen. Pas dan is een stoffen tas – “te dragen in de hand of aan de schouder” – anderhalf maandloon waard. Lijden is de boodschap. Victoria Magrath van Inthefrow heeft hier duidelijk geen problemen mee. Gij zult harder afzien en dieper tasten. Gij zult u schuldig voelen en uw voeten kwellen. Gij zult lachen, zwaaien en meerdere tassen tegelijkertijd met u mee zeulen. Gelukkig ben ik een hevige voorstander van you do you. (En stiekem ook een beetje fan van Vic.)

Bestaat luxe voor de leuk niet meer? Hebben we te zeer het gevoel dat we onszelf moeten belonen na een zware inspanning? Kunnen we zomaar-spullen niet meer accepteren? Moet alles altijd een reden hebben én bovendien veel geld kosten? Wat is er gebeurd met omdat het mag. Omdat het kan. Omdat ik het oké vind. Er volgt altijd een ‘ja, maar’. Ik kan het uitleggen. We geven geld uit omdat tijd te duur is.

Kind van z’n tijd

Een extra lange wandeling met de hond. Je lievelingsmok sparen voor trage zaterdagochtenden. Dutjes doen na een lange werkdag. Dat ene boek herlezen. Een nieuw gerecht in een oud kookboek ontdekken. Liefde delen. Koffie drinken. Tuinieren. Offline gaan. Tekenen. Een dagboek bijhouden. Herfstvakantie. Of toch die nieuwe handtas? Luxe is aan jezelf denken, even tijd nemen voor wat op dat moment belangrijk is. Dat mag al eens iets kosten – een karamel macchiato is ook niet gratis -, maar het kan evengoed een zelfgebakken taartje van je oma zijn, een telefoontje van die ene vriendin die zo ver weg woont of bosje bloemen uit de tuin van de buren. Zoek karton en verf. Wij gaan protesteren tegen de prestatiemaatschappij.

Wordt luxe echt onbetaalbaar? In het geval van designertassen vrees ik van wel. De cijfers bevestigen. Al zal het influencers niet tegenhouden om een volgende mijlpaal te vieren met een gepersonaliseerde Book Tote uit de duty free shop. In de meeste andere gevallen denk ik dat het wel meevalt. Misschien is luxe wel gewoon wat je er zelf van maakt.

Q: Wat betekent luxe voor jou?

Advertenties
Wordt luxe onbetaalbaar?

Een maandabonnement bij de modebibliotheek

Deze maand geen bijkomende uitgaven voor mij want ik heb een maandabonnement bij de modebibliotheek in Antwerpen. Met andere woorden: een maand lang ‘nieuwe’ kleding voor €50. Fijne afwisseling en je doet er geen miskopen mee. Win-win, als je ’t mij vraagt.

Vorige week introduceerde ik het concept fashion library – aka modebibliotheek Les ReBelles d’Anvers – hier op de blog. Alleen maar positieve reacties! En drie kritische vragen van mijn (sceptische) zus – waarvoor dank!

(Hoe) moet je de kledingstukken wassen?

Wassen moet niet. De kledingstukken worden door de modebibliotheek zelf gewassen of naar de wasserij gebracht (indien nodig) wanneer je de kleren terugbrengt. Wil je ze toch zelf wassen? Dan mag dat, maar op eigen risico. Oppassen dus met die nieuwe of pas geverfde jeans als je kledingstuks van de modebib in je wasmachine gooit.

Wat als je iets kapot maakt?

Dan wordt het voor jou gemaakt. De herstellingskosten zijn dan voor jouw rekening. Maar een draadje dat loskomt of een verloren knoop kosten natuurlijk geen stukken van mensen. Als het kledingstuk onherstelbaar beschadigd is, betaal je %33 van de winkelprijs. Sidenote: hoe groot is de kans dat je effectief iets beschadigt?

Wat als je een kledingstuk niet meer wil terugbrengen?

..omdat je het zo leuk vindt? Dan koop je het gewoon. Simpel! De modebibliotheek is naast een bibliotheek voor kleren ook gewoon een winkel. Meer hierover lees je in mijn vorige post, waarin ik drie vraagjes stelde aan Veerle, mede-oprichtster van Les ReBelles d’Anvers.

Deze kledingstukken leende ik de afgelopen twee weken bij modebibliotheek Les ReBelles d’Anvers / 1. Rood-oranje kleed met vissenprint van Nathalie Vleeschouwer / 2. Trui met schelpenprint van Doriane van Overeem / 3. Groen kleedje van Natalie Vleeschouwer / 4. Zwart handtasje met koperkleurig detail van Sarah Deruwe / 5. Lange, zilverkleurige rok van Nathalie Vleeschouwer / 6. T-shirt met kleurrijk bloemenmotief van Doriane van Overeem

Het ene stuk heb ik meer gedragen dan het andere omdat niet alles even gemakkelijk te combineren is. Ik heb ook (af en toe) gekozen voor stukken die ik in een gewone winkel zelfs niet eens zou passen. Omdat het kan. Er staat wel alvast een nieuwe naam op mijn lijstje voor als ik eens ‘iets speciaals’ (lees: duur) nodig heb: Nathalie Vleeschouwer. In love! Merk op dat dit de eerste (en hoogstwaarschijnlijk laatste ever – wegens tijdrovend en ongemakkelijk) outfitfoto’s op Sienderella zijn. Enjoy! (Just don’t get used to it.)

Meer info over Les ReBelles d’Anvers vind je op www.lesrebellesdanvers.be


Facebook – Instagram – Twitter – Pinterest – YouTube

Een maandabonnement bij de modebibliotheek

Modebibliotheek Les ReBelles d’Anvers

Sinds 21 april kun je in het centrum van Antwerpen terecht bij de modebibliotheek om – jawel – kleren te lenen. Emelie en Veerle verwelkomen je graag in hun ‘winkel’ waar je naast kleren lenen ook gewoon kan kopen. Bij Les ReBelles d’Anvers gaan ze voor stijlvol én duurzaam. Dit initiatief is dan ook de gelegenheid bij uitstek om een maandje of langer je ecologische voetafdruk te verkleinen. Of toch te beperken. Want feitje: de mode-industrie is een van de meest vervuilende industrieën ter wereld!

Bij Les ReBelles d’Anvers gaan ze dan ook hard voor Belgische en duurzame merken en mode. Zo kun je er merken lenen als Doriane van Overeem, Filippa K, Eline van Ree, Howlin’, etc. Het hele idee achter dit concept? Try before you buy! Probeer eens een merk uit, met andere woorden. Voor je je spaarpot kapot slaat om die dure jas vervolgens niet te dragen omdat je voorzichtig wil zijn (mogelijk scenario).

Bij dit unieke uitleensysteem stelde ik me wel wat vragen. Daarom: 3 korte vraagjes aan Veerle, mede-oprichtster van de modebibliotheek.

Hoe werkt jullie modebibliotheek?

“Het is eigenlijk een soort bibliotheek. Of toch het concept van een bibliotheek maar dan vertaald naar de mode-industrie. Dat wil zeggen dat je je bij ons kan aansluiten via een lidmaatschap of een beurtenkaart. Met dat lidmaatschap heb je het recht om kledingstukken uit te lenen. Bij ons is het wel beperkt tot drie stuks want anders is onze winkel te snel leeg. Die stuks mag je dan maximum 14 dagen houden. Als je te laat bent, treedt er wel een boetesysteem in werking.”

Voor een maandabonnement betaal je €50. Wil je liever gewoon één stuk uitlenen? Dat kost €35. Een 10-beurtenkaart kost €120.

Wat zijn de mankementjes aan dit systeem?

(twijfel twijfel) “We hadden voor onszelf een doel vooropgesteld: 100 klanten aan het einde van dit project. (De modebibliotheek zal open zijn tot eind juli!) Wij zijn voor dit concept in Nederland gaan kijken en hebben daar met verschillende mensen gesproken. Op basis van die inzichten hoopten we 100 klanten te hebben na 2 maanden. Nu hadden we die 100 klanten al na drie weekends! Dat maakt dat we nu aan het zoeken zijn naar mogelijkheden om uit te breiden. Kunnen we nog meer kledingstukken of nog andere merken aanbieden? Het gaat echt heel snel, dus op dat vlak moeten we wel echt een tandje bijsteken.”

 Wat zijn de plannen voor de toekomst?

“Onze plannen verschillen momenteel nog een beetje van dag tot dag. Maar ik denk wel dat we stilletjes aan kunnen zeggen dat we hier wel mee moeten verdergaan. We kunnen zeker spreken van een succes, al wil ik toch graag nog even hout vasthouden want we hebben nog even te gaan. Het cliënteel is er al, dus er moet een vervolg komen!”

Slow shoppen kan je bij de modebibliotheek op donderdag en vrijdag van 12u-19u30 en ik het weekend van 10u-16u. Begijnenvest 66, 2000 Antwerpen. Meer info op www.lesrebellesdanvers.be


Facebook Instagram Twitter PinterestYouTube

Modebibliotheek Les ReBelles d’Anvers

Glamour Vriendinnendag at Maasmechelen Village

Het was vandaag Glamour Vriendinnendag bij Maasmechelen Village! Roze ballonnen, goodiebags en 20% extra korting. En voor mij een gift card ter waarde van €100. Here’s what happened..

2 weken geleden. Na een Glamourdetoxjaar – ik had jarenlang een abonnement op dit Nederlandse tijdschrift en vorige zomer verknipte ik al mijn exemplaren (lees hier) – kocht ik het magazine nog eens. Mede door de kleurrijke vibes van het julinummer, met op de cover: Alexa Chung. Kan je niet laten liggen hé? Met daarin reclame over deze vriendinnendag bij Maasmechelen Village. Ik dacht: gewoon even online inschrijven. Moest ik dan zin hebben om even te gaan winkelen, heb ik ten minste 20% extra korting.

Tijdens mijn rondjes wandelen op de Village – ik werk bij de poetsploeg, met zo’n rood vuilnisbakje en zo – is windowshoppen de beste vorm van tijdverdrijf. En dan kom ik wel eens iets tegen waarvan ik denk ‘hebben hebben hebben’. Komt er (gelukkig) meestal niet van omdat er een week later alweer iets anders in de etalages hangt en ik eigenlijk al vergeten ben wat voor rok het precies was. Zo graag wou ik die rok dus..

1 week geleden. Ik bied aan dat ik mijn broertje wel ga ophalen van zijn werk – u raadt het al: de poetsploeg van Maasmechelen Village – en ik vertrek stiekem wat vroeger zodat ik toch nog even langs Essentiel kan om naar dat ene hartvormige tasje te kijken en een bloemenrok bij Ted Baker te passen. De rok is al nergens meer te bespeuren en het handtasje ziet er van dichtbij toch net dat tikkeltje anders uit. Lelijk afgewerkte details (lees: het prijskaartje). Lichtjes teleurgesteld is mijn portemonnee toch weer zeer tevreden met dit mager tripje shoppen.

3 dagen geleden. Ik check voor de derde keer die dag mijn mails (op het toilet). Geen idee waarom. Meestal worden alle (reclame) mails meteen verwijderd. Zo ook de mail van Glamour met ‘proficiat, u hebt €100,00 shoptegoed gewonnen’ als onderwerp. Hmm, toch even terug in de prullenbak gaan kijken waar dat precies over gaat.

Mijn gedachten slaan op hol: €100. Wat ga ik kopen met die €100? Honderd euro! In mijn hoofd ga ik alle winkels af en ik maak een lijstje met merken die mogelijks een gift card van mij in ontvangst zullen nemen. Het lijstje is beperkt en te uitgebreid tegelijkertijd. Luxe problemen. Op mijn huidige wishlist niets dat ze in Maasmechelen Village verkopen:

  • ABBA zoekt Frida. Een boek van Maarten Vande Wiele. Te koop bij Moose in the City. Totaal overbodig.
  • Een Fjällräven Kanken rugzak. Handig, maar niet nodig.
  • Een reisgids en zakgeld voor een tripje naar Kopenhagen. Nuttig.
  • Een nieuwe joggingsbroek met bijhorende trui van Brandy Melville. Roze.
  • OPI nagellakjes, geïnspireerd op de nieuwste Alice Through the Looking Glass. Eveneens totaal overbodig.
  • You get the point.

Vandaag. Op tijd opstaan want er zijn goodiebags voor de eerste 500 mensen en dat willen we niet missen. Onderweg besluit ik te gaan voor het noodzakelijke: nieuwe bh’s en een paar Nike’s. Eens aangekomen – “Hallo. Ik ben Sien en ik heb €100 gewonnen” – krijg ik een gift card in mijn handen geschoven, vergezeld van een toffe goodiebag. Er valt meteen een last van mijn schouders. Geldig tot 17 mei 2017 zitten we drie kwartiers later alweer in de auto.

Thanks for the gift card though!

Glamour Vriendinnendag at Maasmechelen Village