Quitters never win

Ik weet dat ik niet mag opgeven nu, maar het zou zo gemakkelijk zijn. De handdoek in de ring, I’m out. Gewoon niet meer opdagen. Stoppen is te gemakkelijk dat we het zo vaak doen. Waarom nog vijf minuten blijven lopen als je het laatste stukje ook kan wandelen? Waarom die woordenlijst nog eens nakijken als je ook kan scrollen? Waarom schrijven als je ook kan zwijgen?

De afgelopen dagen was ik er niet. Deze keer was tijd niet het excuus – meer nog, ik ga zelfs geen excuus verzinnen – en ik had een eeuwigheid. Soms lukt het gewoon niet en als de mindset dan niet meezit is het een beetje verloren moeite, ook al doe ik nog zo veel. Dus heb ik van de gelegenheid maar gebruik gemaakt om na te denken over mijn opties, om oude ideeën uit te voeren zodat nieuwe weer binnen kunnen en om (eindelijk) het eerste seizoen van The Handmaid’s Tale te kijken.

What am I doing with this life?

Advertenties
Quitters never win

Het leven zoals het is: een aaneenschakeling van blogposts

Hier moet ik gewoon even door. De inspiratieloze dagen zullen later mijn lijden zijn, nu mijn hel. Ik denk na over mijn dag, heel gewoon en bijzonder tegelijkertijd, maar ik kan alleen maar denken aan de tijd die ik niet heb en de minuten die ik nooit zal terugdraaien. Het is hier een komen en gaan van alles wat er niet toe doet. Een beetje zoals dit bericht dus.

Het leven zoals het is: een aaneenschakeling van blogposts

zon-

Mijn laatste beetjes energie van deze week heb ik vandaag verspild aan small talk, buikspieroefeningen, kopies maken en regen. Chance dat het over drie dagen zondag is, de dag bij uitstek om van de week te genieten en het leven te vergeten.

Lang betekende zondag het einde van het weekend en een trage rit richting ’t stad – de Limburg uit. Terug naar vrienden en afleiding, naar hard werken en concentratie. Het liefst van al bleef ik tot maandagochtend thuis op de zetel liggen. Zelfs mijn koffer uitpakken bij aankomst hielp niet. Een koud kot en slaaptekort. De dag was nog nooit zo verloren, het einde nog nooit zo nabij.

Vandaag is zondag de mooiste dag van mijn leven. Gelukkig is het morgen vrijdag.

zon-

De nieuwste hobby

Dit weekend onderneem ik een poging tot een nieuwe hobby. Niet dat ik er tijd voor, maar ik heb gemerkt dat het op die momenten het beste werkt. Ik ga aan het embroidery-en. Nu is het wel zo dat ik daar nog geen materiaal voor heb, noch een bestelling online plaatste die me tijdig aan het nodige zal helpen. Maar bon, ik wil maar zeggen dat ik me heb voorgenomen eindelijk de handen uit de mouwen te steken. Nu nog beslissen of het een kruis- of doodsteek is.

Wat zijn jouw plannen voor dit weekend?

De nieuwste hobby

Halfvol

De week en de winter zijn halfvol. Het glas ook. Dat is altijd al zo geweest. Voor mij was het glas nooit half leeg, maar wat doe je met de helft van een glas?

Ik wil eigenlijk dat het glas vol is, volledig. Het water mag tot net aan de rand staan. Op zo’n manier dat je het nog naar je mond kan brengen zonder te morsen. Die eerst slok is de beste. Een goede teug verfrissing, die als een waterval door de slokdarm gaat.

Ik zou heel graag willen dat het glas wat voller was, dat ik wat meer tijd had, of dat ik op z’n minst meer deed met die tijd en dat die eerste slok er telkens opnieuw was. Want vol of niet, voor dat glas heb je toch betaald zeker?

(Uit de reeks ‘poëtisch en betekenisloos’)

Halfvol

Less (time) is more

Vandaag maakte dat weer overduidelijk. Hoe meer tijd ik heb, hoe minder ik doe. Nu, ik deed vanalles vandaag, maar overdag in plaats van ’s avonds in mijn bed een blogpost schrijven zat daar niet bij. Een tripje naar Ikea, een beetje werk, veel lezen, naar de olympische winterspelen kijken en van mijn zus/onze kamer mijn kamer maken wel. De plantjes staan op een lege bureau zichzelf te wezen.

Ik waarschuw jullie alvast. Morgen is weer zo’n dag.

Less (time) is more