Geknutsel / gekunstel

Maak je met het nieuwste model spiegelreflex van Canon mooiere beelden dan met het toestel dat stof ligt te vangen in je kleerkast? Maak je zelfs beelden? Zijn stiften van Copic beter dan stiften van de Action? Waarschijnlijk. Maar maak je meer tekeningen als er voor veel geld in je pennenzak zit? Haal je meer plezier uit tijd voor jezelf nemen als je daar eerst veel geld voor moet neerleggen?

Heel lang dacht ik van wel. Als ik dure schetsboeken koop, zal ik het eindelijk proberen en dure penselen doen mijn handen minder bibberen. Van 0 naar 365 dagen per jaar tekenen, schilderen, schrijven, maken. Als het maar genoeg geld kost. Not – al ben ik niet per se voor ‘goedkoop’, ik ben meer voor degelijk en duurzaam met een beetje verstandige prijs-kwaliteit. Of voor doe-het-zelf (lees: vraag-het-aan-je-papa).

Misschien is het wel de tijd die ons het meeste kost. Liever niet nadenken en gewoon de volgende aflevering tien seconden na de vorige laten beginnen. Moeite is iets raars, maar ik merkt het iedere keer opnieuw. Steeds meer ideeën en altijd nieuwe ruimte in mijn hoofd. Gewoon even, een momentje maar, voor jezelf.

Liefde kun je niet kopen.

Advertenties
Geknutsel / gekunstel

Doen alsof

Het gebeurt niet vaak dat ik effectief doe waar ik al dagen, weken, maanden over nadenk, maar op zonnige vrijdagvoormiddagen als deze komt het wel eens voor. Vanmorgen voelde goed. Zo goed dat ik mijn potjes Ecoline nog eens uit de kast en een paar nooit gebruikte penselen van zolder haalde. Die zon toch.

Ik zit nog met een enveloppe nieuwjaarsgeld. Dat overkomt me ieder jaar. Ik houd het apart zodat ik er iets leuks mee kan kopen en het niet zomaar opgaat aan broodjes van bij de bakker en boekreservaties in de bibliotheek. Op een bepaald punt vergeet ik zelfs dat het daar ligt en half juli steek ik de briefjes gewoon in mijn portemonnee omdat ik anders eerst langs te bank moet. Wat ik wil van dan nieuwjaarsgeld, doe ik nooit: mezelf echt eens iets cadeau doen. Geen kleren, dure shampoos of een fitnessabonnement dat ik al heb, maar potjes verf en Copic Ciao markers om naar te staren.

Mijn punt: ik wil mijn verf/hobbycollectie uitbreiden met meer – in het geval van ‘hobbygerlateerd’ is meer altijd beter! – maar ik schilder of teken eigenlijk nooit. Omdat ik er geen tijd voor maak. Omdat ik op donkere maandagavonden liever in de zetel lig. Omdat ik liever naar filmpjes over waterverftechnieken kijk dan het zelf eens te proberen. Met andere woorden: ik droom zonder zelf de eerste stap te zetten. Vandaag deed ik gewoon even alsof. (Merk op hoe ik niet mijn heel kunstwerk toon in de foto, maar mooi het mislukte kantje wegcropte. Ik weet wel waar ik mee bezig ben.)

De potjes Ecoline stammen trouwens uit de middelbareschooltijd van mijn nonkeltje. Ze stonden jaren stof te vangen in de kelder tot Ma op een dag de potjes boven haalde en ze goed voor het stort verklaarde. (mijn reactie) Zijt gij gek? Dat is dure verf hoor! Nu staan ze hier al jaren in de kast. Maar wanneer de zon voor het eerst echt schijnt, mogen ze naar buiten.

Happy weekend!


Go follow me on Instagram!

Doen alsof

ToiletKUNST

Kijk, ik ga eerlijk zijn. Als al mijn plannen mislukken, is altijd nog plan Z. In dat geval word ik opnieuw toiletdame. Niet de eerste de beste, wel eentje naar mijn grote voorbeeld: Cristina van de Beursschouwburg.

Al meer dan een jaar ligt er een leeg en veel te duur notitieboekje (van Leuchtturm) in mijn kast. Ik kocht het eigenlijk om er een bullet journal van te maken, maar toen las ik online dat je beter een boekje met lijntjes/vierkantjes kon kopen. Weg 17 euro. Net omdat het zo duur was, twijfelde maanden wat er mee te doen. Problemen die er niet zijn is een van mijn specialiteiten. Vandaag vond ik de oplossing.

ToiletKUNST