Dat was het dan

Soms stopt de trein halverwege. Heel normaal. Een klein defect, het grootste toeval en geen meter verder. Met alle moeite van de wereld kunnen we nog afstappen, maar we geraken nooit van het perron af. De trap naar beneden gaat opeens omhoog of de hoek om. We kunnen alleen maar hopen dat de zon schijnt op het uiteinde. Dat we kunnen schuilen voor de vele regen. Dat we niet alleen op de laatste trein naar huis zaten.

Advertenties
Dat was het dan

Ga even zitten

We moeten elkaar eens iets vertellen. Dat lucht op. Neem een pauze en zet u.

Het leven loopt. Soms zoals we het willen en vaak ook niet. De pakken blijven zitten, maar wij lopen door, blik op oneindig. De oogkleppen vallen pas af als we weer tegen de lamp lopen of met onze rug tegen de muur staan. In ideale situaties kijken we ook even opzij, al komen die maar weinig voor.

Lucht uw hart. Vertel het maar. Alles komt altijd goed.

do u ever take a step back and question literally everything

A post shared by Adam J. Kurtz (@adamjk) on

Ga even zitten

Back in 5 min!

Ik ben zo weer terug, maak je maar niet ongerust. Maar als je het niet erg vindt, blijf ik nog even. Terwijl ik mijn jas wat hoger dichtrits en mijn haarband nog eens rechttrek gaat de zon net dat beetje harder stralen, lijkt de koude stad te ontwaken onder mijn voeten en smaken de apple pie pancakes nog beter dan ze eruitzien. Stockholm doen nog een lentedutje na haar winterslaap.

Ik blijf nog even. Voor de overpriced theetjes die we drinken, de boottochten die we maken en de niet-vertaalde menukaarten. Voor de uren die we lachen en de avonden van zwijgen. Voor de etalages en gezonken schepen. Morgen doen we er nog een schepje bovenop. De kuiten spartelen toch al.

Back in 5 min!

Dag 100 (feest!)

Wie had op 1 januari van dit jaar gedacht dat ik het (meer dan) honderd dagen zou uithouden? Ik niet! Maar kijk, we zijn er al. We zijn al dinsdag 10 april. We zitten al honderd dagen in dit niet meer zo nieuwe nieuwe jaar. Helaas zijn er nog geen honderd posts verschenen – je voelt het al aankomen, die volgende mijlpaal – maar stiekem ben ik toch wel een beetje trots op mezelf. Want gaat het niet echt om de dagen waarop je ‘niets’ doet. Niet schrijven is ook schrijven.

josh-calabrese-527813-unsplash

Wat hebben we geleerd?

Begin gewoon. Het heeft geen zin om een project waar je effectief iedere dag aan wil werken volledig te plannen. Op een dag zal je ’s avonds gezellig met je vriendinnen rond de tafel zitten, al partysnacks etend, en beseffen dat het vijf voor twaalf is. Of een idee dat er in je hoofd zo hilarisch uitzag, werkt toch niet ‘op papier’ (of net wel ‘op papier’ maar niet ‘in de praktijk’). Het gebeurt. Flexibel is het codewoord, loslaten verplicht.

Soms zie ik het leven door een andere bril. Op bepaalde momenten (van sommige dagen) ben ik me bewuster van mijn omgeving. Het zijn die momenten waarop ideeën binnensijpelen. Langzaam. Details beginnen op te vallen. Dingen die je niet kan zien zijn er plots. Denk gemoedstoestanden, tussen de lijntjes, onbedoeld. Complexiteit is mooi. Het gaat voor mij al lang niet meer om dat half uurtje schrijven voor ik in slaap val.

Zie ik er het nut nog van in? Of stop ik maar beter?

Mooi niet. Ja, dat is het antwoord op beide vragen. Het initiële nut is ver zoek want ben ik al een betere schrijver? Komen de ideeën al vlotter? Heb ik mijn woordenschat uitgebreid? Geen idee. Dit was mijn bedoeling. Beter worden. Onderweg kwam ik andere dingen tegen die ik ook belangrijk vind. Rust. Kalmte. Tijd? Soms.

 

Photo by Josh Calabrese on Unsplash

Dag 100 (feest!)

Ik slaaptekort

Morgenvroeg gaat de wekker om half 4 en het is mijn eigen schuld. Ik slaap te kort vannacht. Geniet daarom nog even van mijn gloednieuw instagramavontuur. Wees gerust. Morgen ben ik er weer.

Ik slaaptekort

Doedegoe

Het moet wat vaker gezegd. Je bent goed bezig. Ga zo door. Ik bedoel niet een inspirational quote op het startscherm van je gsm, maar een oprecht schouderklopje, zelfs al komt ie van een wildvreemde. Ik bedoel niet de sticker of stempel op je spellingstoets, maar een kus van de juf en een bank vooruit. Ik bedoel ook niet het onpersoonlijkste verjaardagsmailtje van een bedrijf waar je niet in geïnteresseerd bent, maar waar je toch een voucher van krijgt omdat je zo’n trouwe klant bent – à la ‘goed bezig, je krijgt €0,05 korting bij je volgende aankoop vanaf €299.

Ik bedoel natuurlijk het handgeschreven briefje van je mama, de welgemeende knik van de cassière en de goedkeurende blik van het universum. Het is oké. We zijn allemaal goed bezig. En anders.. morgen is nog een dag.

Doedegoe

Vijgen na Pasen?

Zijn we nog net op tijd? Of zijn we vooral te laat. Sorry zeggen, bitcoins kopen, de opwarming van de aarde tegengaan, instafamous worden, courgettes planten, in een nieuwe agenda beginnen op 2 april, de witte neushoorn redden, of de reuzenpanda, een boek schrijven, protesteren, bijleren, aan je goede voornemens denken.

heather-mount-606808-unsplash

(en dan nu een bijzonder mooie overgang) Over goede voornemens gesproken: hoe zit ermee? Houden ze stand, die voornemens, of heb je ze eind januari laten varen? Ik beloofde mezelf iedere dag te schrijven. Iets waar ik na drie maanden even op wil terugkomen. Want schrijven, allemaal goed en wel, maar kwantiteit boven kwaliteit (mijn eigen woorden op de tweede dag van het jaar)?

Iedere dag is behoorlijk concreet. De rest van het voornemen laat een beetje te wensen over. Mijn scheurkalender (Schrijven is scheuren van Dag Mag) is bovendien blijven hangen op 8 maart en ik denk dat ik daar, op die dag ook mijn diepgang verloor. Nu weet ik weer hoe het zit. Hoe meer tijd ik heb, hoe minder ik doe. Ik verdoe zo graag de uren in mijn dag met nadenken en ter plaatse blijven trappelen (toevallig een van mijn specialiteiten). Daar was ik nu ik het zo bekijk al veel eerder achter gekomen, maar zoals in elk goed sprookje herhaalt zo’n wijze les zich meermaals.

Maakt het nog iets uit?

Ik ben zeker van wel. Ik ga na drie maanden, met drie pasdagen, nog niet opgeven. Volgens Liz Gilbert heb ik nog zeker negen jaar en negen maanden te gaan. Daarna mag ik met opgeheven hoofd het toneel verlaten. Dan kan ik zeggen dat ik het ten minste geprobeerd heb. (probleem) Ik wil meer schrijven, maar wil dat automatische zeggen dat ik schrijver wil worden? (Help!)

Photo by Heather Mount on Unsplash.

Vijgen na Pasen?