I’ve been reading (autumn edition 2)

Om het jaar feestelijk af te sluiten, ziehier het allerlaatste bookreport van 2017.

De verwarde cavia – Paulien Cornelisse

Op aanraden las ik dit boekje van Paulien Cornelisse. Het mocht gerust eens zo lang zijn. Een hele dag op de zetel en je hebt het uit. Ideaal voor al je saaie, verplichte familie- en kerstbijeenkomsten. Ga ervoor. Alleen al voor de achterflap – “Eindelijk, een boek over een cavia die op kantoor werkt” – zou je het boek moeten lezen. Dan komt daar nog eens bij dat Cornelisse een echte woordkunstenaar is én hilarisch. Taal is zeg maar echt haar ding. Vraagje: wat doe jij de hele dag op het werk?

In elke vrouw schuilt haar moeder – Marnix Peeters

Ik had een existentiële crisis verwacht, maar kreeg in de plaats een aha-erlebnis. Het leven.. Dit absurde verhaal van Marnix Peeters gaat in essentie wel over vrouwen die op hun moeder lijken, maar toch vooral over hoe raar dit leven is. Een gravin en haar dactylograaf jawel, tevens een Nigeriaanse vluchteling, schrijven een (meta)boek met de zeer passende titel In elke vrouw schuilt haar moeder. Dat doen ze natuurlijk niet zomaar. Doldwaze omstandigheden dwingen hen om op de vlucht te schrijven. Dan zijn er nog de dwergkinderen van de gravin, een ontslagen arm der wet, een papegaai en een doofstomme butler. Niet te vergeten – mijn favoriete personage – de Duitse huishoudster Helga Glatzer-Schneeberg, een vrouw naar mijn hart(?). Als je nu denkt ‘amai, raar!’ lees dan de eerste tien pagina’s maar eens.

Winter in Amerika – Rob Van Essen

Dit is een boek zoals Herman Koch het zou schrijven – en dat bedoel ik als een compliment. Ik had nog nooit van Rob Van Essen gehoord, maar ben na Winter in Amerika zeker fan. De oude schrijver Winter probeert zijn herinneringen aan een mooie tijd in Amerika op te schrijven voor zijn memoires. Zijn uitgever Katja Ouwehand moet de uitgeverij redden met een voltreffer, een bestseller en vertrouwt daarvoor op Winters geheugen. Ondertussen zoekt ze ook haar eigen geluk bij oude bekenden. Weer een voorbeeld van het feit dat een roman ook best over een klein verhaal kan gaan. Het zit hem in de eenvoud.

Phileine zegt sorry – Ronald Giphart

Ik was helemaal weg van mijn eerste én tweede contact met Giphart. Ik ook van jou en Lieve waren heel bijzonder voor mij. Misschien zelfs zo bijzonder dat Phileine moeite had de rest te overtreffen. Dat komt ervan als je over de bitch loopt uit te hangen. Toch vind ik het heerlijk hoe Giphart met een non-verhaal – wat gebeurt er eigenlijk in dit boek? – toch meer dan tweehonderd pagina’s kan volschrijven en dat ik ze dan ook nog eens graag lees. Phileine is nu wel de nummer één vrouw ik nooit hoop tegen te komen.


De oplettende lezer merkte iets op. Dit zijn allemaal Nederlandstalige boeken geschreven door Nederlandstalige schrijvers. Met andere woorden: niemand moest (taal)grappen en emoties van de ene taal naar de andere taal vertalen. In de meeste gevallen heb ik er ook gewoon geen problemen mee, maar je hebt vast al eens een (vertaald) boek vastgehad dat eigenlijk niet zo vlot las. Dat kan dan natuurlijk ook aan de schrijfstijl van de auteur liggen. Desalniettemin – het hoge woord is eruit – kijk ik met een schuin oog naar de vertaler in kwestie. Lang verhaal kort: in 2018 wil ik meer moedertaalboeken lezen en jullie vervolgens verblijden met mijn ongezouten mening. Tot dan!


Veel meer meningen over veel meer boeken vind je hier. Welke boeken las jij in 2017?

Advertenties
I’ve been reading (autumn edition 2)

I’ve been reading (deel 2)

Het is bijna niet te geloven dat ik het eerste leerjaar overleefde met leesniveau 0. Ja, nul. Als in het laagste en dus eigenlijk geen leesniveau. Toen ik zes jaar later voor mijn plezier een boek las, dachten ze thuis dat ik ziek werd. Het kind dat niet wilde oefenen, leest. Het kind dat huilende van de zenuwen haar leestest drie keer opnieuw moest gaan doen, leest. Het kind dat nooit leesniveau 9 haalde, you know.. LEEST op miraculeuze wijze.

Om nu mijn niveau rustig op de bouwen, koos ik voor een dun, een dik en een iets daar tussenin boek. Het hele leesniveauspektakel en ‘in de bib mag jij alleen boekjes kiezen met rode bolletjes’ lieten zijn sporen na, dus ik doe het rustig aan. Op mijn eigen tempo lees ik nu gemakkelijk meer boeken dan alle kinderen met niveau 9 uit mijn klas ooit zullen lezen. U ziet het, het houdt me bezig, dit onverwerkt trauma.

174 pagina’s

Geen jalapeños – Thomas Beijer // Ik was niet onder de indruk van de titel van dit boek. Ik bedoel, jalapeños? En dan ook nog eens geen. Op hoeveel mogelijke manieren zou je het woord zelfs kunnen uitspreken? Maar een uitzonderlijk schrijftalent – zoals op de cover wordt beweerd – is ie wel. De nacho’s zonder kaas en jalapeños staan bijna metafoor voor een leven dat te weinig voldoening geeft. Arthur, het hoofdpersonage, heeft duidelijk last van een quarterlife crisis op z’n dertigste. De pianist en zijn vrienden (wanneer is iemand een goede vriend?) hebben het moeilijk met de liefde en het leven. Een tragikomisch verhaal dat ik als trage lezer in enkele uren uitlas. Aanrader voor de liefhebber van het kleine verhaal zonder wereldschokkende gebeurtenissen.

311 pagina’s

De wezens – Matt Haig // Matt, waar zal ik beginnen? In de eerste plaats liet ik me verleiden door de achterflap. Het boek zou “een wonderlijke kruising tussen Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht en The Man Who Fell to Earth” zijn. Laat die eerste titel nu een van mijn favorieten zijn. Ik was meteen verkocht. Vervolgens bleek de originele titel van het boek The humans te zijn. Mensen dus.. Het verhaal is dan ook nog eens een mix tussen sciencefiction en de hopeloze realiteit. Met momenten vond ik het boek gewoon te melig voor woorden, maar met een zekere waarheid. Voor iedereen die het boek niet wil lezen deze quote: “Net als religie barst de geschiedenis van de mensheid van de deprimerende dingen als kolonisatie, ziektes, racisme, seksisme, homohaat, klassenbewust snobisme, milieuvervuiling, slavernij, totalitarisme, militaire dictaturen, uitvindingen waar ze niet mee kunnen omgaan (de atoombom, het internet, de puntkomma), het afgeven van slimmeriken, het verheerlijken van dwazen, verveling, wanhoop, repeterende instortingen en rampen in het landschap van de psyche.” De hond op de cover maakte alles goed. En dat mopje over de puntkomma ook.

701 pagina’s

American gods – Neil Gaiman // Een paar weken geleden begon ik de gelijknamige serie te kijken (een verfilming van deze klepper van een roman). Het is iets met rare verhalen die soms gewoon niet te volgen zijn – en je moet ze ook niet willen volgen want zo werkt het niet. Eerlijk is eerlijk, ik las het boek omdat ik moest weten hoe het verder ging. Het eerste seizoen toont namelijk nog geen derde van het hele verhaal. En ben ik blij dat ze dit boek in onze bib hadden. Het hoofdpersonage, Shadow Moon, is weer een vrij man. Zijn reis van de gevangenis naar zijn vrouw Laura brengt wat onverwachtse wendingen met zich mee. Het blijkt een groot opgezet spel van de ‘old gods’. De arme goden die ooit naar Amerika afreisden, maar helemaal in de vergetelheid zijn geraakt. Ze willen het in een strijd opnemen tegen de nieuwe goden. Maar het boek is veel meer dan een fantasieverhaal over een jonge man en de goden. Liefde, trouw, bedrog, immigratie, vooruitgang, geloof, religie, offers en opoffering, de dood, etc. Het lijstje is oneindig. De enige manier om te begrijpen waarover het boek gaat, is door het te lezen. Voor- en/of nadeel: je bent er minstens een week zoet mee. Enjoy!

Q: Welke boeken staan op jouw lijst deze zomer? Om de een of andere reden wil ik alleen nog Giphart lezen.

I’ve been reading (deel 2)

Currently: january

Het zijn de blogposts die ik ‘vroeger’ – toen de dieren nog spraken, of toch toen ik nog wat tijd over had aan het einde van de dag om door mijn favoriete blogs te scrollen – het liefst las. Vergeet al de redenen waarom je iets niet zou doen. Zo en zo mijn eigen versie van currently loving.

Currently reading / Wel, het zit zo. Ik heb een vreselijk vermoeiende gewoonte. Twee eigenlijk. En dat zijn a) als ik naar de bib ga neem ik altijd veel te veel boeken mee naar huis en b) omdat ik al die boeken dan wil lezen, begin ik in meerdere tegelijk. Momenteel lees ik dus I love Dick (door Chris Kraus), Kamermeisjes en Soldaten (door Arnon Grunberg) en Bloom (door Estée Lalonde). Ik denk aan een aparte pagina op deze blog met toffe aanraders, voor ieder wat wils. Doen? Lees verder “Currently: january”

Currently: january