Het leven

Soms is het goed. Soms is het moeilijk. Of om zeep. Of ik om een beetje energie. Dus morgen even lekker opladen zodat ik donderdag uit volle borst kan roepen dat ik donderdagen ook gewoon heel gezellig vind. Het kan niet altijd vrijdag zijn he. Bijvoorbeeld op een dinsdag, niets mis mee.

Advertenties
Het leven

Kleine beer

Als ik ’s avonds laat thuis de oprit op wandel – de auto staat bij de buren – en naar boven kijk, ben ik altijd verbaasd. De sterren staan er maar weer. Zonder dat we het door hebben, vaak. Te staan. Het donker is ook niet alles, maar sterren maken mijn nacht. In die acht seconden die ik nodig heb om aan de achterdeur te geraken ben ik wel oneindig dankbaar. Want eigenlijk was het toch weer een goede dag en zelfs week, maand, jaar. Op een paar seconden barst mijn hart helemaal open (#blessed). Heel even weet ik waar ik ben. Een milliseconde lang denk ik zelfs dat ik toch maar eens een boek moet schrijven (of moet beginnen aan een idee), dat het leven een zin heeft en dat ik vaker bokes met choco moet eten. Het leven is te kort voor opkroppen, ja-knikken en nee-denken. Meer ademen, lachen, lopen, fluisteren, gieren, trots zijn.

Kijk vanavond eens omhoog. Misschien voel je het ook.

Kleine beer

De fietsenmaker

Elf jaar geleden kreeg ik mijn eerste echte fiets cadeau. Eerdere modellen waren afdankertjes van mijn zus of vonden we langs de kant van de weg. Een damesfiets dus, met een strik rond ter gelegenheid van mijn vormsel. Waar die heilige communie al niet goed voor is. God had het vast zo gewild. En mijn mama ook. Ze stond erop.

Op het moment zelf had ik liever iets anders gekozen. Een mp3-speler en een reis naar Griekenland stonden ook op mijn lijstje, maar krijg ik hellas/helaas niet in een mooi papiertje verpakt. Ik ben trouwens nog steeds niet de trotse eigenaar van een prehistorische iPod en zette nog nooit een voet op het land van de goden der goden. Dat geheel terzijde.

carlo-villarica-307449-unsplash.jpg

Kilometers heb ik afgelegd met dat ding onder mijn gat. Van Affligem tot de Gentse feesten. Of gewoon van bij ons thuis tot aan de fietsenstalling van de school. De bagagedrager laat het soms afweten, de banden zijn opnieuw aan vervaging toe en de verroeste pedalen vallen er bijna vanaf. Een ritje naar de fietsenmaker leek onvermijdelijk.

Sinds de paasvakantie wil la mama namelijk zelf met de fiets naar het werk (lees: heel af en toe en als ze er goesting in heeft) en dus heb ik het elektrische exemplaar moeten inruilen voor mijn ouderwetse benenwagen. Side note: de fiets staat al een aantal jaren stof te vangen in ons tuinhuis (aka ’t sjopke) en ik kan me met de beste wil van de wereld niet herinneren wanneer ik voor het laatst als een gek zat te trappen om ergens te geraken.

Ik vond dat ik twee keuzes had: een deftig onderhoud inclusief nieuwe banden of een tweedehands fiets van de rekening laten rijden. Vanmiddag sprong ik dus op mijn fiets, wind op kop – hoe kan het ook anders – om na 25 minuten en met enige omweg wegens wegenwerken aan te komen op mijn bestemming. De winkel was… Jawel, hartstikke gesloten.

Photo by Carlo Villarica on Unsplash.

De fietsenmaker

In de categorie “ik doe ook maar wat”

Kwam ik deze morgen aan op het W. (dat is dus het werk, klinkt gewoon leuker zo) en kreeg ik het helemaal. Over iets waarvan ik iets zou moeten afweten. Discussiëren. Besef, ik wist daar dus niets over. Leeglopen. Diep vanbinnen wat opjagen en bedenken welke zoekwoorden ik zal ingeven op de site van de VDAB.

De rest van de dag denk ik van ik doe ook maar wat. Klinkt beter dan ‘fake it till you make it’ want wat als je het eigenlijk al maakt? Op een niet fout te interpreteren moment gaan alle vingers de lucht in. Waar je het denkt voor te doen, doet het nog. De truken van de foor werken. De lampen in mijn hoofd flikkeren, blinken. Mijn ogen ook.

Een cirkel is altijd rond. De ene keer wat sneller dan de andere, maar altijd rond.

In de categorie “ik doe ook maar wat”

Nog zo jong

Zijn we niet allemaal nog zo jong in de ogen van de toekomst? Of in de ogen van iemand die zelfs maar een jaar of wat ouder is dan wij? Had ik maar. Zal ik toch. We zullen het nooit weten. Keuzes zijn er om gemaakt te worden of gewoon aan de kant te schuiven. Dat kiezen we natuurlijk niet zelf. Opdringerig en broodnodig bellen ze aan, maar laat je nooit wijsmaken dat je voor het openen van een excelbestand wifi nodig hebt. Of dat een stereoinstallatie hetzelfde is als een ordinaire radio. Of dat je iets op je neus hebt. (Een bril.) Kies zeker in dat laatste geval voor totale negatie. Hoorde ik nu iets?

Doorgaan is gekozen worden. Uitgekozen, niet uitverkoren. Het lot geeft zijn geheimen niet zomaar prijs. Tip: zuchten helpt! Ik heb het mensen al zo vaak zien doen. Als je maar lang genoeg volhoudt.

Nog zo jong

Mercury is finally out of retrograde

Het leven is weer aan ons. Keuzes zijn niet langer aan de stand van de planeten te wijten (of te danken?). De bal ligt in ons kamp. Beslissingen mogen niet licht genomen worden. Naar de fitness gaan zonder aangepast schoeisel is dan ook af te raden. Net zoals niet op de hoogte gebracht worden van wijzigingen in je uurrooster. Waarom een regenjas aandoen als het zeker niet gaat regenen vandaag? Troosten en doorgaan.

Ben ik dan een echte Gemini? Het derde teken uit de dierenriem, het positief, extravert, beweeglijk luchtteken in mij maakt zich zorgen. Ben ik te oppervlakkig? Zal ik de knoop net niet doorhakken op het allerlaatste moment en me weer bedenken voor het te laat is?

Is het ooit te laat?

Mercury is finally out of retrograde

Heel soms

Ik weet niet goed waarom, maar heel soms. Dan droom ik van een leven zonder huis. De tuin wil ik wel. Hele dagen op blote voeten door het gras. De muggen zitten dan allemaal binnen op hun gemak. Ik loop tegen een nader te bepalen snelheid rondjes in mijn park. De bloemen bloeien waar ze willen. De sterren komen op en de zon gaat onder in mijn tuin.

Maar wat als het weer eens regent in mijn Eden?

Heel soms