“Je ziet er moe uit”

Is vermoedelijk de meeste ongepaste gespreksstarter onder collega’s aller tijden. Ik kroop er harder van ineen dan van de reactie. “Ah, ik slaap thans goed.” Touché. Alleen weet ik niet in welke richting. Wat hebben wij toch met – al dan niet ongemakkelijke – stiltes? Praatjesmakers komen de rust verstoren. Ik verkies een eeuwig stilzwijgen boven het oorverdovende geratel van iemand die niet weet wat te zeggen.

alphacolor-13-489580

Begrijp me niet verkeerd. Ik houd van een goede babbel. Het kan opluchten. Soms, heel soms, word je er zelfs slimmer van. Toch brengt een stilte in de meeste gevallen meer. Rust bijvoorbeeld. En comfort. Want als je het niet nodig vindt om een stilte op te vullen met onnodige klanken ben je op je gemak. Vermoedelijk is de persoon die slurpend van zijn koffie geniet dat ook.

Photo by Alphacolor 13 on Unsplash

Advertenties
“Je ziet er moe uit”

Levensbepalende futiliteiten

Vandaag had ik te veel keuzes voor te weinig tijd. Lessen voorbereiden, studeren voor mijn examen, doelloos op de zetel liggen of het tweede boek van Paula Hawkins in een ruk uitlezen. Je mag een keer raden waar ik voor koos. (Niet kiezen is ook kiezen.)

Die levensbepalende keuze zorgt ervoor dat ik morgen zware ogen heb en ik ’s avonds verder kan lezen in Het smelt. Meer ook niet. Ik steek op een andere dag wel een tandje bij.

Levensbepalende futiliteiten

Big little lies

Als je niet weet wat te doen morgen kijk dan Big little lies. De miniserie bestaat uit zeven afleveringen van ongeveer 50 minuten – zeker te doen op een zonnige maar koude of regenachtige zondagnamiddag, afhankelijk van het weerbericht dat ik in geen dagen bekijken heb. Wat het ook wordt, de zetel is yours. Voor zij die de serie al gezien hebben een andere tip: de Big little lies soundtrack list op Spotify. Heerlijk voor in bad.

Goed, ik weet dat ik hier wat laat mee afkom, maar het waren de Golden Globes van afgelopen weekend die me deden kijken. Ik zal niets verklappen over de inhoud, maar ik moet wel zeggen dat het even geleden is dat ik zo’n goede serie zag (n.v.d.r. ik kijk helemaal niet veel series, maar dan nog). Ik geloofde alles, van begin tot einde. De casting, de muziek, de kleding, de montage, de dialogen. Het zit allemaal juist goed want Reese Witherspoon is niet de blonde del die ze lijkt in de eerste tien minuten en Nicole Kidman is echt de mooiste vrouw ter wereld.

Aanrader!

P.S.: volgende keer gaat het hier gewoon weer over boeken, beloofd!

Big little lies

Snooze

Ik heb hier lang en hard over nagedacht. Oké, misschien niet zo lang. Ik lig nog maar een kwartier in bed. Maar hard zeker wel. De koppijn is real. Zou ik na twee weken – een absoluut record en ver voorbij al mijn verwachtingen – een dag skippen omdat ik ‘gewoon en heel toevallige in slaap gevallen ben voor ik nog iets kon schrijven?

De afgelopen week was de raarste en tegelijkertijd tijd meest normale week van mijn leven. Werken en dutjes doen, schrijven en vervelen, opjagen en loslaten. Het is altijd op die momenten van ogenschijnlijke tegenstrijdigheid dat ik mezelf dubbel zo hard laat gaan. Twee boeken lezen in plaats van een. Een nieuwe serie beginnen terwijl ik weken geleden de hoop opgaf voor Downton Abbey. (Ik stopte op exact hetzelfde moment als jaren geleden, de reden waarom ik vier seizoenen gewoon opnieuw keek.) Pompen of verzuipen? Werken en verdrinken? Doen waar ik goesting in heb of zwemmen?

Het zijn deze momenten waarop mijn voeten de grond niet meer raken omdat ik zo snel moet lopen van mezelf. Terwijl het allemaal anders kan, gun ik mezelf drukte.

Morgen slaap ik uit.

Snooze

Heimwee naar je ne sais quoi

De laatste dagen brachten me terug naar mijn jeugdige jaren. Toen was het nog oké om het allemaal niet zo goed te weten. Je ne sais pas, zei je dan. De speelplaats was de wereld, de domste dingen waren hilarisch en het leven leek eindeloos.

Wanneer ik vroeger terugkwam van chirokamp stak la mamma me in bad, deed het deksel van het toilet dicht en ging zitten. Hoe was het? vroeg ze dan. Leuk! zei ik dan. Mag ik cornflakes eten? Op die manier hield ik veel voor mezelf, door luid te zwijgen. Herinneringen om een jaar lang op te teren. Overleven met een schone tijd alleen voor mezelf. Maar op een dag, zonder dat je het merkt, is die schone tijd niet meer dan een vage gedachte aan blote voeten op het gras, bokes met te veel choco en gaan slapen met je vuile kleren aan. Er wordt raar opgekeken aan de keukentafel. Waar begint die nu over? hoor ik hersenen kraken. Ik kan me ook niet herinneren wanneer het toiletdeksel nog eens dichtging in de badkamer. Om mijn teennagels te knippen?

Heimwee naar je ne sais quoi

Ik weet niet goed wat zeggen vandaag

Ik werd deze morgen wakker. Chance. Warm onder mijn lakens keek ik naar de speech van Oprah Winfrey op de Golden Globes van afgelopen nacht. Wat een vrouw. Even leek het alsof een mini traan van mijn ooghoek naar mijn hoofdkussen rolde – of kwijlde ik weer? Al de hele dag speelt de zin over de horizon zich opnieuw en opnieuw af in mijn hoofd. Af en toe afgewisseld met de ‘all male’ van Natalie Portman.

Even over de dresscode. Prachtig. Nog nooit was iets onbelangrijke als een dresscode zo overtuigend. Al had ik wel willen zien hoe de rode loper eruit kleurde, mocht oranje de kleur van kracht, verzet, vertrouwen, gelijkheid en eerlijkheid zijn.

En dan zijn er de mannen. De mannen die uitbundig klappen, aanwezig mogen zijn en kei hard zwijgen. Twitter is een beetje boos hierom, maar misschien is het wel goed zo. De mannen mogen ook eens zwijgen. (Ik was vooral lichtjes geïrriteerd door de mannen die gingen rechtstaan tijdens de speech van Winfrey. This is not your moment, dude.)

Ik weet niet goed wat zeggen, dus misschien kan ik maar beter niets zeggen. Een ding is zeker. Vandaag was zwijgen zilver en spreken goud.

Ik weet niet goed wat zeggen vandaag