Hoe word ik instafamous?

Fijn dat je er bent.

Laat me beginnen met mijn excuses aan te bieden, voor het geval dat je dacht hier tips en tricks bij elkaar te sprokkelen voor een beginnende carrière als online influencer. De titel is gewoon een ietwat overdreven edoch oprechte vraag. Hoe word ik instafamous? Of beter: hoe krijg ik meer dan 12 apostelen zover mij te volgen?

Ik zit al meer dan vijf jaar op Instagram (ik ben dus geen newbe), maar zette begin dit jaar mijn profiel op privé wegens een carrièreswitch naar het onderwijs. Ik voel dat ik er even bij moet vermelden dat dit mijn eigen keuze was. Hoewel er eigenlijk geen foto’s opstaan die anderen niet mogen zien, vond ik het gedacht dat zeventienjarigen zouden terugscrollen naar mijn allereerste selfies een beetje vreemd. Vandaar.

(en dan nu het goede nieuws) Vlak voor het weekend besloot ik (eindelijk) een instagramaccount aant te maken voor deze blog. Natuurlijk wilde ik @sienderella als naam, maar die is – al van sinds ik een jaar geleden begon te checken – bezet. Dan maar ‘blog’ erachter. Ook goed. Want als ik moet wachten op de hulp van het universum hoef ik er waarschijnlijk nooit aan te beginnen.

“Start where you are. I think what is most paralysing for most people is this fear that they aren’t ready, or that they don’t have all their ducks in a row.
Lisa Congdon

Ik hoop op mijn account de allerkorste hersenspinsels te kunnen delen zodat ik de langere verhalen hier kan brengen. Met andere woorden: ik wil hier berichten delen die langer zijn dan de gemiddelde caption. Een uitdaging aangezien ik soms niet verder geraakt dan honderd woorden (of lettergrepen die voor woorden moeten doorgaan). Ook boekgerelateerde posts verhuizen naar Instagram. Ziehier het bewijs:

Mijn eerste foto is meteen een schot in de roos: welgeteld zeven hele likes voor het prachtige boek dat ik momenteel lees. Dus ik zou zeggen go give me (mijn ego) some love. God zal het je lonen.

Hoe word ik instafamous?

Maart book report

Welkom. Dit is mijn book report van de maand maart. Hieronder lees je mijn beknoptste gedachten over de boeken die ik de aflopen maand las. Ik weet niet hoeveel moeite ik nog moet en wil steken in mijn boekrecensies. Dus voorlopig probeer ik het even zo, gezien het grote verschil tussen het aantal views op een gewone blogpost vs een boekreview. (Merk op hoe ik hier heel terloops het woordje ‘gewoon’ gebruik, alsof iets aan deze bedoeling gewoon is.)

Too much and not the mood – Durga Chew-Bose

Dit is een eerste boek bestaande uit essays dat ik ooit las en ik moet toegegeven dat het even wennen was. De kans is dan ook groot dat ik bij een tweede lezing wel zal begrijpen waarover het eigenlijk gaat. Deze quote sprong er wel uit voor mij: “Nothing will make you fit in less than trying, constantly, to fit in.”

The year of magical thinking – Joan Didion

Hier had ik echt meer van verwacht. Sorry, Joan! Het is een prachtige weergave van hoe zij met haar verdriet en de dood van haar man/soulmate omgaat, maar voor mij niet ‘magical in de titel’-waardig.

De trein van 6.41 – Jean-Philippe Blondel

Twee oude bekenden zien elkaar voor het eerst in jaren terug en dan nog wel op de trein naar Parijs van 6.41 in de ochtend. Ze herkennen elkaar onmiddellijk, maar beslissen om  in plaats van hallo te zeggen, in hun gedachten rond te dwalen naar lang vervlogen tijden (hoe Philippe en Cécile na een korte relatie uit elkaar gingen). Langzaam komen de Parijse perrons in zicht.

Thuis – Daniel Schreiber

“We zijn allemaal nakomelingen van de oorlogen van onze ouders, grootouders en overgrootouders – ook als we dat nooit helemaal zullen kunnen begrijpen, ook wanneer we niet meer in de omstandigheden verkeren een emotionele relatie met deze geschiedenis van verschrikkingen op te bouwen.” Totaal niet wat ik had verwacht, maar eerlijk gezegd veel beter. Een aanrader voor de zinzoeker die niet van zweverige zelfhulp houdt.

Winter in Gloster Huis – Vonne van der Meer

Soms zijn er zo van die boeken waarvan ik dacht dat ze nooit zouden bestaan. Zo is deze roman van Vonne (heerlijk toch, die Hollanders met hun namen) er eentje. In een nabije toekomst vinden twee broers na de dood van hun vader een briefje en een doosje diamanten. Een eindeloze hoeveel geld maakt ze dat beide hun droomproject kunnen starten: een hotel – meer bepaald een vaarwelhotel – voor mensen die euthanasie wensen te plegen én een hotel voor de eeuwige twijfelaars.

Help: welk boek moet ik nu lezen? (Volg me op Goodsreads)

Maart book report

Kleine Hellen – Anne Moon Disko | RecenSIEN 08

Anne. Moon. Disko.

Alleen al voor de naam van de schrijfster – tevens beeldend kunstenaar en schrijver van korte verhalen – zou je kLEINE HELLEN een kans moeten geven. Een klein fijn taalwonder verspreid over 120 bladzijden. Voor de liefhebber van aangenaam in de hand en op een dag uit op de zetel onder een dekentje, of deze zomer in de warmte van de schaduw. Het is moeilijk voor te stellen hoe graag ik Anne Moon Disko wil heten.

Ik vind het niet gemakkelijk om even kort samen te vatten waar dit boek nu eigenlijk over gaat. Want je zou denken ‘120 pagina’s, hoe uitgebreid en complex kan een verhaal worden op zo’n korte tijd?’. Heel dus. Broer en zus, Max en Vera, delen een innige band en een bewogen jeugd. Wanneer Vera erachter komt dat ze nog maar een paar maanden te leven heeft, komen verdrongen herinneringen plots boven water. Vera is schrijfster, Max schilder. Artistieke karakters, elk met hun eigen kwellingen gebracht in melancholische flashbacks.

Het leven is soms een kleine (of minder kleine) hel. Na dit boek wist ik dat weer. Dat iedereen zijn eigen leed en geluk heeft. Voetjes op de grond. Wat een verhaal niet met een mens kan doen.

Kleine Hellen – Anne Moon Disko | RecenSIEN 08

Het smelt – Lize Spit | RECENSIEN 07

Het viel al af te leiden over mijn vorige berichten, maar hier voor alle duidelijkheid: ik heb Het smelt van Lize Spit uitgelezen! Een applausje voor mezelf en voor iedereen die verder is geraakt dan pagina 100. Het was een hele opgave en ik ben blij dat ik het boek nu nooit meer hoef op te nemen tijdens mijn rondje door Standaard Boekhandel en me ook niet meer hoef af te vragen of dit boek zijn 22 euries waard is. (Ook dank aan Laura die me het boek leende! Alweer het begin van een miljoen uitgespaard.)

Ik benoem deze klepper nu tot ‘zwoegboek van de eeuw’. Want je moet er wel iets voor over hebben om door de 480 pagina’s te geraken. Ten eerste wat uren van je tijd en verder vooral een uitstekend doorzettingsvermogen en grote nieuwsgierig naar het einde. Na zo’n 120 bladzijden heb ik het boek even opzij gelegd, het een aantal weken laten slapen op mijn nachtkastje. Toen ik het terug opnam, heb ik het zo snel mogelijk proberen uitlezen. Ik wilde er vanaf zijn, het einde kennen.

Lize Spit heeft wel een bijzonder verteltalent. Ik leefde echt mee met het hoofdpersonage Eva. Je ontmoet haar op 11-jarige leeftijd in de zomer en als twentysomething in een zachte winter. Ik had nooit gedacht dat ik me zo betrokken kon voelen met zo’n jong personage. Eva en de andere personages (vooral haar broer Jolan en zusje Tes, haar beste vrienden Pim en Laurens) zijn zo complex. Ik voorspel dat er veel thesissen en ander onderzoek gewijd aan zal worden. Het boek telt minstens evenveel lagen als bladzijden. Als ik het opnieuw las, zou ik nieuwe details ontdekken. Hoe de moeder op de zetel slaapt. Hoe Pim naar het achterste van een koe kijkt. Hoe Laurens’ moeder schellekes hesp uitdeelt van achter haar toonbank. Hoe Tesje gaatjes maakt in de grond om een nieuwe moestuin aan te leggen.

Een ding moet je weten voor je aan Het smelt begint: het is een ongelooflijk traag boek. Wat niet per se slecht is, maar als je, zoals ik, graag snel en in grote hoeveelheden leest, kan het je tempo aardig afzwakken. Voor mij had het gerust honderd pagina’s korter mogen zijn, al begrijp ik vanuit artistiek, schrijversstandpunt wel waarom er naar die vijfhonderd gestreefd werd. Omdat het werkt. Omdat het bijdraagt aan de zwaarte van het verhaal, de geloofwaardigheid, de tragiek. Omdat ijs ook traag smelt.

Het smelt – Lize Spit | RECENSIEN 07

Simon vs. The Homo Sapiens Agenda – Becky Albertalli | RecenSIEN 06

Het was al weer even geleden. ‘Het’ als in een boekreview / recensien, ‘het’ als in dat ik een boek uitlas en ‘het’ als in dat mijn verouderd tienerhart sneller ging slaan van een Young Adult boek. Maar bon, aan dit tempo zal ik niet snel het beoogde doel van 50 boeken in 2018 halen. Nummer 6 kan bij deze geschrapt worden (en nummer 7 zit in de pijpleiding, coming soon). Dit is Sien vs. the Goodreads reading challenge.

IMG_20180216_150600.jpg

Oh, Simon.

Theaterspelend, Oreo-etend en liefdesmailend brengt Simon Spier zijn dagen door in ‘het middelbaar’. Wandelen met de hond, huiswerk maken, miscommunicatie onder vrienden en met ouders, het komt allemaal aan bod. Ondertussen houdt Simon zijn geaardheid – ik vind het zo’n vreselijk woord – verborgen voor alles en iedereen. Of toch bijna. Op een nietsvermoedende dag vergeet hij zich af te melden op een van de schoolcomputers en vallen de e-mails aan Blue in de handen van Martin. Oeps.

Ik was lichtjes gecharmeerd door de vriendschappen tussen Simon en Leah, Nick en Abby die Becky Albertalli zo mooi, bijna filmisch omschrijft. Maar ik was minder onder de indruk van het opgeblazen einde. Het hele boek door lijkt het leven van Simon op het leven van een doorsnee tiener inclusief geheimen en gedoe. Helaas was het einde zoals het einde van een doorsnee romcom, jammer! Also, na het zien van Call Me By Your Name vond ik dit boek iets te geforceerd, waarmee ik niet wil zeggen dat dit boek (en/of erger) waarschijnlijk de realiteit is voor bijzonder veel jongeren (en minder jonge mensen). Ik miste eerlijkheid en echtheid op de laatste pagina’s. (Plus, wie schrijft op zeventienjarige e-mails die meer dan honderd woorden tellen, een antwoord geven op verschillende vragen en je heel weekend uit de doeken doen?)

Bijzonder mooi geschreven, dat wel, maar ook deze Simon vs. The Homo Sapiens Agenda gaat het niet om het liefdeskind van twee fantastische schrijvers als John Green en Rainbow Rowell. Als je nu denkt ‘dit boek zal ik dan toch maar niet lezen’. Wrong, do it! Ik kan er gewoon niet tegen dat ik ouder word en had het 37 jaar geleden vermoedelijk bittersweet gevonden.

Meer recenSIEN vind je hier.

Simon vs. The Homo Sapiens Agenda – Becky Albertalli | RecenSIEN 06

Book haul

Met de bibliotheek om de hoek en de e-reader in de kast kon ik het toch niet laten om mezelf vier (!) boeken cadeau te doen. Hard werken moet beloond worden met hardcovers. Hoewel ik nu sta te popelen om Call Me By Your Name van André Aciman te lezen en tegelijkertijd een onbekend aantal boeken leen en lees, ging ik voor de volgende vier titels.

img_20180216_150653-e1518792694238.jpg

The Year of Magical Thinking – Joan Didion

Joan Didion belandde eerder per toeval in mijn virtueel winkelmandje. Achteraf kon ik precies zeggen waarom. 1) omdat het in combinatie met een later vermeld boek enkele euries goedkoper was en 2) omdat Estée Lalonde, mijn spirit animal, het boek vermeldde in een van haar recente video’s. Op de achterflap: “Life changes fast. Life changes in the instant. You sit down to dinner and life as you know it ends.” Op een schaal van één tot dramatisch kan dat al tellen. Jullie horen nog van mij. (Of niet, en dan ben ik waarschijnlijk danig onder de indruk dat ik de rest van mijn leven onder een steen doorbreng. Zou best kunnen.)

Everything I Know About Love – Dolly Alderton

Dolly Alderton is de reden waarom ik naar Amazon.de surfte en een bestelling plaatste. Wanneer de helft van je favoriete podcastduo (The High Low Show) een boek schrijft, zit er natuurlijk niets anders op dan dat boek te kopen, te lezen en hilarisch te vinden. Over dat laatste binnenkort meer. Het boek staat alvast in een of andere bestsellerlijst en Dolly brengt me wekelijks aan het lachen op de loopband dus.. Wat kan er misgaan? (Ik hoop niet al te veel want deze klepper was de duurste van de hoop en je weet hoe dat gaat met boeken die zijn geld niet waard zijn. Toch wel drie werkdagen last van.)

Too Much and Not the Mood – Durga Chew-Bose

Geef toe, die sassy titel alleen al maakt van jou een fervent essayliefhebber. Om nog maar te zwijgen over de cover – de reden waarom mensen, ik inclusief, boeken kopen op gevoel. Het valt me nu pas op dat ik me voor driekwart overgeef aan de goden van de non-fictie, een genre (?) waar ik de laatste tijd wel voor te vinden ben. Durga Chew-Bose, een naam die ik zelf ook wel had willen dragen in dit frivole leven, stelt niet teleur. (Ik heb al vijftig pagina’s achter de kiezen. Of heeft het stiekem iets de maken met de quote van Lena Dunham – mijn favoriete schrijfster waarvan ik nog nooit een boek las – op de achterflap?)

Simon vs. The Homo Sapiens Agenda – Becky Albertalli

Ik zou ik niet zijn als ik dit laatste boek niet gekocht had – full circle moment en al. Volgens Teen Vogue “the love child of John Green and Rainbow Rowell”. Torenhoge verwachtingen dus voor deze Young Adult van Becky Albertalli. Hoe het komt dat ik als 23-jarige helemaal down with the kids, de 15-jarigen der aarde, ben wat betreft laatste leesobsessies? Twitter is always the answer. (Soms denk ik dat ik te oud word voor dit soort boeken, maar dan zegt een stemmetje in mijn hoofd dat ik als kind te weinig boeken heb gelezen. Ay, klaar.)

Don’t call me. Busy reading.

Book haul

Honger: de geschiedenis van mijn lichaam – Roxane Gay | RecenSIEN 05

Toen ik in de bibliotheek haar naam in drukletters op deze cover zag staan, dacht ik dit moet ik lezen. Roxane Gay was al meermaals te gast in mijn favoriete podcasts en heeft bijzonder interessante dingen te vertellen over vanalles en nog wat. Dit boek gaat overduidelijk specifiek over haar ‘te grote’ lichaam, het gevolg van een onverwerkt trauma dat ze met zich meedraagt sinds haar twaalfde.

Als jong, katholiek meisje wordt Roxane Gay verkracht door een groepje jongens. Een van die jongens kent ze goed, het is haar ‘vriendje’. Of dat dacht ze toch. Hij lokt haar mee naar een hutje in het bos waar zijn dronken vrienden hen opwachten. In de eerste plaats was ik (naïef als ik ben) heel erg geschrokken door het feit dat ze als twaalfjarig meisje verkracht wordt. Vervolgens kon ik maar niet begrijpen dat het jongens van haar leeftijd, maximum een of twee jaar ouder, waren die haar dit aandeden. Uit schaamte en schrik voor de reacties van haar ouders houdt Roxane haar geheim jarenlang voor zichzelf. In plaats van erover te praten, eet ze haar hele jeugd haar zorgen weg. Dat resulteert in een nieuw probleem: morbide obesitas.

Het boek is een aaneenschakeling van getuigenissen die steeds over hetzelfde gaan: haar onverwerkt trauma waar ze niet over kan praten en haar overgewicht waar niemand over kan zwijgen. Op zich een heel interessant boek, maar je moet van een beetje herhaling houden. Geen enkel hoofdstuk is hetzelfde (maar liefst 88 stuks). Toch had ik halverwege wel het gevoel te weten wat haar standpunt precies is: onze maatschappij is nogal hard voor dikke mensen.Simpele dingen als kleding kopen, naar de winkel gaan, op restaurant eten, het openbaar vervoer nemen, etc. zorgen voor de meest ongemakkelijke situaties. Het medelijden van anderen, de goedbedoelde en minder goedbedoelde adviezen van familie, vrienden, professionals en de vooroordelen gecreëerd door onze samenleving maken het leven van ‘de dikke medemens’ er niet gemakkelijker op. En een keihard oordeel laat de kilo’s er nog steeds niet afvliegen.

Voor een genuanceerder inzicht over ‘dik zijn’ of beter ander zijn, zou ik Dik. Lelijk. Wijf. van Anke Wauters lezen in plaats van deze Honger. Gay’s punt is overduidelijk, maar voor mij is het leven grijs en niet zwart-wit – of heb ik het boek in sommige passages verkeerd geïnterpreteerd? Dat zou best kunnen, maar een ding staat als een paal over water: het vraagt moed om dit boek te schrijven, om terug te kijken in een pijnlijk verleden, om de moeilijkste vragen onbeantwoord te laten. Wat als ik niet was meegegaan met die ene jongen?


Meer recenSIEN vind je hier.

Honger: de geschiedenis van mijn lichaam – Roxane Gay | RecenSIEN 05