Het leven zoals het is: een aaneenschakeling van blogposts

Hier moet ik gewoon even door. De inspiratieloze dagen zullen later mijn lijden zijn, nu mijn hel. Ik denk na over mijn dag, heel gewoon en bijzonder tegelijkertijd, maar ik kan alleen maar denken aan de tijd die ik niet heb en de minuten die ik nooit zal terugdraaien. Het is hier een komen en gaan van alles wat er niet toe doet. Een beetje zoals dit bericht dus.

Het leven zoals het is: een aaneenschakeling van blogposts

zon-

Mijn laatste beetjes energie van deze week heb ik vandaag verspild aan small talk, buikspieroefeningen, kopies maken en regen. Chance dat het over drie dagen zondag is, de dag bij uitstek om van de week te genieten en het leven te vergeten.

Lang betekende zondag het einde van het weekend en een trage rit richting ’t stad – de Limburg uit. Terug naar vrienden en afleiding, naar hard werken en concentratie. Het liefst van al bleef ik tot maandagochtend thuis op de zetel liggen. Zelfs mijn koffer uitpakken bij aankomst hielp niet. Een koud kot en slaaptekort. De dag was nog nooit zo verloren, het einde nog nooit zo nabij.

Vandaag is zondag de mooiste dag van mijn leven. Gelukkig is het morgen vrijdag.

zon-

Less (time) is more

Vandaag maakte dat weer overduidelijk. Hoe meer tijd ik heb, hoe minder ik doe. Nu, ik deed vanalles vandaag, maar overdag in plaats van ’s avonds in mijn bed een blogpost schrijven zat daar niet bij. Een tripje naar Ikea, een beetje werk, veel lezen, naar de olympische winterspelen kijken en van mijn zus/onze kamer mijn kamer maken wel. De plantjes staan op een lege bureau zichzelf te wezen.

Ik waarschuw jullie alvast. Morgen is weer zo’n dag.

Less (time) is more

Throw kindness around like biologisch afbreekbare confetti

Ik kan maar niet beslissen over de inhoud van dit stukje. Mogelijke opties zijn: het nieuwsitem waar ik een mooie verwijzing naar maak, de niet te doorgronden argumenten van prins carnaval, het feit dat ik nog steeds niet aan mijn creatieve uitspattingen begonnen ben of de zwangerschap van Eva Mouton.

Opties een en twee zijn nauw met elkaar verbonden. Een op vijf gemeentes verbiedt het gooien van confetti in de aankomende stoetperiode. Het enige wat prins carnaval daarop te zeggen heeft is “confetti hoort bij carnaval. Zonder confetti geen carnaval”. Echt, een beter ‘argument’ hoorde u nooit eerder. Voor al uw brekend nieuws kan u steeds vertrouwen op NewSien. Sommige gemeentes stellen biologisch afbreekbare confetti voor, een beetje zoals het leven. Als het niet biologisch afbreekbaar is, kunnen we het maar beter meteen onder de grond stoppen. #milieubeleid

Optie nummer drie maakt me een beetje lastig. Want wanneer is tijd maken om te rusten minder noodzakelijk dan tijd maken om te ‘maken’ (lees knutselen voor gevorderden)? Een ding is wel zeker: op de zetel liggen zorgt er alleen maar voor dat je nog meer en langer op de zetel ligt. Net zoals schrijven zorgt voor meer tekst.

Tot slot is er dan optie vier. Eva Mouton is zwanger! Ik heb geen idee waarom, maar het nieuws bracht de tranen in mijn ogen. Voor wie haar volgt op Instagram was het al langer duidelijk. Eva en haar vriend Bert wilden een kindje, maar moeder natuur deed dwars. Omdat de karma van moeder natuur dringend herstelt moest worden, is Eva nu zwanger van een tweeling. Hoera en al. Ik draag de titel van dit stuk op aan haar omdat het leven soms hilarisch/triestig/lachwekkend/realistisch kan zijn. Een beetje zoals hรฉt leven.

Als je nu denkt “wat een rare bedoeling is dat hier?”: Welkom. Morgen ben ik er weer met meer bedoelingen.

Throw kindness around like biologisch afbreekbare confetti

Zenuw-achtig

Vandaag zag ik een paar bibberende handjes. Het blad ritselde als in de wind. Achteraf blijkt het dan om de meest casual presentatie in de geschiedenis van presentaties te gaan. He, voor niets zo opgejaagd.

Vroeger zou ik daar net zo gestaan hebben. Het papier een beetje verfrommeld, kraak in de stem en beginnende okselvijvers. Maar op 1 september een aantal jaar geleden heb ik al mijn zenuwen opgebruikt. Ik ging los door mijn voorraad heen tijdens mijn thesisverdediging aka een gezellig onderonsje met promotor en lector. Sinds toen heeft enkel de eerste aflevering van elk nieuw seizoen van blind getrouwd, mijn innerlijke criticus en paranoia voor twee seconden de lichtste zenuwtrek in mijn lichaam veroorzaakt. Op van de zenuwen?

Als het leven vanaf nu een aaneenschakeling is van nooit meer zenuwachtige momenten weet ik niet of ik daar blij om mag zijn. Want wat als de allermooiste momenten mij niet meer op mijn paard krijgen? Of als risico’s nemen onverantwoord wordt omdat ik mijn common sense in dat lokaaltje op de derde verdieping vergeten ben? Verklaren ze je dan gewoon voor gek?

Zenuw-achtig

I know you love rainbows. There’s no denying that

Wanneer ik het even niet meer zie zitten – niet dat het ooit voorkomt – open ik Instagram. Dat doe ik trouwens ook wanneer ik het wel nog zie zitten. Het is hier een vage verwoording voor het leven. Life (live) is life na nana nana. En op de meeste dagen voel ik mijn dan insta veel beter. In 99% van de gevallen heeft die plotse schommeling van gemoedstoestand iets te maken met Jen Gotch, de vrouw die iedereen doet verlangen naar regenboogshirts en al dan niet bijpassende paillettenrokken in alle kleuren. Ze bestaat echt, die vrouw.

Welke online best friend kan jou altijd opbeuren? PS: Jen weet het nog niet, maar ze kent al mijn geheimen.

I know you love rainbows. There’s no denying that