1 juli

Jaren dacht ik dat de eerst dag van juli niet langer van enige betekenis zou zijn voor mij. Welke werkende mens heeft iets aan/met 1 juli? Gewoon de volgende dag in een werkweek of in een vakantie die al lang begonnen is. Maar vandaag ben ik ‘weer’ werkloos. Hoog tijd dus om mijn zomerse staycation in gang te trappen met de eerste rommelmarkt van het seizoen, drie boeken tegelijk lezen – een hoofdstuk in de zon, twintig in de schaduw – en mijn nagels gellakken terwijl ik naar de voetbal kijk. Ik blijf lekker thuis deze zomer.

Een tripje naar Napels of eilandhoppen in de Egeïsche zee zou ik niet afwimpelen mocht het Lotto-gewijs op mijn pad komen, maar ik heb geen vakantieplannen in het buitenland. Jammer, dat wel, maar vakantie houden in de achtertuin is wel zo gemakkelijk. Praktisch, organisatorisch, spontaan en als het regent leg ik de kussens van ons tuinstel gewoon weer binnen. Niemand hoeft het zwembad dicht te leggen of een oude herhaling van de kampioenen moet kijken op BVN (uhm).

Zonnecrème smeren, eindeloos lezen, laat ontbijten, nog later lunchen, lang lang wandelen bij zonsondergang, heel vroeg wakker worden zonder reden, door tijdschriften bladeren in de zon, teenslippers verslijten, moe zijn, de krant uitlezen. Thuis een beetje vakantie vieren.

1 juli

Guilty pleasures – wat wil het lot me nu weer wijsmaken

Zoals dat gaat met de highs en lows van het leven – zelfzeker vs radeloos, dolgelukkig vs rusteloos, Lena Dunham vs Kim K, de Standaard vs Dag Allemaal – leef ook ik met de schrik voor hoogteziekte. We hebben allemaal wel zo’n vriend die op weg naar Machu Picchu op een of ander kruid heeft moeten kauwen en er nu vast van overtuigd is dat God bestaat. Want Jezus, hemel en iedere heilige waarvan hij de naam niet kent! Hij voelde zich als herboren toen hij al die Inca’s zag. Soms moet ook ik een dag door met guilty pleasures in plaats van hidden gems.

Ik ga samen met al mijn vrienden in de UK (duh) de komende acht weken stiekem – vandaar guilty – obsessen over Love Island. Het programma dat doet uitschijnen alsof mensen echt geloven dat ze op televisie de ware liefde zullen vinden en tegelijkertijd de hele dag in een bikini rondlopen. Blind Getrouwd meets Temptation Island en ondertussen wordt er ook nog wat reclame gemaakt voor geluidsapparatuur en drinkbussen. #stayhydrated

Volgens mij is het tot op de dag van vandaag nog steeds onduidelijk waarom de finale van vorig jaar het kijkcijferrecord brak. Ja, dat leest u goed, een kijkcijferrecord. Toch niet zo stiekem dus. Ja, dat leest u goed, een finale. De kandidaten gaan namelijk niet alleen op zoek naar liefde, maar ook naar 50k in cold hard cash. Dat is dan vermoedelijk bedoelt om al die zwemshorts en lage poeder mee te betalen. Wat jammer van dat zwembad, zo onaangeroerd. Maar dat record dus.. een beetje zoals waarom niemand snapt dat Ben Crabbé nog altijd Blokken presenteert en waar Xavier al die dagschotels blijft steken.

Bedenking: waarom blijven we op zoek gaan naar dat ene geniale idee als we ook vallen voor gewoon leuk? Waarom mindfucks als entertainment het ook doet? Waarom poëtisch als droog zijn boodschap ook overbrengt? Waar twee matige ideeën vinden om er één goed van te maken? Waar blijf ik al deze vragen vandaan halen? Waar blijft Xavier al die dagschotels steken? Het lijkt me wel zo fair dat ik hier stop met deze boodschap van het lot.

PS: Kendall en Niall moeten winnen!

PPS: Wat is jouw guilty pleasure these days?

Guilty pleasures – wat wil het lot me nu weer wijsmaken

Hidden gems – het lot wil me iets vertellen

Zeg me – please – dat ik niet de enige ben. Ik dagdroom wel eens van de tekeningen die ik wil maken, van de scenario’s die ik wil filmen en van de stukken die ik wil schrijven. Op zoek naar meer inspiratie (maar eigenlijk creativiteitdodend) scroll ik dan in het wilde weg. Met als gevolg dat ik alleen nog maar kan denken aan alles wat al gemaakt is. Dat niets ooit zal lijken wat het is. Niemand zal willen kijken naar dat stukje ik.

Jaloezie bekruipt me op rare momenten. Mijn hart loopt over, het lot wil me iets vertellen. Het kan dus nog. Mensen raken met iets zichtbaar kleins, met iets wat niet meteen opvalt tussen alle om aandacht schreeuwende pogingen. Headed East is dat kleine verhaal waar ik zo van houd. Een groots gebaar dat duidelijk moeite en moed kostte, en eerlijkheid, maar niet iedereen krijgt wat ie verdient (deze video wens ik miljoenen toe, ogen én views).

Maar gaat het daar echt om? Tellen de likes, hartjes en centen op de bankrekening echt? Gaat het stiekem niet gewoon om de ervaring? Om het leven (leven)? Jack en Fraser zijn echt niet op reis vertrokken enkel en alleen om er een YouTubefilmpje van te maken, toch? Hoeveel zinnen kan ik nog bedenken om ze vervolgens met een vraagteken te laten eindigen? Een stuk of twee? Misschien drie? Willen we echt al deze dingen doen zodat we ze gewoon online kunnen delen?

 

Hidden gems – het lot wil me iets vertellen

2 juni

Er zijn zo van die dagen die jaren aan een stuk vreselijk zijn. Niet omwille van de leeftijd, wel door examens, examenstress, sollicitaties, sollicitatiestress en naderende eindes. Ik heb het natuurlijk over jarig zijn begin juni. En soms heb je geluk. Waarschijnlijk had ik gewoon hoerenchance dit jaar: schoon weer (maar ook niet overdreven warm zodat je eigenlijk liever putteke winter zou verjaren), een zaterdag (én de optie nog om een keer dit semester een les te skippen), een job (voorlopig, verdere zekerheid is er niet) en geen einde. Alleen maar nieuwe beginnen.

De zomer en een fris levensjaar lachten me gisteren toe. Bagels eten, zonnehoedjes passen, verliefd worden op nog maar eens een blazer, kaartjes kijken en rommelmarkten, waar ze al een iets aan de helft van de prijs (50% dus) weggeven. Ik durf met grote zekerheid te zeggen dat 2 juni 2018 mijn favoriete verjaardag van de afgelopen vijf jaar is. Low-key – zonder begin april al vroege cadeaus voor mezelf te kopen. Casual – zonder van één dag een verjaardagsmaand te maken. Gewoon – zonder na te denken.

2 juni

Dippin’

En plots is het juni.

ashley-batz-1298-unsplash.jpg

Ik zou nu iets kunnen schrijven over waarom ik zo weinig geschreven heb, maar meta is toch niet zo mijn ding. Dus ik houd het bij ‘een dipje’, een simpel woord voor iets heel ingewikkelds. Misschien wordt het zelfs wel gewoon te vaak gebruikt, kunnen we op sommige momenten even niets anders verzinnen en weet nu niemand wat ik precies bedoel.

Het dipje werd deels veroorzaakt door het warme weer. Want als ik dan in mijn bed lag, wou ik het liefst zo snel mogelijk in slaap vallen. Ik hoef gelukkig niet meer onder de dakpannen te kruipen (lees: boven in ons stapelbed te gaan liggen), maar warm is het ook als je ‘beneden’ slaapt. Het gezweet, het gepuft en het getik van de regen tegen het rolluik, het licht van de straatlantaarns dat door de gaatjes valt, het gezucht van de ventilator.

En deels omdat ik de dagen niet meer kon tellen. Dramatische gevolg (of was het eigenlijk gewoon de oorzaak van dit probleem?): mijn scheurkalender was blijven plakken in april. Ik vroeg me af of ik dit jaar nog wel schrijver zou kunnen worden. Tot ik op een bepaald begon te hyperventileren en niet meer wist met welke vinger ik normaal gezien de spatiebalk indruk. Groot probleem. Nog meer paniek. Raar getyp en uiteindelijk radiotoetsenstilte.

Toch brengt iedere maand een nieuw begin. Chanceke, want ik heb die kalender echt niet voor niets op mijn kerstlijstje geschreven en voor 1 januari al helemaal doorgelezen om nu vooral niet te doen alsof ik heel verbaasd, verrast en ja zelfs hartstikke verstomd sta van fantastische, originele schrijfadvies. Ook ruim interpreteerbaar. Neem risico’s! Zoek niet, vind! Schrijf! Doe het maar..

Daar moet je het dan mee doen.

Photo by Ashley Batz on Unsplash.

Dippin’

Kleine beer

Als ik ’s avonds laat thuis de oprit op wandel – de auto staat bij de buren – en naar boven kijk, ben ik altijd verbaasd. De sterren staan er maar weer. Zonder dat we het door hebben, vaak. Te staan. Het donker is ook niet alles, maar sterren maken mijn nacht. In die acht seconden die ik nodig heb om aan de achterdeur te geraken ben ik wel oneindig dankbaar. Want eigenlijk was het toch weer een goede dag en zelfs week, maand, jaar. Op een paar seconden barst mijn hart helemaal open (#blessed). Heel even weet ik waar ik ben. Een milliseconde lang denk ik zelfs dat ik toch maar eens een boek moet schrijven (of moet beginnen aan een idee), dat het leven een zin heeft en dat ik vaker bokes met choco moet eten. Het leven is te kort voor opkroppen, ja-knikken en nee-denken. Meer ademen, lachen, lopen, fluisteren, gieren, trots zijn.

Kijk vanavond eens omhoog. Misschien voel je het ook.

Kleine beer

Toen en nu

Acht jaar geleden zette ik voor het eerst voet in Parijs. Dat deed ik niet alleen. Ik was er met de vrienden van mijn leven (lees: klasgenoten) en zou dankzij de regen enkel momenten onthouden: de kortste ipv de mooiste weg van punt A naar punt B, schuilend voor de regen de laatste happen van een broodje gezond eten, onder afdakjes naar de muren van het dichtstbijzijnde gebouw staren om vooral de wind niet te moeten voelen en de Mona Lisa liet aan me voorbij gaan. De geur van de metrostations zit nog steeds in mijn neus.

Ik had verliefd kunnen worden op Parijs en op mijn eerste citytrip, mocht het toen niet zo geregend hebben.

nirzar-pangarkar-19710-unsplash.jpg

Afgelopen weekend ging ik naar datzelfde Parijs, acht jaar later. Nu badende in de zon en net zoals toen net geen zeven uur op de bus met een hoop jengelende jung. Het slapen ging me al wat beter en ik begreep de franse chansons. Op Montmartre vindt iedere kunstenaar je nog een knap meisje (fille) – of toch knap genoeg om je te laten betalen voor een tekening en voor een plasje in Les Tuileries leg je de mooie som van tachtig eurocent neer. De elektriciteit van Centre Pompidou komt nog altijd via de gele buizen binnen en Louis XIV leefde echt als god in Frankrijk. Het uitzicht vanop de Eiffeltoren is er nog en de Mona Lisa lacht nog steeds.

Alleen ik en mijn ziel, Parijs zijn een beetje anders.

Photo by Nirzar Pangarkar on Unsplash.

Toen en nu