Een heel normale voormiddag in tijden van corona

Sla die kop koffie maar gauw achterover. Hier gaan we…

06u59 / De wekker gaat. Ja, om één minuut voor zeven. Ik blijf liggen, maar sta even later toch gewoon op. Zo gaat dat.

07u55 / Als een op hol geslagen kleuter begin ik vlak na mijn ontbijt aan de eerste tijdvullende activiteit van de dag: schilderen. Ik ga voor een leuke tekening die ik op Instagram vond en kopieer deze in mijn veel te duur, amper eerder gebruikt schetsboek van Leuchtturm. Ik wijt mijn schaamteloos na-aapgedrag aan Austin Kleon die pleit voor het concept ‘steal like artist’. Gaat goed.

09u35 / Een ander motto dat me de laatste dagen op het lijf geschreven is: scrol alsof het je laatste dag is. Zeker nu ik een paar dagen geleden Tiktok heb gedownload, doe ik niets liever dan naar duizend verschillende versie van hetzelfde miniscenario kijken. Wow, you can really dance!

10u01 / Ik ga op zoek naar een gerechtje met za’atar. Dat kochten we nadat we het kookboek Simpel van mijn zus mochten lenen. M kan het niet aan dat we nog altijd (!) niets (!) gemaakt hebben met deze kruidenmengeling. Nu we toch bezig zijn maak ik dan maar meteen een boodschappenlijstje. De helft schrijf ik niet op want “daar denk ik zo wel aan”. Even later in de winkel…

11u15 / Terug thuis was ik mijn handen – ik heb zonet een fris ontsmette winkelkar aangeraakt – en lees een essay uit het wondermooie I miss you when I blink van Mary Laura Philpott. Ik realiseer me dat een boeketje van Bloomon inderdaad meer dan een week goed zal blijven. De helft van de bloemen zit nog (steeds) in de knop. Iets met zo kan ik het ook / zo had ik het nog niet bekeken.

11u47 / Ik staar naar mijn reflectie in de blinkende, roze bodem van een oude Diddl-tas, correctie Pimboli-tas. Het kleine beetje thee dat me nog rest, weerspiegelt mijn gemoedstoestand (?) en zou tevens een prima kleur zijn voor een trui van Marc van Ranst.

11u48 / Ik heb honger.

Een heel normale voormiddag in tijden van corona

drie boeken in drie dagen

In een zoektocht naar mijn maatschappijkritische zelve laat ik me graag de onderbouwde mening van een ander opleggen in de vorm van een goedgeschreven boek met deftige research en nog betere persoonlijke ervaringen. Dus toen ik hoorde dat de bib voor ‘onbepaalde’ tijd zou sluiten, nam ik zonder nadenken de benen naar de boekenhemel. Deze drie boeken vond ik het rek waar ze geen duidelijk titel als ‘talen’, ‘reizen’ of ‘voeding’ voor konden bedenken.

Mannen leggen me altijd alles uit – Rebecca Solnit / Yas gurl! Een makkelijk leesbaar boekje over hoe – met een duidelijk nadruk op sommige – mannen het altijd beter weten. Solnit zet gevoelens om in woorden die me plots doen beseffen van ‘dat heb ik nou ook soms’.

Gratis geld voor iedereen – Rutger Bregman / Na het immens vlotte De meeste mensen deugen – of beter gezegd vòòr – was er Rutger die dacht dat gratis geld uitdelen aan iedereen wel een leuk ideetje kon zijn. Waarom we veel tijd steken in werken (los van deze crisis gezien natuurlijk) en soms ongelukkig zijn daardoor. Waarom we toch zouden blijven werken als we een basisloon krijgen. Waarom sommige mensen geholpen zouden zijn met wat minder bemoeienissen van… iedereen.

De kracht van hoop – Bleri Lleshi / De combinatie van het verhaal van Martin Luther King jr. en de ervaringen van een maatschappelijk werker in Brussel geven hoop. En bevestiging dat het oké is om je doel heel specifiek te maken, ook als je daardoor een hoop mensen, dieren, dingen niet helpt. Iets doen is altijd beter dan niets doen.

Ik las ook nog Kleine revolutie van Rik Pinxten en Het empatisch teveel van Ignaas Devisch, maar die vond ik dan iets minder de moeite.

Lezers klaar? Lezen maar!

drie boeken in drie dagen

Een doodgewone voormiddag in tijden van corona

De titel van dit stukje tekst spreekt voor zich, toch?

06u59 / De wekker gaat. Ja, om één minuut voor zeven. M moet van thuis uit werken. Ik moet de dag zien door te komen zonder het afwasmachine leeg te maken, onze planten te verdrinken en mijn goed voornemen van gisteren – iedere ochtend yoga with Adrienne – vol te houden. Dit exacte tijdstip zorgt ervoor dat ik precies een keer kan snoozen en toch om vijf na al op het toilet zit.

07u38 / Ik skip dus die yogasessie en nu we toch bezig zijn meteen ook mijn poging om een gezonder alternatief voor cornflakes als ontbijt te nuttigen. Morgen is een nieuwe dag. Ik zet me in de zetel en kies een ander boek vanop de plank. Terwijl ik Such a fun age nog niet uitheb, begin ik alvast in Quichot.

08u29 / Twee dagen geleden heb ik mezelf getrakteerd op twee maanden gratis Skillshare en een doos kleurpotloden. Ergens hoop ik dat er nog een carrière als illustrator voor mij is weggelegd, maar na een vergeefs experiment van een naar mijn mening goed idee keer ik terug naar de lessen van Roxane Gay over hoe een goed essay te schrijven – iets wat er overigens ook nog niet meteen zit aan te komen hoor.

10u33 / Ik staar naar mijn nagels in de hoop dat ze sneller gaan groeien als ze de nodige aandacht krijgen. Daarna test ik of het mogelijks ook een effect heeft op mijn haar, (bye bye dure haarvitaminen) en onze verlepte basilicumplant. Terwijl ik de correcte schrijfwijze van basilicumplant opzocht, vond ik meteen ook enkele praktische tips. Dagelijks water geven!

11u01 / Ik zat in bad, gewoon in bad. Twee hoofdstukken van dat andere boek lezen, wachten tot het water koud wordt, het geluid van mijn grommende maag verwarren met dat van de foodprocessor. Boterhammen met hummus eten.

12u38 / M en ik maken een korte edoch vrolijke middagwandeling. Lang leve de zon, mijn kleine babybroer en mijn mama die voor T’s verjaardag vijf euro op mijn rekening heeft gestort met de opdracht om pateekes te gaan kopen en die af fotograferend op te eten ter ere van zijn tweeëntwintigjarige bestaan. Hoera! (Herbruikbare) ballonnen! (Biologisch afbreekbare) confetti! (Van op een respectabele afstand) kusjes en knuffels!

Een doodgewone voormiddag in tijden van corona