ToiletKUNST

Kijk, ik ga eerlijk zijn. Als al mijn plannen mislukken, is altijd nog plan Z. In dat geval word ik opnieuw toiletdame. Niet de eerste de beste, wel eentje naar mijn grote voorbeeld: Cristina van de Beursschouwburg.

Al meer dan een jaar ligt er een leeg en veel te duur notitieboekje (van Leuchtturm) in mijn kast. Ik kocht het eigenlijk om er een bullet journal van te maken, maar toen las ik online dat je beter een boekje met lijntjes/vierkantjes kon kopen. Weg 17 euro. Net omdat het zo duur was, twijfelde maanden wat er mee te doen. Problemen die er niet zijn is een van mijn specialiteiten. Vandaag vond ik de oplossing.

Advertenties
ToiletKUNST

What if this is the best version (of me)?

Oké, mijn post van gisteren klinkt waarschijnlijk veel negatiever dan ik het ooit bedoeld kon hebben. Daarom vandaag een stukje over Christine “Lady Bird” McPherson (uit de film, ja en ik overweeg het echt om Lady Bird als middle name te gebruiken voor mijn eerste kindje).

LB.jpg

Coming of age is iets waar ik vermoedelijk de rest van mijn leven mee bezig zal zijn. Letterlijk (als in dat ik ouder zal worden, ha) en figuurlijk (als in dat het mijn favoriete genre ever is). Nu ik, op 23-jarige leeftijd, met één voet in een quarter life crisis sta, voel ik meer dan ooit verbonden met de geesten ende spirieten van het genre. Thank God(!) voor Greta Gerwig en dit kleine verhaal over een Lady Bird.

Net zoals ik er jaren geleden achter gekomen ben dat ik een zwak heb voor jassen met grote zakken omdat ik er zowat de helft van mijn spullen in kwijt kan, ben ik er na Lady Bird van overtuigt dat eender wie mij kan inpakken met een schoon, klein verhaal. Dat in contrast met het grote verhaal dat in de film verscholen zit. Ik vind het zo mooi om te zien hoe Christine en haar mama het soms niet kunnen vinden gewoon omdat ze alle twee zichzelf zijn. En niet omdat de een een puberale dochter is en de andere een overbezorgde moeder. Hoe de film niet zoals grote Hollywoodproducties toewerkt naar een happy end en alle vervelende kantjes van het leven verborgen houdt.

Want, laten we eerlijk zijn, het leven is altijd het leven. Ik wacht op een tijd waarin ik met draagbare kleren thuiskom van een kringloopwinkel, ik t-shirts durf dragen onder overgooiers zonder mezelf een trendslet te vinden en verliefdheid er in alle films zo echt uit ziet. Ondertussen hoop ik dat Saoirse Ronan naar huis gaat met de Oscar voor beste actrice – al kan daar nog verandering in komen, ik werk moedig verder aan een planning om alle genomineerde films te bereiken voor de uitreiking. Let maar niet op mij, terwijl ik crisisgewijs mijn haar roze verf en op zoek ga naar de beste versie van mezelf.

Photo via imdb.

What if this is the best version (of me)?

In slaap vallen op de zetel

De afgelopen week was bijzonder … (adjectief zelf in te vullen). Het regende pijpenstelen tijdens een uitje naar Maastricht. Mijn haar werd met de dag sneller vettig door de wind. En ik ben tonnen “levenservaring” rijker, al zeg ik het zelf. Wat ik precies met die wijsheid zal doen in de nabije toekomst is nog niet duidelijk want voorlopig val ik op vrijdagavond nog uitgeput in slaap op de zetel tijdens het kijken van een random programma of b-film met een topcast – ik heb het over Murder on the Orient Express. Op tijd in bed kruipen lukt al, maar ik moet nog veel leren. Voorlopig trek ik me op aan mindful mijn schouders ophalen. Slapen doe ik straks wel.

In slaap vallen op de zetel

Morgen is nog een dag

De wereld eindigt vanavond om klokslag twaalf uur. Of ja, het weekend toch. Voor velen het begin van de vijfdaagse hel naar een hernieuwde vrijheid, de tocht door het donker, de van sleur doordrenkte werkweek. Ik ben niet het type voor een ‘I love monday’-shirt en heb mij to do’s nog niet klaar, maar als je de dag neemt zoals ie is, is het ook een dag. Vierentwintig uur lang. De frisse start laat ik achterwege. De wekker zal vroeg gaan, het weekend zal achter ons liggen en het zal nog donker zijn, maar ik zal opstaan. Niet zeker wetend welke dag het is en of de wekker wel echt ging. Maandag zal voorbij gaan zoals alle andere dagen die om mij draaien.

Morgen is nog een dag

Kwantiteit boven kwaliteit

Door iets iedere dag, jaren aan een stuk te doen. Zo wordt ge goed in iets. Dat schrijft Elizabeth Gilbert in Big Magic, mijn favoriete non-fictie voor op het nachtkastje. Als ge tien jaar aan een stuk iedere dag schrijft, dan wordt ge een meester in het schrijven. Wat niet wil zeggen dat mensen uw stukken graag of zelfs maar willen lezen, maar gij weet nu wel hoe ge een pen vasthoudt die ge bij weinig concentratie hard in het papier drukt. Dan kunt ge de volgende dag exact hetzelfde schrijven. Kwantiteit.

Een goede schrijver is een uitstekende lezer. Tip nummer een van Stephen King, de man van 80+ boeken, is veel lezen. Van het betere zelfhulpboek tot de slechtere thriller verkocht als literatuur. Van de niets verhullende roddelpers tot de meest nietszeggende gedichten. Van Herman tot Koch en Brusselmans. Nu, in lezen ben ik al een meester. Ik weet namelijk hoe ge kleingeld in de gleuf van de boete-automaat van de bibliotheek laat glijden. Zeg nu zelf: tachtig boeken is toch weinig. Kwantiteit.

Het is 2 januari en het jaar zal pas stoppen na al zijn seconden, dieptes en vroege wekkers. Tijd is er om te gebruiken en om te verdoen. Dus als achter 363 dagen blijkt dat ik met de scheurkalender Schrijven is scheuren van Das Mag nog steeds geen volleerd schrijver ben, doe ik er voor Big Magic’s sake nog een jaartje bij. Creativiteit komt net zoals regen ook maar beter met bakken uit de lucht gevallen. Kwantiteit.

Normaal gesproken ben ik eerder van het type kwaliteit boven kwantiteit. Maar hoe kan mijn schrijven meer worden als ik het niet steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw probeer?

Tot morgen.

Kwantiteit boven kwaliteit