Genuine fraud – E. Lockhart | RecenSIEN 03

Tijdens een recente impulstrip naar Standaard Boekhandel koop ik met een gekregen cadeaubon een agenda. Een first world problem dient zich aan: ik heb nog een kleine tien euro over. Na drie rondjes door de kleine winkel die voor de helft bestaat uit tijdschriften en kinderboeken vind ik, op van de zenuwen (ik moest opeens dringend naar het toilet en mijn parkeerticket was op dat moment al verlopen), een petite mini boekenrek met een aantal engelstalige boeken. Mijn oog valt op de naam E. Lockhart. Ik bedenk me niet en trek naar de kassa.

Afgelopen zomer las ik We were liars, als eerste boek op mijn e-reader. Dat kwam met bijzonder veel spijt. Had ik die 180 euro niet gewoon aan echte boeken moeten spenderen? Sinds de dag dat ik de laatste pagina omsloeg omtikte, staat het fysieke exemplaar op mijn verlanglijstje wegens ‘dit ga ik tien keer opnieuw lezen’. Zou mooi staan langs The fault in our stars. Dus lang verhaal kort: ik koos voor Lockhart omdat ik zo ondersteboven was van haar andere boek. Viel dat even tegen.

Julietta West Williams aka Jule is een echte genuine fraud. Als weeskind slash action hero bedenkt ze haar eigen verleden. Terwijl ze een geheime agente aan het lijntje houdt met valse paspoorten en verschillende pruiken, wordt Jule’s echte verleden letter per letter onthuld. Ze is geobsedeerd door haar rijke vriendin Imogen en is niet vies van een spatje bloed of zweet, maar op onvoorbereide momenten valt ze door de mand. Spannend en onverwachts, maar gewoon niet We were liars-goed, maar dat licht eigenlijk aan mijn hoge verwachtingen.

Wat ik wel van het boek kreeg, is een nog groter verlangen naar Martha’s Vineyard. Beide boeken spelen zich (deels) af het op eiland waar vooral de rich (and famous) hun zomers doorbrengen. Als een idyllisch Saint-Tropez, overladen met druiven en met een bijzondere taalgeschiedenis – lange tijd ‘sprak’ iedereen er gebarentaal wegens een verspreid gen van de ontdekkers van het eiland – trekt het mijn aandacht als geen ander. En als ik daar dan toch ben, reis ik in een keer door naar Nantucket.

Twee sterren voor Genuine fraud, Vijf voor mijn vernieuwde eilandendroom.

Advertenties
Genuine fraud – E. Lockhart | RecenSIEN 03

#WOMENSMARCH

Een jaar geleden werd ik helemaal blij van de glitterige protestborden die over heel de wereld te zien waren tijdens de women’s march eind januari. Het hele gedoe kleurde mijn overzichten alle tinten girlpower en ik droomde van een betere wereld. De toekomst rooskleurig, de borsten vooruit, de borden omhoog. Vandaag not so much. Want hoe is het mogelijk dat dit jaar opnieuw duizenden vrouwen en mannen de straat op moeten en willen voor gelijkheid?

Het is 2018 en vrouwen krijgen nog steeds minder loon voor het uitvoeren van dezelfde job. Het lijstje met genomineerden voor beste regisseur op de Golden Globes was ‘all male’. De man die liever twittert dan iets anders is boos en stabiel. Een vrouw? Boos en labiel. Vrouwen moeten eerst in paniek zijn voor ze na hun bevalling een onderzoek of gepaste behandeling krijgen, omdat ze zwart zijn. Zelfs Miss België wordt tegenwoordig echt op haar uiterlijk beoordeeld.

Dus naast iedere dag schrijven wil ik daarom het volgende aan mijn lijstje van goede voornemens toevoegen: stop staying fucking neutral! Klaag wanneer het nodig is! Speak up! Be you! (Ik moet maar eens aan yoga beginnen. Mantra’s in overvloed.) Time’s up. Niemand mag zich nog verstoppen.

#WOMENSMARCH

Chicago West

Ik droom soms over de andere kant van de wereld. Zou daar ook iemand de grond onder zijn voeten voelen zoals ik? Rusteloosheid in het bloed, notebook op zak. Na een lange dag schrijft hij/zij over waarom er nog geen genderneutrale voornamenwoorden zijn die zinnen als deze mooier maken. De wind zal ook antwoorden, de lokken van een roze pruik in de wind. ’s Avonds een boekje lezen in bed en verdergaan. Zou die persoon ook twijfelen aan theorieën over het ontstaan van het heelal en zwarte gaten? Want we zijn hier toch zomaar, per toeval of beter gezegd per ongeluk. De vervoeging van het Franse werkwoord faire opzeggend wordt de frigo leeggemaakt. Die restjes spaghetti mogen nu wel weg. Ik draai me nog eens om als ik de wekker zie. Zou hij/zij ook alles in de leven op de juiste plaats zien vallen na het boeken van een reis naar Chicago West?

Chicago West

You used to call me on my cell phone

Wat ik vandaag nog steeds doe: aan mijn nagels plukken, dromen over symmetrische tekeningen maken door mijn linker- en rechterhand tegelijk in spiegelbeeld te bewegen, melk met nesquick drinken uit de grootste mok in huis, boeken kopen omdat ze een mooie cover hebben, denken dat ik morgen veel meer ga doen dan vandaag, doelloos scrollen.

Wat ik vroeger deed: symmetrische tekeningen maken door mijn linker- en rechterhand tegelijk te bewegen, denken dat de wereld heel klein is, papa bellen in een van de telefoonhokjes op de dijk in Heist wanneer we met mama een weekje naar de zee gingen tijdens de krokusvakantie, stickers plakken in een oude, ongebruikte agenda van 1998, veel voelen en voor me uit staren.

maarten-van-den-heuvel-243707

We kochten een telefoonkaartje van vijf euro in de Belgacom winkel een paar straten verderop. Dat was een van de activiteiten aan het begin van de week. Het blokje om wandelen met als doel een telefoonkaart kopen. Dan konden we iedere avond na het avondeten met papa bellen. Met ons vier kropen we in het telefoonhokje en we staarden naar de zee. De zon ging nog net niet onder en we vonden het niet nodig voor die paar meter een jas aan te doen, maar het was eigenlijk te koud om zo buiten te komen. We maakten waarschijnlijk ruzie over wie het nummer mocht intoetsen, wie het kaartje in het toestel licht schuiven en wie de hoorn als eerst mocht vasthouden. De lijn ging over en als papa een keertje niet opnam dan belden we hem de volgende dag wel weer.

Photo by Maarten van den Heuvel on Unsplash.

You used to call me on my cell phone

Ik kon niets anders bedenken

Vandaag was een sprong terug in de tijd. Ik werd regelrecht het verleden in gekatapulteerd toen ik mijn cursus (van de avondopleiding die ik volg) opendeed. In een rooskleurig toekomstbeeld zal ik ‘levenslang leren’ zonder examens af te leggen. Ah, het leven..

Het was waarschijnlijk bijzonder naïef van me om te denken dat ik met een diploma op zak nooit meer zou moeten studeren. Ik wilde toch niet mijn hele leven verder met de kennis die ik op vier jaar tijd verworven had? Ik wilde toch niet stilstaan en achteruitgaan? Ik wilde toch niet over vijftig jaar tot het groepje verbitterde senioren behoren? Met nog maar een opleiding, nog maar een cursus en nog maar een plekje op mijn cv als gevolg. Maar dat van ‘hoe breder, hoe beter’ en iets over meer kansen op de arbeidsmarkt geloof ik niet meer. Die naïviteit werd weggespoeld door het gebrek aan afwijzingen via mails. Amai, een interessante combinatie, maar niemand die me een job kon aanbieden.

En dus schreef ik me in voor nog meer onduidelijke Powerpoints, verwarde docenten en paniekaanvallen van medestudenten om er achter te komen dat je niet alles van een blaadje papier kan leren.

Over(gekwalificeerd) and out!

Ik kon niets anders bedenken

First things first: paniek

Is het je al eens opgevallen dat mensen eerst in een algemene, hersencellenafstervende paniek schieten in behoorlijk wat situaties voordat ze de volledige uitleg te horen krijgen of voordat ze zich een realistische beeld hebben kunnen vormen van een welbepaalde werkelijkheid? De mens is een kuddedier. Die ‘jij springt? dan spring ik ook’-analogie is werkelijk bewonderenswaardig, waarmee ik niet wil zeggen dat ik geen buffel ben.

Maar toch. Schiet jij in paniek? Dan schiet ik ook! Het levert goede beelden op en ik krijg al ideeën voor een onemanshow die ik samen met Wim Helsen wil maken. Klaag jij dertig dagen niet? Dan doe ik dat ook. Bovendien zal ik mijn uiterste best doen om Jan en alleman op de vingers te tikken wanneer er wel geklaagd wordt. Ook hier zie ik een idee voor een voorstelling, maar misschien niet met Wim Helsen. Klaag jij wel? Dan klaag ik lekker mee. Over het weer en al. Daar ben ik wel goed in. Klote regen / zon (schrap wat niet van toepassing is)

Weg met dertig dagen zonder klagen! Ik ga voor dertig dagen zonder paniek. Laat de kudde maar grazen. Ik ga lekker zonnebaden.

First things first: paniek