2 juni

Er zijn zo van die dagen die jaren aan een stuk vreselijk zijn. Niet omwille van de leeftijd, wel door examens, examenstress, sollicitaties, sollicitatiestress en naderende eindes. Ik heb het natuurlijk over jarig zijn begin juni. En soms heb je geluk. Waarschijnlijk had ik gewoon hoerenchance dit jaar: schoon weer (maar ook niet overdreven warm zodat je eigenlijk liever putteke winter zou verjaren), een zaterdag (én de optie nog om een keer dit semester een les te skippen), een job (voorlopig, verdere zekerheid is er niet) en geen einde. Alleen maar nieuwe beginnen.

De zomer en een fris levensjaar lachten me gisteren toe. Bagels eten, zonnehoedjes passen, verliefd worden op nog maar eens een blazer, kaartjes kijken en rommelmarkten, waar ze al een iets aan de helft van de prijs (50% dus) weggeven. Ik durf met grote zekerheid te zeggen dat 2 juni 2018 mijn favoriete verjaardag van de afgelopen vijf jaar is. Low-key – zonder begin april al vroege cadeaus voor mezelf te kopen. Casual – zonder van één dag een verjaardagsmaand te maken. Gewoon – zonder na te denken.

Advertenties
2 juni

De verjaardag

Dat is niet alleen het boek van Dimitri Casteleyn dat ik graag wil lezen, maar ook deze dag. Die komt en gaat zoals alle andere, die voelt zoals gisteren en toch.

24. Alsof het niets is.

Tijd voor grotere plannen, andere problemen. Genieten van dingen die je ooit misschien haatte. Of andersom. Wijsheid komt met de jaren. Ik heb dus nog tijd genoeg.

Een nieuw levensjaar, een nieuwe yogapose. Of een nieuwe obsessie, waarschijnlijk over iets waar mijn vijftienjarige zelf dolgelukkig van werd. Een band, een boek. Een ander toekomstplan dat in de vuilnisbak ligt. Of eindelijk gewoon leven?

In het moment, zoals ze zeggen. Hier en nu en niet ouder worden dan je je voelt. 24 is best mooi.

De verjaardag

Driewerf Hoera

De dag waarvan ik dacht dat die nooit zou komen (lees: die ik nooit zou halen), is er. En veel sneller dan verwacht. Dubbel, I know. Maar ik ben zeer blij met deze 23e februari 2016: mijn eerste blogverjaardag. En zoals dat gaat met kleine kindjes vier ik met een lach en een traan (“ze worden zo snel groot”) en een paar cijfertjes, want 1 is maar alleen.

IMG_0115.JPG

366 dagen geleden zaten we – brave studentjes – als sardientjes in een blik in een computerlokaal om onze eerste (of tweede, of derde,..) blog te starten. De een al wat enthousiaster dan de ander en nog onzeker waarover we wilden schrijven. Ik vooral blij met dit duwtje in de rug.

365 dagen geleden drukte ik voor de eerste keer op ‘publiceren’ en wachtte ik bang de eerste reacties af. Drie lovende comments en een handjevol likes op Facebook – hoe geraak je anders aan views na 24u online zijn? Voor de rest: geen haan die ernaar kraaide.

181 likes op mijn Facebookpagina later zijn het toch nog steeds dezelfde (paar) vingers die via Facebook hun weg naar dit stukje internet vinden. De rest is er gewoon voor de leuk – en dat apprecieer ik. Zielen en vreugde en al!

873 breilustigen bekeken mijn post over breien en het blijkt een schot in de roos. Alle zoektermen met ‘zeeman’ erin leiden de weg. Het is by far mijn meeste gelezen post, met dubbel zoveel views als de tweede meest gelezen post.

614 is mijn favorietje. Ze kwamen plots met velen, als golven naar het strand en blijven liggen als schelpjes. (Dank u!) Heel veel liefde voor mijn WordPressvolgers. (Aan de rest:) Join the club, ’t is gezellig hier.

131 posts later begint deze blog aan zijn tweede rondje rond de zon met hopelijk evenveel berichten, volgers en views. Meer creativiteit en minder spellingfouten – of meer ‘dichterlijke’ vrijheid. Het is maar hoe je het bekijkt. Maar vooral baby steps!

Happy first, Sienderella

 

Driewerf Hoera