Welkom terug. Ik heb je 48 uur gemist

Ik ben niet helemaal zeker, maar ik denk dat ik soms twijfel. De zin spreekt voor zich, toch? Dus in plaats van dan gewoon iets te doen – ook al is het resultaat dan niet perfect of op z’n minst een beetje hoe ik het wou – doe ik niets. Daar gaat het fout. Daar gaat een fout. Wat hebben we geleerd vandaag? Niets schrijven is niet schrijven. En soms is het ook schrijven.

Het is ondertussen drie maanden geleden dat ik besloot iedere dag te schrijven / bloggen en ik overweeg (of overdrijf) en probeer te leren van de dagen waarop Instagram me zegt dat ik er beter voor moet gaan. Ik zeg altijd: Een dag niet nagedacht is een dag niet geleefd. Maar misschien pas ik mijn motto beter aan. Wat dacht je van ‘Sien, je hebt nog exact 31 minuten om iets te schrijven vandaag’ of ‘laat het gras maar groeien’?

(Ik weet eigenlijk al heel zeker dat ik ga voor ‘niet geschoten is altijd mis’. Of zal ik nog wat twijfelen aan de keuzes die van mijn leven maken wat het is. (Het antwoord is ‘millennial’ in de breedste zin van het woord.) Ik ga dat niet even doen. En slapen. Ook belangrijk.)

View this post on Instagram

#denkt #nog #eens #goed #na

A post shared by Floor Denil (@floordenil) on

Advertenties
Welkom terug. Ik heb je 48 uur gemist

Stoor ik?

Als het even mag, graag jullie aandacht voor Lisa Congdon – of op z’n minst voor dit interview met haar door Creative Boom. De mooiste raad komt altijd ‘van online’. Geheel meta geef ik jullie internetsgewijs al deze wijsheden door. Alleen zij die goed genoeg kijken, die voldoende aandacht besteden aan de details en die niets zoeken achter dingen waar niets achter te zoeken valt, merken het op.

“Fake it until you figure (the rest of) it out. The truth is, most people won’t notice you don’t really know what you are doing.” – Lisa Congdon

In een ideale wereld zou ik gevraagd hebben of het wel past. Zo op dit moment, of ik niet ongelegen kom. Of ik niet stoor. Want laten we wel eerlijk zijn. Te veel mensen eisen ongevraagd onze tijd op voor de meest nutteloze dingen. Zoals ik nu ook doe. Ik vraag je een interview te lezen waar veel mensen (lezers? Jij!) misschien helemaal niets aan zullen hebben. En toch doe ik het. Omdat het kan, ik er goesting in heb en niemand me zal tegenhouden.

En soms doen we het onszelf aan. Hoe veel mensen volg je wel niet op Instagram waarvan je iedere keer denkt ‘die weer’. Onnodig, maar net zoals we niet de moeite nemen om naar beneden te scrollen in vervelend reclamemails waarop we niet langer geabonneerd wensen te zijn, kijken we liever naar de foto’s en captions van mensen die ons niet doen. Koud laten. Vervelen. Zich aan ons opdringen. Beetje vervelend, maar ik hoop dat jij hier bent omdat je hier wil zijn. Niet omdat je denkt dat er iets te winnen valt of hoopt dat ik morgen eindelijk stop met zeveren.

Stoor ik?

Missed me?

Zaterdag 24 februari. Ik wist dat de dag eens ging komen, maar toch. Onverwachts is het juiste woord. Gisteren (vandaag?) keek ik om exact 00:00 naar het scherm van mijn telefoon. Ik was al te laat. Ik kon nog wel een bericht terug in de tijd plaatsen, maar dat voelde een beetje als valsspelen. De eerste dag van het jaar zonder blogpost, maar I’m still alive.

Best wel jammer want het moment om nog snel iets te schrijven was gewoon aan me voorbij gegaan zonder dat ik het besefte, zonder dat ik het doorhad. Toch, no worries. Ik doe dit niet omdat ik vind dat ik iets moet bewijzen. Ik wil gewoon meer schrijven en dat is me nu toch al twee maanden goed gelukt. Progress > perfection. Want eerlijk, soms vind ik het gewoon zo slecht. Ik durf mijn berichten ook niet meer opnieuw te lezen nadat ik ze ge-spelling-checkt en gepost heb. Ik zou dood neervallen wegens een te hoog cringe-gehalte, maar daar gaat het gelukkig niet om.

Ik ben oplettender geworden. Het zijn vaak de kleine gesprekjes, de blikken die elkaar kruisen of zelfs de woorden die niet uitgesproken worden die me inspiratie geven. Ook al lijken de dagen soms zo hard op elkaar, ze zijn allemaal net een beetje anders. Om daar achter te komen moest ik mezelf eerste forceren tot dagelijks schrijven. Ik ben er nog altijd niet helemaal achter waarom dit ‘blijkbaar’ voor mij goed werkt – ja, los van gisteren dan. Die kleine moeite maakt voor mij nu al een wereld van verschil.

Die gemiste kans van gisteren deed me dus even nadenken, iets waar ik al even weinig tijd voor heb. Ik denk dat ik lange tijd wou dat de tijd zou blijven stilstaan of dat ik terug op kot zou kunnen gaan, maar vandaag ben ik alleen maar benieuwd naar (wat ik) morgen (zal schrijven).

PS: ik weet ook gewoon nooit of ik Engelse uitspraken in italic moet zetten of niet. Help!

Missed me?

Weekendvibes op maandagochtend

Voor wie vanavond nog wat tijd heeft of liever op een vroege maandagochtend nageniet van het weekend, ziehier mijn aanraders om het weekend nog even bij jou te houden.

  • prachtige Love Stories with Dolly Alderton of beter gezegd (de eerste aflevering) met Vanessa Kirby, die de jonge Princess Margaret speelt in The Crown. Dolly is mijn favoriete podcaststem, samen met Pandora Sykes, en naar aanleiding van haar nieuwste boek brengt ze een reeks onverwachtse liefdesverhalen. Zestig minuten genieten. Zo gaat die maandagvoormiddag wel voorbij.
  • waarom ik best wel honderd jaar zou willen worden als inwoner van Barbados.
  • episode 2 van het wondermooie Conception van the New York Times. Na een aflevering over een mama met depressie opnieuw een hartverscheurend verhaal van een alleenstaande mama die haar kindje haar kindje laat zijn.
  • Uma Thurman is boos.
  • Hoog op de verlanglijst: deze handtas van Essentiel. Een aankoop die ik volledig kan verantwoorden op basis van dit artikel van Weekend Knack. Want we zijn nooit te oud om te spelen, te kleuren en te schommelen.
  • Toegevoegd aan het lijstje van Oscarnominaties die ik al gezien heb voor de eigenlijke uitreiking: the shape of water. Hoog Amélie Poulain-gehalte vond ik. Liefde van het zuiverste water volgens Humo en tijdloos sprookje, aldus The Telegraph.

Tot morgen.

Weekendvibes op maandagochtend

Dag 31

Hallo laatste dag van januari, lezers en wereld. Ik ben er nog.

tom-coe-426084.jpg

Exact een maand geleden nam ik de beslissing iedere dag te gaan bloggen. Het maakte me niet uit hoe kort/lang en onbeduidend het alledaagse stukje zou zijn, zolang er maar iedere dag een donkerblauw vakje verscheen in mijn WordPresskalender. Op het moment van die beslissing had ik nooit gedacht dat ik dit een maand lang zou uithouden. Ik wens mezelf daarom een welgemeende proficiat. Ik ben dan een beetje gaan nadenken – dat doe ik nogal eens – over waarom ik mijn voornemen al een maand lang volhoud. Ik kwam tot de volgende conclusies.

Een: (sorry, maar) ik doe dit echt voor mezelf. Het afgelopen jaar wilde ik zoveel voor deze blog. Ik kribbelde notitieboekjes vol. Alles in functie van jullie, de lezers. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van jullie. Maar waarom zou ik mijn vrije tijd opofferen voor (nobele on)bekenden/anoniempjes als ik er in de eerste plaats niets voor mezelf uithaal? (Egoïst!)

Twee: (en deze gaat volledig tegen alle principes van de blogplanning in) geen planning is de beste planning. In het verleden (blogmas etc) plande ik maanden vol om vervolgens mijn eigen verwachtingen niet te kunnen inlossen. Gevolg? Teleurgesteld in mezelf en no plezier. Dus doe ik het zonder planning. Vermindert de druk en verruimt de mogelijkheden. Dat brengt me dan naadloos bij nummer

Drie: creativiteit komt vanzelf als je meer doet. In de wereld van big magic staat doen boven nadenken. Ik geef mezelf zo weinig tijd om na te denken dat ik ’s avonds in mijn bed, terwijl ik eigenlijk al wil slapen, een blogpost typ. Door gewoon te doen (aka te schrijven) en niet (te veel) na te denken, krijg ik meer ideeën en energie. Inspiratie komt bijgevolg niet uit grandioze aha-erlebnissen of spirituele nirvana’s, maar wel uit oplettendheid voor de kleine dingen in het leven.

Het zijn maar een paar bedenkingen – meer kan er niet vanaf vandaag, de hersenen spartelen om boven water te blijven. Hopelijk gaat het schrijven me iedere dag beter af en haal ik binnen een paar weken toch weer mijn broodnodige aantal uren slaap per nacht.

Tot morgen!

Photo by tom coe on Unsplash

Dag 31

Morgen is nog een dag

De wereld eindigt vanavond om klokslag twaalf uur. Of ja, het weekend toch. Voor velen het begin van de vijfdaagse hel naar een hernieuwde vrijheid, de tocht door het donker, de van sleur doordrenkte werkweek. Ik ben niet het type voor een ‘I love monday’-shirt en heb mij to do’s nog niet klaar, maar als je de dag neemt zoals ie is, is het ook een dag. Vierentwintig uur lang. De frisse start laat ik achterwege. De wekker zal vroeg gaan, het weekend zal achter ons liggen en het zal nog donker zijn, maar ik zal opstaan. Niet zeker wetend welke dag het is en of de wekker wel echt ging. Maandag zal voorbij gaan zoals alle andere dagen die om mij draaien.

Morgen is nog een dag

Into the water – Paula Hawkins | RecenSIEN 04

Hoe volg je je debuutroman en absolute bestseller op? Het was niet gemakkelijk voor Paula. Critici hadden pagina’s genoeg om iets mindere quotes te vergelijken met iets betere quotes. Het simpele vertelperspectief uit The girl on the train werd vervangen door het multistandpunt van, zo blijk, een heel dorp. Hawkins moet onderweg te veel tips weggeven zodat de lezer nog kan volgen. En dat is best jammer.

Wel even goed? Het verhaal van ‘moeilijke vrouwen’. Beckford staat bekend om zijn vele zelfmoorden. Lang geleden werden vrouwen er ondergedompeld in het meer. Als ze levend terug boven water kwamen, werden ze opgehangen wegens hekserij – duh, logisch toch? De laatste decennia sprongen de vrouwen zelf. Of zo gelooft het dorp.

Nel verdwijnt na maanden van beschuldigingen in de verdrinkingspoel. Volgens sommigen ‘haar verdiende loon’. Nel was sinds jaar en dag geobsedeerd door de vrouwen die zichzelf overgaven aan het water. Haar obsessie zou de beste vriendin (Katie) van haar dochter (Lena) tot zelfmoord hebben aangezet. Een onderzoek naar het eigen dood brengt haar zus (Jules) terug naar Beckford. Oude herinneringen en een ongekende geschiedenis komen boven water.

Vijf sterren voor het verlangen naar zwemmen in een meer dat ik kreeg van dit boek. Drie sterren op het voorhoofd van Hawkins. Ik wacht geduldig op boek nummer drie en ondertussen klasseer ik dit exemplaar onder ‘boeken die ik liever op vakantie gelezen had’ wegens echte pageturner.


Gezien de berichten die ik de afgelopen week postte, zou je misschien kunnen denken dat ik me vastklamp aan een thema. Edoch, niets is minder waar. De toevalligheden van het leven (of van algoritmes) brachten jou toch ook naar deze blog, niet?

Into the water – Paula Hawkins | RecenSIEN 04