Over een boek, iets meer dan tien jaar geleden

Voor Sien. Oh Sien!
De eerste liefde!

Liefs van Bart Moeyaert
31.10.07 – Antwerpen

Dat staat geschreven in het eerste boek dat ik ooit zelf kocht, meer dan tien jaar geleden, toen ik voor het eerst de boekenbeurs bezocht en misschien zelf wel voor het eerst oprecht geïnteresseerd leek in een boek. Ik koos voor Duet met valse noten van Bart Moeyaert. Eerlijk is eerlijk, het was liefde op het eerste gezicht. Omdat het boek zo’n mooie cover heeft (ik heb de uitgave met een hemelsblauwe lucht en een klein, hartvormig wolkje erop).

De eerste liefde – van de eerste hartkloppingen tot de laatste schok. Of misschien was het wel de korte, maar krachtige samenvatting op de achterflap die me overtuigde? Want waarom veel woorden gebruiken als je iemand ook kan overtuigen met een enkele zin?

Nog langer geleden
In de lagere school was lezen een hele opgave voor mij. Ik deed het niet graag – dit is een understatement. Het eerste leerjaar sloot ik af met leesniveau 0 en volgens mijn herinneringen heb ik nooit leesniveau 9 bereikt. Niet dat het vandaag iets uitmaakt, maar als kind heb ik me soms wel slecht gevoeld over het hele leesgebeuren. Ik was slim genoeg, maar leek niet in staat om binnen de zoveel minuten een pagina aan tekst hardop door te nemen zonder al te veel fouten te maken. En dan die zwarte, lederen stoelen in meester Francis zijn kantoortje. Ze zwakten zo hard in dat ik het gevoel had er in te kunnen verdrinken.

In de bib moest ik dan ieder jaar opnieuw een keuze maken tussen boeken met een groen of een paars bolletje op de rug. Boeken die ik nooit (met plezier) zou lezen. Gewoon omdat het moest, las ik de woorden hardop. Mama zat dan langs me in de zetel. Zinnen zag ik niet. Het boek dat ik graag wou lezen moest nog geschreven worden, dacht ik bij mezelf.

Die eerste liefde
Die boekenbeurs dus. Ik zat in 2007 al een aantal jaren op ‘de dictie’. Blijkbaar had ik wel iets met tekst. Of toch op z’n minst iets met tekst en leuke mensen. Tijdens dat eerste uitje naar Antwerpen werd ik, net als Lander en Liselot in het boek, voor het eerst verliefd. Nog een handtekening van de auteur erin en ik was helemaal verkocht. Ik herinner me nog goed hoe ik me voelde toen ik het boek voor het eerst las. Alsof Moeyaert dit boek voor mij geschreven had, heel persoonlijk en precies zoals ik het wou.

Het hartverscheurende gevoel van liefdesverdriet volgde op pagina 143.

Meer is soms beter
Ik ging lezen. Mama kon haar ogen niet geloven toen ik een jaar later aan het vierde boek van Harry Potter begon – ja, dat lees je goed en mag je best letterlijk nemen. Het vierde boek. De anderen heb ik nooit gelezen. Zo’n dik boek! Ik hoor het haar nog zeggen. Vol ongeloof. Want het meisje dat wou vechten om maar niet de moeten lezen, lag uit vrije wil op de zetel.

Afgelopen week herlas ik Duet met valse noten. Ik voelde me weer puber, onbegrepen, nooit in de mogelijkheid om met de juiste woorden te komen aanzetten. Tegelijkertijd ook jong, vederlicht, een gevoel dat het nog niet te laat is. Alles kan, alles mag. Zolang het maar schoon is.

Advertenties
Over een boek, iets meer dan tien jaar geleden

Maart book report

Welkom. Dit is mijn book report van de maand maart. Hieronder lees je mijn beknoptste gedachten over de boeken die ik de aflopen maand las. Ik weet niet hoeveel moeite ik nog moet en wil steken in mijn boekrecensies. Dus voorlopig probeer ik het even zo, gezien het grote verschil tussen het aantal views op een gewone blogpost vs een boekreview. (Merk op hoe ik hier heel terloops het woordje ‘gewoon’ gebruik, alsof iets aan deze bedoeling gewoon is.)

Too much and not the mood – Durga Chew-Bose

Dit is een eerste boek bestaande uit essays dat ik ooit las en ik moet toegegeven dat het even wennen was. De kans is dan ook groot dat ik bij een tweede lezing wel zal begrijpen waarover het eigenlijk gaat. Deze quote sprong er wel uit voor mij: “Nothing will make you fit in less than trying, constantly, to fit in.”

The year of magical thinking – Joan Didion

Hier had ik echt meer van verwacht. Sorry, Joan! Het is een prachtige weergave van hoe zij met haar verdriet en de dood van haar man/soulmate omgaat, maar voor mij niet ‘magical in de titel’-waardig.

De trein van 6.41 – Jean-Philippe Blondel

Twee oude bekenden zien elkaar voor het eerst in jaren terug en dan nog wel op de trein naar Parijs van 6.41 in de ochtend. Ze herkennen elkaar onmiddellijk, maar beslissen om  in plaats van hallo te zeggen, in hun gedachten rond te dwalen naar lang vervlogen tijden (hoe Philippe en Cécile na een korte relatie uit elkaar gingen). Langzaam komen de Parijse perrons in zicht.

Thuis – Daniel Schreiber

“We zijn allemaal nakomelingen van de oorlogen van onze ouders, grootouders en overgrootouders – ook als we dat nooit helemaal zullen kunnen begrijpen, ook wanneer we niet meer in de omstandigheden verkeren een emotionele relatie met deze geschiedenis van verschrikkingen op te bouwen.” Totaal niet wat ik had verwacht, maar eerlijk gezegd veel beter. Een aanrader voor de zinzoeker die niet van zweverige zelfhulp houdt.

Winter in Gloster Huis – Vonne van der Meer

Soms zijn er zo van die boeken waarvan ik dacht dat ze nooit zouden bestaan. Zo is deze roman van Vonne (heerlijk toch, die Hollanders met hun namen) er eentje. In een nabije toekomst vinden twee broers na de dood van hun vader een briefje en een doosje diamanten. Een eindeloze hoeveel geld maakt ze dat beide hun droomproject kunnen starten: een hotel – meer bepaald een vaarwelhotel – voor mensen die euthanasie wensen te plegen én een hotel voor de eeuwige twijfelaars.

Help: welk boek moet ik nu lezen? (Volg me op Goodsreads)

Maart book report

De greppel – Herman Koch (ofte RecenSIEN 01)

In mijn laatste blogpost van 2017 drukte ik mijn grootste wensen voor 2018 uit. Wereldvrede, consumptiekots en meer Nederlandstalige boeken op mijn leeslijst. First things firts: ik las De greppel van Herman Koch.

Nu, ik ben een grote fan van Koch. Hij kan me als geen ander op het verkeerde spoor zetten om dan op de allerlaatste pagina van een boek te verklappen dat ik het helemaal mis had. Alleen al voor zijn schone zinnen zou ik het grootste non-verhaal van zijn hand lezen. De greppel is zo’n verhaal dat volledig bestaat uit de hersenspinsels van een man, die toevallig ook de burgemeester van Amsterdam is. Robert Walter ziet zijn vrouw op een nieuwjaarsreceptie haar hoofd in haar nek gooien tijdens een gezellig onderonsje met wethouder Maarten van Hoogstraten. Ze gaat vreemd is het enige dat de arme man nog kan denken.

Naast dit boek las ik eerder al Het diner en Geachter heer M. van Herman Koch en ik moet toegeven dat ik toen misschien net iets meer onder de indruk was van het verhaal op zich. Al had deze klepper misschien wel de leukere details: een menselijke vader en moeder die een einde aan het leven willen maken zodat ze hun eigen aftakeling niet onder ogen moeten komen, een redelijk ongeïnteresseerde en daardoor geloofwaardige dochter, de enge schoonbroer die zijn handen niet zal tegenhouden wanneer het huwelijk van zijn geliefde zuster op springen staat en het beste personage van allemaal, Roberts beste vriend Bernhard. Totaal overbodig, maar met zo veel passie. Bernhard denkt het grootste mysterie van het heelal opgelost te hebben en is bovendien casually bevriend met Stephen Hawking.

“Ik heb schijt aan Nobelprijzen. Aan erkenning. Mijn leven is zonder prijzen al interessant genoeg.”

Het boek bevestigt eigenlijk dat ik niet alleen ben. Soms lijkt het alsof een hele wereld alleen in onze hoofden bestaat. Walter ziet zijn vrouw vreemdgaan in alles wat ze doet en laat, een wereld die eerst alleen in zijn hoofd bestaat (of niet? of toch wel?). Ik kruip ook soms in mijn hoofd, maar met iemands tweet over millennials of kleine handjes komt altijd het besef. Nope, het is allemaal echt. Alleen het leven na de dood is nog niet zeker, aldus Bernhard.

Onverwachts diep en verwachts hilarisch. 36/38 sterren.

Ik wacht nog steeds op al jullie Nederlandstalige aanraders! Don’t keep me waiting.

De greppel – Herman Koch (ofte RecenSIEN 01)

I’ve been reading (autumn edition 2)

Om het jaar feestelijk af te sluiten, ziehier het allerlaatste bookreport van 2017.

De verwarde cavia – Paulien Cornelisse

Op aanraden las ik dit boekje van Paulien Cornelisse. Het mocht gerust eens zo lang zijn. Een hele dag op de zetel en je hebt het uit. Ideaal voor al je saaie, verplichte familie- en kerstbijeenkomsten. Ga ervoor. Alleen al voor de achterflap – “Eindelijk, een boek over een cavia die op kantoor werkt” – zou je het boek moeten lezen. Dan komt daar nog eens bij dat Cornelisse een echte woordkunstenaar is én hilarisch. Taal is zeg maar echt haar ding. Vraagje: wat doe jij de hele dag op het werk?

In elke vrouw schuilt haar moeder – Marnix Peeters

Ik had een existentiële crisis verwacht, maar kreeg in de plaats een aha-erlebnis. Het leven.. Dit absurde verhaal van Marnix Peeters gaat in essentie wel over vrouwen die op hun moeder lijken, maar toch vooral over hoe raar dit leven is. Een gravin en haar dactylograaf jawel, tevens een Nigeriaanse vluchteling, schrijven een (meta)boek met de zeer passende titel In elke vrouw schuilt haar moeder. Dat doen ze natuurlijk niet zomaar. Doldwaze omstandigheden dwingen hen om op de vlucht te schrijven. Dan zijn er nog de dwergkinderen van de gravin, een ontslagen arm der wet, een papegaai en een doofstomme butler. Niet te vergeten – mijn favoriete personage – de Duitse huishoudster Helga Glatzer-Schneeberg, een vrouw naar mijn hart(?). Als je nu denkt ‘amai, raar!’ lees dan de eerste tien pagina’s maar eens.

Winter in Amerika – Rob Van Essen

Dit is een boek zoals Herman Koch het zou schrijven – en dat bedoel ik als een compliment. Ik had nog nooit van Rob Van Essen gehoord, maar ben na Winter in Amerika zeker fan. De oude schrijver Winter probeert zijn herinneringen aan een mooie tijd in Amerika op te schrijven voor zijn memoires. Zijn uitgever Katja Ouwehand moet de uitgeverij redden met een voltreffer, een bestseller en vertrouwt daarvoor op Winters geheugen. Ondertussen zoekt ze ook haar eigen geluk bij oude bekenden. Weer een voorbeeld van het feit dat een roman ook best over een klein verhaal kan gaan. Het zit hem in de eenvoud.

Phileine zegt sorry – Ronald Giphart

Ik was helemaal weg van mijn eerste én tweede contact met Giphart. Ik ook van jou en Lieve waren heel bijzonder voor mij. Misschien zelfs zo bijzonder dat Phileine moeite had de rest te overtreffen. Dat komt ervan als je over de bitch loopt uit te hangen. Toch vind ik het heerlijk hoe Giphart met een non-verhaal – wat gebeurt er eigenlijk in dit boek? – toch meer dan tweehonderd pagina’s kan volschrijven en dat ik ze dan ook nog eens graag lees. Phileine is nu wel de nummer één vrouw ik nooit hoop tegen te komen.


De oplettende lezer merkte iets op. Dit zijn allemaal Nederlandstalige boeken geschreven door Nederlandstalige schrijvers. Met andere woorden: niemand moest (taal)grappen en emoties van de ene taal naar de andere taal vertalen. In de meeste gevallen heb ik er ook gewoon geen problemen mee, maar je hebt vast al eens een (vertaald) boek vastgehad dat eigenlijk niet zo vlot las. Dat kan dan natuurlijk ook aan de schrijfstijl van de auteur liggen. Desalniettemin – het hoge woord is eruit – kijk ik met een schuin oog naar de vertaler in kwestie. Lang verhaal kort: in 2018 wil ik meer moedertaalboeken lezen en jullie vervolgens verblijden met mijn ongezouten mening. Tot dan!


Veel meer meningen over veel meer boeken vind je hier. Welke boeken las jij in 2017?

I’ve been reading (autumn edition 2)

I’ve been reading (deel 2)

Het is bijna niet te geloven dat ik het eerste leerjaar overleefde met leesniveau 0. Ja, nul. Als in het laagste en dus eigenlijk geen leesniveau. Toen ik zes jaar later voor mijn plezier een boek las, dachten ze thuis dat ik ziek werd. Het kind dat niet wilde oefenen, leest. Het kind dat huilende van de zenuwen haar leestest drie keer opnieuw moest gaan doen, leest. Het kind dat nooit leesniveau 9 haalde, you know.. LEEST op miraculeuze wijze.

Om nu mijn niveau rustig op de bouwen, koos ik voor een dun, een dik en een iets daar tussenin boek. Het hele leesniveauspektakel en ‘in de bib mag jij alleen boekjes kiezen met rode bolletjes’ lieten zijn sporen na, dus ik doe het rustig aan. Op mijn eigen tempo lees ik nu gemakkelijk meer boeken dan alle kinderen met niveau 9 uit mijn klas ooit zullen lezen. U ziet het, het houdt me bezig, dit onverwerkt trauma.

174 pagina’s

Geen jalapeños – Thomas Beijer // Ik was niet onder de indruk van de titel van dit boek. Ik bedoel, jalapeños? En dan ook nog eens geen. Op hoeveel mogelijke manieren zou je het woord zelfs kunnen uitspreken? Maar een uitzonderlijk schrijftalent – zoals op de cover wordt beweerd – is ie wel. De nacho’s zonder kaas en jalapeños staan bijna metafoor voor een leven dat te weinig voldoening geeft. Arthur, het hoofdpersonage, heeft duidelijk last van een quarterlife crisis op z’n dertigste. De pianist en zijn vrienden (wanneer is iemand een goede vriend?) hebben het moeilijk met de liefde en het leven. Een tragikomisch verhaal dat ik als trage lezer in enkele uren uitlas. Aanrader voor de liefhebber van het kleine verhaal zonder wereldschokkende gebeurtenissen.

311 pagina’s

De wezens – Matt Haig // Matt, waar zal ik beginnen? In de eerste plaats liet ik me verleiden door de achterflap. Het boek zou “een wonderlijke kruising tussen Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht en The Man Who Fell to Earth” zijn. Laat die eerste titel nu een van mijn favorieten zijn. Ik was meteen verkocht. Vervolgens bleek de originele titel van het boek The humans te zijn. Mensen dus.. Het verhaal is dan ook nog eens een mix tussen sciencefiction en de hopeloze realiteit. Met momenten vond ik het boek gewoon te melig voor woorden, maar met een zekere waarheid. Voor iedereen die het boek niet wil lezen deze quote: “Net als religie barst de geschiedenis van de mensheid van de deprimerende dingen als kolonisatie, ziektes, racisme, seksisme, homohaat, klassenbewust snobisme, milieuvervuiling, slavernij, totalitarisme, militaire dictaturen, uitvindingen waar ze niet mee kunnen omgaan (de atoombom, het internet, de puntkomma), het afgeven van slimmeriken, het verheerlijken van dwazen, verveling, wanhoop, repeterende instortingen en rampen in het landschap van de psyche.” De hond op de cover maakte alles goed. En dat mopje over de puntkomma ook.

701 pagina’s

American gods – Neil Gaiman // Een paar weken geleden begon ik de gelijknamige serie te kijken (een verfilming van deze klepper van een roman). Het is iets met rare verhalen die soms gewoon niet te volgen zijn – en je moet ze ook niet willen volgen want zo werkt het niet. Eerlijk is eerlijk, ik las het boek omdat ik moest weten hoe het verder ging. Het eerste seizoen toont namelijk nog geen derde van het hele verhaal. En ben ik blij dat ze dit boek in onze bib hadden. Het hoofdpersonage, Shadow Moon, is weer een vrij man. Zijn reis van de gevangenis naar zijn vrouw Laura brengt wat onverwachtse wendingen met zich mee. Het blijkt een groot opgezet spel van de ‘old gods’. De arme goden die ooit naar Amerika afreisden, maar helemaal in de vergetelheid zijn geraakt. Ze willen het in een strijd opnemen tegen de nieuwe goden. Maar het boek is veel meer dan een fantasieverhaal over een jonge man en de goden. Liefde, trouw, bedrog, immigratie, vooruitgang, geloof, religie, offers en opoffering, de dood, etc. Het lijstje is oneindig. De enige manier om te begrijpen waarover het boek gaat, is door het te lezen. Voor- en/of nadeel: je bent er minstens een week zoet mee. Enjoy!

Q: Welke boeken staan op jouw lijst deze zomer? Om de een of andere reden wil ik alleen nog Giphart lezen.

I’ve been reading (deel 2)

Currently: january

Het zijn de blogposts die ik ‘vroeger’ – toen de dieren nog spraken, of toch toen ik nog wat tijd over had aan het einde van de dag om door mijn favoriete blogs te scrollen – het liefst las. Vergeet al de redenen waarom je iets niet zou doen. Zo en zo mijn eigen versie van currently loving.

Currently reading / Wel, het zit zo. Ik heb een vreselijk vermoeiende gewoonte. Twee eigenlijk. En dat zijn a) als ik naar de bib ga neem ik altijd veel te veel boeken mee naar huis en b) omdat ik al die boeken dan wil lezen, begin ik in meerdere tegelijk. Momenteel lees ik dus I love Dick (door Chris Kraus), Kamermeisjes en Soldaten (door Arnon Grunberg) en Bloom (door Estée Lalonde). Ik denk aan een aparte pagina op deze blog met toffe aanraders, voor ieder wat wils. Doen? Lees verder “Currently: january”

Currently: january