Het einde van een zomer

Het seizoen gaat sluiten, de terrasjes gaan dicht en een reis naar de zon kost ietsje minder. Opeens is september toch weer een nieuw begin, een frisse start en lege schriftjes. Maar meteen ook het einde van een onverwachtse zomer uit mijn dromen: twee landen werden van mijn onbestaande emmerlijst geschrapt. (Bungeejumpen laat ik voor een andere keer. Ik ben van plan nog jaren te leven.)

Of ik over drie weken mee op de vlieger wil stappen naar Nepal? Deze vraag kreeg ik op 5 juli, nadat ik letterlijk iedereen (die er naar vroeg) had verteld dat ik de zomer thuis zou doorbrengen, al zolder opruimend en vooral zonder plan. Lang moest ik er niet over nadenken. En nu ze me toch een vinger hadden gegeven, nam ik maar ineens de hele hand. Plus tien dagen India. Zo werden mijn lamme, gevaccineerde armen toch ook de moeite waard.

Waar zal ik beginnen?

Of nee, hoe zal ik opnieuw beginnen?

Advertenties
Het einde van een zomer

Hoe het eindigt

De dag begint ’s ochtends, maar het verhaal start pas ’s avonds. Een hele dag lang probeer ik zo veel mogelijk details in me op te nemen. Hoe de zon scheen, hoe de regen viel, hoe het niet sneeuwde. Hoe mijn ogen vermoeid dichtvielen en ik mezelf overeind duwde om op te staan. Maar hoe lang doe ik over het schrijven van deze stukjes?

Een half uur.

Ik ga in bed liggen en denk een minuutje na. Ik overweeg iedere avond om vandaag niets te schrijven want ik wil veel liever een half uur langer slapen. Toch besluit ik iedere keer om iets schrijven omdat die ene lege dag er ook maar stom zou uitzien in mijn kalender. En omdat ik het mezelf beloofd heb. Wat zal het worden? Ik denk aan opvallende gebeurtenissen of net pietluttige dingen die ik online tegenkwam en probeer er dan een niet al te samenhangende tekst over te schrijven. Meestal komen de idee├źn uit een onverwachtse hoek: een gesprek dat geen inhoud leek te hebben, een binnenprentje waarvan ik hardop ging lachen of een vraag van Katrien.

Hoe het eindigt