Currently: week 34

Het lijkt wel alsof ik de meest random weken van het jaar kies om iets leuks over te schrijven, maar in ’t echt is dit eigenlijk een poging tot bloggen met regelmaat. Het blijft nog even spontaan en sporadisch, maar man.. wat een week alweer.

reading / momenteel zo’n beetje alles wat ook maar een beetje met interieurdesign te maken heeft. Als Lena Dunham er dan ook nog bij komt kijken, ben ik helemaal verkocht. Het artikel over haar appartement in New York is te lezen op de website van Domino Magazine. Also: ik lees (nog steeds en met regelmatige pauzes want heavy) A Little Life, afgewisseld met The Affairs of the Falcóns.

loving / een emoji met hartjesogen is hier wel op zijn plaats. De trouw van mijn neef en bijhorende hashtag (#daaneneva) op Instagram waren al om van te smullen – net zoals de macarons van mijn zus tijdens het dessertenbuffet. Maar nu is er dus ook de fotoreportage van Mon et Mine. Hoe mooi is dit!?

eating / alles wat mijn lief voor mij kookt.

looking at / alle bruidsmeisjeskleedjes ter wereld. Zeer binnenkort volgt er een tripje met acht naar een jurkenwinkel. Wat een droom. En stiekem ook een beetje spannend, zo de eerste trouw van de vriendinnengroep. We worden oud(er)!

listening to / een album uit 2013. Racine carée van Stromae houdt me aan het lopen in de fitness, maar hoe lang nog moet ik naar dat album luisteren voor de man met nieuw werk komt? Iemand, verlos mij uit mijn lijden. Of laat tips voor achter in de comments.

waiting for / the weekend! Wat zijn jouw plannen?

 

Advertenties
Currently: week 34

Morgen misschien

wanneer ik morgenvroeg wakker word
zal ik het weer willen
de stilte waarin de zon opkomt
de ruwte van de wind door de spleten van het rolluik
de felheid van de afwas die echt nu gedaan moet worden
met gestrekte benen uit bed
hoofd eerst
gedachten volgen
nu nog even niet

misschien

Morgen misschien

De fietsenmaker

Elf jaar geleden kreeg ik mijn eerste echte fiets cadeau. Eerdere modellen waren afdankertjes van mijn zus of vonden we langs de kant van de weg. Een damesfiets dus, met een strik rond ter gelegenheid van mijn vormsel. Waar die heilige communie al niet goed voor is. God had het vast zo gewild. En mijn mama ook. Ze stond erop.

Op het moment zelf had ik liever iets anders gekozen. Een mp3-speler en een reis naar Griekenland stonden ook op mijn lijstje, maar krijg ik hellas/helaas niet in een mooi papiertje verpakt. Ik ben trouwens nog steeds niet de trotse eigenaar van een prehistorische iPod en zette nog nooit een voet op het land van de goden der goden. Dat geheel terzijde.

carlo-villarica-307449-unsplash.jpg

Kilometers heb ik afgelegd met dat ding onder mijn gat. Van Affligem tot de Gentse feesten. Of gewoon van bij ons thuis tot aan de fietsenstalling van de school. De bagagedrager laat het soms afweten, de banden zijn opnieuw aan vervaging toe en de verroeste pedalen vallen er bijna vanaf. Een ritje naar de fietsenmaker leek onvermijdelijk.

Sinds de paasvakantie wil la mama namelijk zelf met de fiets naar het werk (lees: heel af en toe en als ze er goesting in heeft) en dus heb ik het elektrische exemplaar moeten inruilen voor mijn ouderwetse benenwagen. Side note: de fiets staat al een aantal jaren stof te vangen in ons tuinhuis (aka ’t sjopke) en ik kan me met de beste wil van de wereld niet herinneren wanneer ik voor het laatst als een gek zat te trappen om ergens te geraken.

Ik vond dat ik twee keuzes had: een deftig onderhoud inclusief nieuwe banden of een tweedehands fiets van de rekening laten rijden. Vanmiddag sprong ik dus op mijn fiets, wind op kop – hoe kan het ook anders – om na 25 minuten en met enige omweg wegens wegenwerken aan te komen op mijn bestemming. De winkel was… Jawel, hartstikke gesloten.

Photo by Carlo Villarica on Unsplash.

De fietsenmaker