Nog zo jong

Zijn we niet allemaal nog zo jong in de ogen van de toekomst? Of in de ogen van iemand die zelfs maar een jaar of wat ouder is dan wij? Had ik maar. Zal ik toch. We zullen het nooit weten. Keuzes zijn er om gemaakt te worden of gewoon aan de kant te schuiven. Dat kiezen we natuurlijk niet zelf. Opdringerig en broodnodig bellen ze aan, maar laat je nooit wijsmaken dat je voor het openen van een excelbestand wifi nodig hebt. Of dat een stereoinstallatie hetzelfde is als een ordinaire radio. Of dat je iets op je neus hebt. (Een bril.) Kies zeker in dat laatste geval voor totale negatie. Hoorde ik nu iets?

Doorgaan is gekozen worden. Uitgekozen, niet uitverkoren. Het lot geeft zijn geheimen niet zomaar prijs. Tip: zuchten helpt! Ik heb het mensen al zo vaak zien doen. Als je maar lang genoeg volhoudt.

Advertenties
Nog zo jong

Mercury is finally out of retrograde

Het leven is weer aan ons. Keuzes zijn niet langer aan de stand van de planeten te wijten (of te danken?). De bal ligt in ons kamp. Beslissingen mogen niet licht genomen worden. Naar de fitness gaan zonder aangepast schoeisel is dan ook af te raden. Net zoals niet op de hoogte gebracht worden van wijzigingen in je uurrooster. Waarom een regenjas aandoen als het zeker niet gaat regenen vandaag? Troosten en doorgaan.

Ben ik dan een echte Gemini? Het derde teken uit de dierenriem, het positief, extravert, beweeglijk luchtteken in mij maakt zich zorgen. Ben ik te oppervlakkig? Zal ik de knoop net niet doorhakken op het allerlaatste moment en me weer bedenken voor het te laat is?

Is het ooit te laat?

Mercury is finally out of retrograde

Heel soms

Ik weet niet goed waarom, maar heel soms. Dan droom ik van een leven zonder huis. De tuin wil ik wel. Hele dagen op blote voeten door het gras. De muggen zitten dan allemaal binnen op hun gemak. Ik loop tegen een nader te bepalen snelheid rondjes in mijn park. De bloemen bloeien waar ze willen. De sterren komen op en de zon gaat onder in mijn tuin.

Maar wat als het weer eens regent in mijn Eden?

Heel soms

Dag 100 (feest!)

Wie had op 1 januari van dit jaar gedacht dat ik het (meer dan) honderd dagen zou uithouden? Ik niet! Maar kijk, we zijn er al. We zijn al dinsdag 10 april. We zitten al honderd dagen in dit niet meer zo nieuwe nieuwe jaar. Helaas zijn er nog geen honderd posts verschenen – je voelt het al aankomen, die volgende mijlpaal – maar stiekem ben ik toch wel een beetje trots op mezelf. Want gaat het niet echt om de dagen waarop je ‘niets’ doet. Niet schrijven is ook schrijven.

josh-calabrese-527813-unsplash

Wat hebben we geleerd?

Begin gewoon. Het heeft geen zin om een project waar je effectief iedere dag aan wil werken volledig te plannen. Op een dag zal je ’s avonds gezellig met je vriendinnen rond de tafel zitten, al partysnacks etend, en beseffen dat het vijf voor twaalf is. Of een idee dat er in je hoofd zo hilarisch uitzag, werkt toch niet ‘op papier’ (of net wel ‘op papier’ maar niet ‘in de praktijk’). Het gebeurt. Flexibel is het codewoord, loslaten verplicht.

Soms zie ik het leven door een andere bril. Op bepaalde momenten (van sommige dagen) ben ik me bewuster van mijn omgeving. Het zijn die momenten waarop ideeën binnensijpelen. Langzaam. Details beginnen op te vallen. Dingen die je niet kan zien zijn er plots. Denk gemoedstoestanden, tussen de lijntjes, onbedoeld. Complexiteit is mooi. Het gaat voor mij al lang niet meer om dat half uurtje schrijven voor ik in slaap val.

Zie ik er het nut nog van in? Of stop ik maar beter?

Mooi niet. Ja, dat is het antwoord op beide vragen. Het initiële nut is ver zoek want ben ik al een betere schrijver? Komen de ideeën al vlotter? Heb ik mijn woordenschat uitgebreid? Geen idee. Dit was mijn bedoeling. Beter worden. Onderweg kwam ik andere dingen tegen die ik ook belangrijk vind. Rust. Kalmte. Tijd? Soms.

 

Photo by Josh Calabrese on Unsplash

Dag 100 (feest!)

Doedegoe

Het moet wat vaker gezegd. Je bent goed bezig. Ga zo door. Ik bedoel niet een inspirational quote op het startscherm van je gsm, maar een oprecht schouderklopje, zelfs al komt ie van een wildvreemde. Ik bedoel niet de sticker of stempel op je spellingstoets, maar een kus van de juf en een bank vooruit. Ik bedoel ook niet het onpersoonlijkste verjaardagsmailtje van een bedrijf waar je niet in geïnteresseerd bent, maar waar je toch een voucher van krijgt omdat je zo’n trouwe klant bent – à la ‘goed bezig, je krijgt €0,05 korting bij je volgende aankoop vanaf €299.

Ik bedoel natuurlijk het handgeschreven briefje van je mama, de welgemeende knik van de cassière en de goedkeurende blik van het universum. Het is oké. We zijn allemaal goed bezig. En anders.. morgen is nog een dag.

Doedegoe

Vijgen na Pasen?

Zijn we nog net op tijd? Of zijn we vooral te laat. Sorry zeggen, bitcoins kopen, de opwarming van de aarde tegengaan, instafamous worden, courgettes planten, in een nieuwe agenda beginnen op 2 april, de witte neushoorn redden, of de reuzenpanda, een boek schrijven, protesteren, bijleren, aan je goede voornemens denken.

heather-mount-606808-unsplash

(en dan nu een bijzonder mooie overgang) Over goede voornemens gesproken: hoe zit ermee? Houden ze stand, die voornemens, of heb je ze eind januari laten varen? Ik beloofde mezelf iedere dag te schrijven. Iets waar ik na drie maanden even op wil terugkomen. Want schrijven, allemaal goed en wel, maar kwantiteit boven kwaliteit (mijn eigen woorden op de tweede dag van het jaar)?

Iedere dag is behoorlijk concreet. De rest van het voornemen laat een beetje te wensen over. Mijn scheurkalender (Schrijven is scheuren van Dag Mag) is bovendien blijven hangen op 8 maart en ik denk dat ik daar, op die dag ook mijn diepgang verloor. Nu weet ik weer hoe het zit. Hoe meer tijd ik heb, hoe minder ik doe. Ik verdoe zo graag de uren in mijn dag met nadenken en ter plaatse blijven trappelen (toevallig een van mijn specialiteiten). Daar was ik nu ik het zo bekijk al veel eerder achter gekomen, maar zoals in elk goed sprookje herhaalt zo’n wijze les zich meermaals.

Maakt het nog iets uit?

Ik ben zeker van wel. Ik ga na drie maanden, met drie pasdagen, nog niet opgeven. Volgens Liz Gilbert heb ik nog zeker negen jaar en negen maanden te gaan. Daarna mag ik met opgeheven hoofd het toneel verlaten. Dan kan ik zeggen dat ik het ten minste geprobeerd heb. (probleem) Ik wil meer schrijven, maar wil dat automatische zeggen dat ik schrijver wil worden? (Help!)

Photo by Heather Mount on Unsplash.

Vijgen na Pasen?

Welkom terug. Ik heb je 48 uur gemist

Ik ben niet helemaal zeker, maar ik denk dat ik soms twijfel. De zin spreekt voor zich, toch? Dus in plaats van dan gewoon iets te doen – ook al is het resultaat dan niet perfect of op z’n minst een beetje hoe ik het wou – doe ik niets. Daar gaat het fout. Daar gaat een fout. Wat hebben we geleerd vandaag? Niets schrijven is niet schrijven. En soms is het ook schrijven.

Het is ondertussen drie maanden geleden dat ik besloot iedere dag te schrijven / bloggen en ik overweeg (of overdrijf) en probeer te leren van de dagen waarop Instagram me zegt dat ik er beter voor moet gaan. Ik zeg altijd: Een dag niet nagedacht is een dag niet geleefd. Maar misschien pas ik mijn motto beter aan. Wat dacht je van ‘Sien, je hebt nog exact 31 minuten om iets te schrijven vandaag’ of ‘laat het gras maar groeien’?

(Ik weet eigenlijk al heel zeker dat ik ga voor ‘niet geschoten is altijd mis’. Of zal ik nog wat twijfelen aan de keuzes die van mijn leven maken wat het is. (Het antwoord is ‘millennial’ in de breedste zin van het woord.) Ik ga dat niet even doen. En slapen. Ook belangrijk.)

#denkt #nog #eens #goed #na

A post shared by Floor Denil (@floordenil) on

Welkom terug. Ik heb je 48 uur gemist