Over een boek, iets meer dan tien jaar geleden

Voor Sien. Oh Sien!
De eerste liefde!

Liefs van Bart Moeyaert
31.10.07 – Antwerpen

Dat staat geschreven in het eerste boek dat ik ooit zelf kocht, meer dan tien jaar geleden, toen ik voor het eerst de boekenbeurs bezocht en misschien zelf wel voor het eerst oprecht geïnteresseerd leek in een boek. Ik koos voor Duet met valse noten van Bart Moeyaert. Eerlijk is eerlijk, het was liefde op het eerste gezicht. Omdat het boek zo’n mooie cover heeft (ik heb de uitgave met een hemelsblauwe lucht en een klein, hartvormig wolkje erop).

De eerste liefde – van de eerste hartkloppingen tot de laatste schok. Of misschien was het wel de korte, maar krachtige samenvatting op de achterflap die me overtuigde? Want waarom veel woorden gebruiken als je iemand ook kan overtuigen met een enkele zin?

Nog langer geleden
In de lagere school was lezen een hele opgave voor mij. Ik deed het niet graag – dit is een understatement. Het eerste leerjaar sloot ik af met leesniveau 0 en volgens mijn herinneringen heb ik nooit leesniveau 9 bereikt. Niet dat het vandaag iets uitmaakt, maar als kind heb ik me soms wel slecht gevoeld over het hele leesgebeuren. Ik was slim genoeg, maar leek niet in staat om binnen de zoveel minuten een pagina aan tekst hardop door te nemen zonder al te veel fouten te maken. En dan die zwarte, lederen stoelen in meester Francis zijn kantoortje. Ze zwakten zo hard in dat ik het gevoel had er in te kunnen verdrinken.

In de bib moest ik dan ieder jaar opnieuw een keuze maken tussen boeken met een groen of een paars bolletje op de rug. Boeken die ik nooit (met plezier) zou lezen. Gewoon omdat het moest, las ik de woorden hardop. Mama zat dan langs me in de zetel. Zinnen zag ik niet. Het boek dat ik graag wou lezen moest nog geschreven worden, dacht ik bij mezelf.

Die eerste liefde
Die boekenbeurs dus. Ik zat in 2007 al een aantal jaren op ‘de dictie’. Blijkbaar had ik wel iets met tekst. Of toch op z’n minst iets met tekst en leuke mensen. Tijdens dat eerste uitje naar Antwerpen werd ik, net als Lander en Liselot in het boek, voor het eerst verliefd. Nog een handtekening van de auteur erin en ik was helemaal verkocht. Ik herinner me nog goed hoe ik me voelde toen ik het boek voor het eerst las. Alsof Moeyaert dit boek voor mij geschreven had, heel persoonlijk en precies zoals ik het wou.

Het hartverscheurende gevoel van liefdesverdriet volgde op pagina 143.

Meer is soms beter
Ik ging lezen. Mama kon haar ogen niet geloven toen ik een jaar later aan het vierde boek van Harry Potter begon – ja, dat lees je goed en mag je best letterlijk nemen. Het vierde boek. De anderen heb ik nooit gelezen. Zo’n dik boek! Ik hoor het haar nog zeggen. Vol ongeloof. Want het meisje dat wou vechten om maar niet de moeten lezen, lag uit vrije wil op de zetel.

Afgelopen week herlas ik Duet met valse noten. Ik voelde me weer puber, onbegrepen, nooit in de mogelijkheid om met de juiste woorden te komen aanzetten. Tegelijkertijd ook jong, vederlicht, een gevoel dat het nog niet te laat is. Alles kan, alles mag. Zolang het maar schoon is.

Advertenties
Over een boek, iets meer dan tien jaar geleden