Goodreads reading Challenge 2019 / Update I

Ik herinner me een zomer, zo’n vijf jaar geleden, waarin ik mezelf verbaasde door elf boeken te lezen. Niemand had me ooit zoiets voorgedaan. Zo voelde het in ieder geval. Buitengewoon, eclatant, heroïsch (bijna). Ik moet er waarschijnlijk even bij vermelden dat ik voordien nooit echt een lezer was. Leesniveaus waren niets voor mij, maar in mijn prille pubertijd ging ik toch van jongens boeken houden.

Vorig jaar spoelde er een stortvloed aan woorden over me heen. Ik las 50(!) boeken. Bijvoeglijke naamwoorden kunnen de sensatie niet beschrijven, zijn ontoereikend voor het gevoel dat een simpel boek me nu geeft. Alsof het iets goed te maken heeft en de eerste lezensjaren wil inhalen. Om vast te houden aan de zekerheden van dit leven ben ik ook dit jaar op 1 januari de uitdaging aangegaan. Een eerste overzichtje van de eerste zes boeken die ik las.

An American Marriage – Tayari Jones

Ten onrechte veroordeeld raakt Roy niet alleen zijn vrijheid maar ook zijn vrouw Celestial kwijt. Ondanks het feit dat C. weet dat hij onschuldig is en dus niemand verkracht heeft, moet ze vechten tegen de eenzaamheid, de barre tijden en zwart onrecht. Door de briefwisseling tussen de twee (wat trage communicatie met een mens kan doen) en het perspectief van een buitenstaander maakt Jones duidelijk hoe belangrijk het is om door te gaan met (het) leven. Wat er ook gebeurt.

Conversations with Friends – Sally Rooney

Dit is het boek dat ik zelf had willen schrijven. Al kan ik het Sally moeilijk kwalijk nemen dat ze het in mijn plaats deed. Want dat duurt nogal, dat eerste boek van mij (hèhè). Frances en Bobbi leven het leven dat ik nooit meer zal leiden/lijden en zeggen de woorden die ik alleen maar kan bedenken als ik ’s avonds in bed lig, de dag al lang om is en er niemand meer luistert. Schrijvers proberen al eeuwen het concept vriendschap te beschrijven, maar Sally (ja, ze voelt ondertussen als een hartsvriendin) kan dit onomwonden, zonder de scherpe kantjes zacht te maken.

32187419

The Handmaid’s Tale – Margaret Atwood

Oh, June! In een wereld waarin de meeste vrouwen (én mannen!) niet meer vruchtbaar zijn, worden baarmoeders met het bijhorende lichaam ‘verkocht’ aan welgestelden. Vrouwen mogen niet meer lezen, werken of alleen buitenkomen. Tragisch utopisch en als we sommige critici mogen geloven ook veel dichter bij de waarheid dan we vermoeden. Ik houd er wel van als het boek toch nog kan verrassen (na de serie). Vrienden hadden me al gewaarschuwd: met een beetje concentratie vlieg je zo door The Handmaid’s Tale heen en is het wachten op een vervolg van Atwood of Hulu.

Frères de Sang – Mickaël Ollivier

Om de jeugd van tegenwoordig bij te houden – en om te weten welke vragen te stellen op een toets – las ik net zoals mijn leerlingen deze klassieker onder de Vlaamse jeugd in de categorie ‘omdat het moet voor die van Frans’. In die categorie vind je geen al te grote uitblinkers, maar deze Frères de Sang kan er wel mee door. Martin gaat op zoek naar bewijsmateriaal (of net niet) en hoopt zo zijn voor moord veroordeelde broer Brice vrij te krijgen. Om het echte einde te achterhalen kan je het boek lezen of gewoon naar scholieren.com te surfen. A vous de choisir.

My Brilliant Friend – Elena Ferrante

Na de adembenemende serie kon ik natuurlijk niet anders dan een deel van mijn boekenbonsaldo spenderen aan Ferrante. Nu moet ik zeggen dat ik liever eerst het boek had gelezen, aangezien regisseur Saverio Costanzo wel erg dicht bij het verhaal blijft en de meeste verrassingen dus niet als een slap in the face, maar als een naderend, oud en fragiel dametje, inclusief wandelrekje, aanvoelden. Ik heb me alvast voorgenomen de andere delen te lezen voor HBO me weer doet verlangen naar ijsjes eten in Napels / me spijt doet krijgen dat ik Spaans en geen Italiaans gestudeerd heb / me doet hunkeren naar jonge eilandliefde. Puur omdat ik vind dat Ferrante het op haar geweten mag hebben.

Home Fire – Kamila Shamsie

Ik kocht dit boek zonder enige verwachting – judge a book by its cover kan soms goed doen. Ik had geen idee over de inhoud en ook bij de titel kon ik me tot de allerlaatste pagina’s van het boek niet veel voorstellen. In het begin moest ik het, als lezer, met veel gaten doen, maar die vulden zichzelf hoofdstuk per hoofdstuk. Een gezin van twee zussen en een broer lijkt uiteen te vallen nadat broer Parvaiz zich laat overhalen te gaan vechten in Raqqa, Syrië. De drie hebben hun vader, ook een jihadi, nooit gekend en die leegte creëert ruimte voor de vele invloeden van buitenaf. Zo geschreven dat je ergens zelfs snapt waarom, zonder goed te keuren. Bijzondere beleving, very zeitgeisty.

33621427

Veel meer (over) boeken? Klik hier. Covers via goodreads.com.

Advertenties
Goodreads reading Challenge 2019 / Update I

Dag 100 (feest!)

Wie had op 1 januari van dit jaar gedacht dat ik het (meer dan) honderd dagen zou uithouden? Ik niet! Maar kijk, we zijn er al. We zijn al dinsdag 10 april. We zitten al honderd dagen in dit niet meer zo nieuwe nieuwe jaar. Helaas zijn er nog geen honderd posts verschenen – je voelt het al aankomen, die volgende mijlpaal – maar stiekem ben ik toch wel een beetje trots op mezelf. Want gaat het niet echt om de dagen waarop je ‘niets’ doet. Niet schrijven is ook schrijven.

josh-calabrese-527813-unsplash

Wat hebben we geleerd?

Begin gewoon. Het heeft geen zin om een project waar je effectief iedere dag aan wil werken volledig te plannen. Op een dag zal je ’s avonds gezellig met je vriendinnen rond de tafel zitten, al partysnacks etend, en beseffen dat het vijf voor twaalf is. Of een idee dat er in je hoofd zo hilarisch uitzag, werkt toch niet ‘op papier’ (of net wel ‘op papier’ maar niet ‘in de praktijk’). Het gebeurt. Flexibel is het codewoord, loslaten verplicht.

Soms zie ik het leven door een andere bril. Op bepaalde momenten (van sommige dagen) ben ik me bewuster van mijn omgeving. Het zijn die momenten waarop ideeën binnensijpelen. Langzaam. Details beginnen op te vallen. Dingen die je niet kan zien zijn er plots. Denk gemoedstoestanden, tussen de lijntjes, onbedoeld. Complexiteit is mooi. Het gaat voor mij al lang niet meer om dat half uurtje schrijven voor ik in slaap val.

Zie ik er het nut nog van in? Of stop ik maar beter?

Mooi niet. Ja, dat is het antwoord op beide vragen. Het initiële nut is ver zoek want ben ik al een betere schrijver? Komen de ideeën al vlotter? Heb ik mijn woordenschat uitgebreid? Geen idee. Dit was mijn bedoeling. Beter worden. Onderweg kwam ik andere dingen tegen die ik ook belangrijk vind. Rust. Kalmte. Tijd? Soms.

 

Photo by Josh Calabrese on Unsplash

Dag 100 (feest!)