Welkom terug. Ik heb je 48 uur gemist

Ik ben niet helemaal zeker, maar ik denk dat ik soms twijfel. De zin spreekt voor zich, toch? Dus in plaats van dan gewoon iets te doen – ook al is het resultaat dan niet perfect of op z’n minst een beetje hoe ik het wou – doe ik niets. Daar gaat het fout. Daar gaat een fout. Wat hebben we geleerd vandaag? Niets schrijven is niet schrijven. En soms is het ook schrijven.

Het is ondertussen drie maanden geleden dat ik besloot iedere dag te schrijven / bloggen en ik overweeg (of overdrijf) en probeer te leren van de dagen waarop Instagram me zegt dat ik er beter voor moet gaan. Ik zeg altijd: Een dag niet nagedacht is een dag niet geleefd. Maar misschien pas ik mijn motto beter aan. Wat dacht je van ‘Sien, je hebt nog exact 31 minuten om iets te schrijven vandaag’ of ‘laat het gras maar groeien’?

(Ik weet eigenlijk al heel zeker dat ik ga voor ‘niet geschoten is altijd mis’. Of zal ik nog wat twijfelen aan de keuzes die van mijn leven maken wat het is. (Het antwoord is ‘millennial’ in de breedste zin van het woord.) Ik ga dat niet even doen. En slapen. Ook belangrijk.)

#denkt #nog #eens #goed #na

A post shared by Floor Denil (@floordenil) on

Advertenties
Welkom terug. Ik heb je 48 uur gemist

Zonder einde of eindeloos?

Ik wacht wel op de zomer om na te denken. Op ellelange dagen in de bloedhete zon. Ik zal van alles maar weinig wanneer het leven van vroeger even stilvalt en ik tegen eind augustus op volle toeren de tijd probeer terug te draaien. Het moment waarop ik besef dat ik weer een zomer voorbij heb laten gaan zonder bucketlist of nieuwe filosofische inzichten komt te laat. Het begint langzaam, die vakantie, en ik vraag me af wat ik in godsnaam acht weken aan een stuk zal doen. Ik plan boekenlijsten in mijn hoofd en hoop dat ik als nieuw aan het andere eind van de zomer uitkom. Al gauw blijkt dat er niets te doen valt behalve te wachten op september. In de gietende regen.

In de tussentijd ga ik als een kip zonder kop door het leven, denk ik vooral niet na en probeer ik heel hard te doen alsof. Ik weet waar ik mee bezig ben.

Zonder einde of eindeloos?

Stoor ik?

Als het even mag, graag jullie aandacht voor Lisa Congdon – of op z’n minst voor dit interview met haar door Creative Boom. De mooiste raad komt altijd ‘van online’. Geheel meta geef ik jullie internetsgewijs al deze wijsheden door. Alleen zij die goed genoeg kijken, die voldoende aandacht besteden aan de details en die niets zoeken achter dingen waar niets achter te zoeken valt, merken het op.

“Fake it until you figure (the rest of) it out. The truth is, most people won’t notice you don’t really know what you are doing.” – Lisa Congdon

In een ideale wereld zou ik gevraagd hebben of het wel past. Zo op dit moment, of ik niet ongelegen kom. Of ik niet stoor. Want laten we wel eerlijk zijn. Te veel mensen eisen ongevraagd onze tijd op voor de meest nutteloze dingen. Zoals ik nu ook doe. Ik vraag je een interview te lezen waar veel mensen (lezers? Jij!) misschien helemaal niets aan zullen hebben. En toch doe ik het. Omdat het kan, ik er goesting in heb en niemand me zal tegenhouden.

En soms doen we het onszelf aan. Hoe veel mensen volg je wel niet op Instagram waarvan je iedere keer denkt ‘die weer’. Onnodig, maar net zoals we niet de moeite nemen om naar beneden te scrollen in vervelend reclamemails waarop we niet langer geabonneerd wensen te zijn, kijken we liever naar de foto’s en captions van mensen die ons niet doen. Koud laten. Vervelen. Zich aan ons opdringen. Beetje vervelend, maar ik hoop dat jij hier bent omdat je hier wil zijn. Niet omdat je denkt dat er iets te winnen valt of hoopt dat ik morgen eindelijk stop met zeveren.

Stoor ik?

De aanhouder wint

Na lang nadenken heb ik besloten nog niet op te geven. Heel even dacht ik dat ik geen andere optie had. Of misschien wilde ik dat ik geen andere optie had? Ik zou stoppen met schrijven. Dat had ik beslist tijdens de afwas. Maar na de reacties die ik kreeg op de post van gisteren – een antwoord van jullie op een door mij gestelde vraag – was ik ervan overtuigd dat er wel degelijk nog gelezen wordt. Waarvoor liefde en hartjes.

Met moeite vind ik tijd voor al die boeken die ik wil lezen en al de les voorbereidingen die ik moet maken. Werk en vrije tijd leken nog nooit zo ver van elkaar verwijderd. In realiteit is het maar een fietstochtje van een paar minuten, al vraagt het een zeker inlevingsvermogen thuis te komen zonder al te veel. Bovendien moesten de laatste pagina’s van Het smelt er echt door vandaag. Wat. een. opluchting.

Morgen ben ik er weer. Misschien moet ik gewoon mijn fitnessabonnement opgeven?

De aanhouder wint

Missed me?

Zaterdag 24 februari. Ik wist dat de dag eens ging komen, maar toch. Onverwachts is het juiste woord. Gisteren (vandaag?) keek ik om exact 00:00 naar het scherm van mijn telefoon. Ik was al te laat. Ik kon nog wel een bericht terug in de tijd plaatsen, maar dat voelde een beetje als valsspelen. De eerste dag van het jaar zonder blogpost, maar I’m still alive.

Best wel jammer want het moment om nog snel iets te schrijven was gewoon aan me voorbij gegaan zonder dat ik het besefte, zonder dat ik het doorhad. Toch, no worries. Ik doe dit niet omdat ik vind dat ik iets moet bewijzen. Ik wil gewoon meer schrijven en dat is me nu toch al twee maanden goed gelukt. Progress > perfection. Want eerlijk, soms vind ik het gewoon zo slecht. Ik durf mijn berichten ook niet meer opnieuw te lezen nadat ik ze ge-spelling-checkt en gepost heb. Ik zou dood neervallen wegens een te hoog cringe-gehalte, maar daar gaat het gelukkig niet om.

Ik ben oplettender geworden. Het zijn vaak de kleine gesprekjes, de blikken die elkaar kruisen of zelfs de woorden die niet uitgesproken worden die me inspiratie geven. Ook al lijken de dagen soms zo hard op elkaar, ze zijn allemaal net een beetje anders. Om daar achter te komen moest ik mezelf eerste forceren tot dagelijks schrijven. Ik ben er nog altijd niet helemaal achter waarom dit ‘blijkbaar’ voor mij goed werkt – ja, los van gisteren dan. Die kleine moeite maakt voor mij nu al een wereld van verschil.

Die gemiste kans van gisteren deed me dus even nadenken, iets waar ik al even weinig tijd voor heb. Ik denk dat ik lange tijd wou dat de tijd zou blijven stilstaan of dat ik terug op kot zou kunnen gaan, maar vandaag ben ik alleen maar benieuwd naar (wat ik) morgen (zal schrijven).

PS: ik weet ook gewoon nooit of ik Engelse uitspraken in italic moet zetten of niet. Help!

Missed me?

Dag 51

Wonderbaarlijk vind ik het. (Nu ik dat woord zo in ’t lang uitgetypt zie staan, denk ik het volgende: wat een raar woord. Het wonder dat gebaard wordt?) We zijn al dag 51 van deze jarige cyclus. Hoera en al! Ik ben er nog, mijn alterego is er nog, de blog is er nog. Oef.

Vandaag was overduidelijk weer zo’n dag van te veel prikkels, laat me even nadenken en alles komt altijd goed. Vooral dat laatste houdt me iedere minuut van de dag overeind. Oké, daar klink ik weer even zwaar alsof ik op het punt sta een depressie in te zakken. Wat niet het geval is. Ik wil gewoon zeggen: doe het gewoon. Niets is voor altijd.

(Maar morgen ben ik hier weer, zoals altijd.)

Dag 51

Weekendvibes op maandagochtend

Voor wie vanavond nog wat tijd heeft of liever op een vroege maandagochtend nageniet van het weekend, ziehier mijn aanraders om het weekend nog even bij jou te houden.

  • prachtige Love Stories with Dolly Alderton of beter gezegd (de eerste aflevering) met Vanessa Kirby, die de jonge Princess Margaret speelt in The Crown. Dolly is mijn favoriete podcaststem, samen met Pandora Sykes, en naar aanleiding van haar nieuwste boek brengt ze een reeks onverwachtse liefdesverhalen. Zestig minuten genieten. Zo gaat die maandagvoormiddag wel voorbij.
  • waarom ik best wel honderd jaar zou willen worden als inwoner van Barbados.
  • episode 2 van het wondermooie Conception van the New York Times. Na een aflevering over een mama met depressie opnieuw een hartverscheurend verhaal van een alleenstaande mama die haar kindje haar kindje laat zijn.
  • Uma Thurman is boos.
  • Hoog op de verlanglijst: deze handtas van Essentiel. Een aankoop die ik volledig kan verantwoorden op basis van dit artikel van Weekend Knack. Want we zijn nooit te oud om te spelen, te kleuren en te schommelen.
  • Toegevoegd aan het lijstje van Oscarnominaties die ik al gezien heb voor de eigenlijke uitreiking: the shape of water. Hoog Amélie Poulain-gehalte vond ik. Liefde van het zuiverste water volgens Humo en tijdloos sprookje, aldus The Telegraph.

Tot morgen.

Weekendvibes op maandagochtend