Dag 100 (feest!)

Wie had op 1 januari van dit jaar gedacht dat ik het (meer dan) honderd dagen zou uithouden? Ik niet! Maar kijk, we zijn er al. We zijn al dinsdag 10 april. We zitten al honderd dagen in dit niet meer zo nieuwe nieuwe jaar. Helaas zijn er nog geen honderd posts verschenen – je voelt het al aankomen, die volgende mijlpaal – maar stiekem ben ik toch wel een beetje trots op mezelf. Want gaat het niet echt om de dagen waarop je ‘niets’ doet. Niet schrijven is ook schrijven.

josh-calabrese-527813-unsplash

Wat hebben we geleerd?

Begin gewoon. Het heeft geen zin om een project waar je effectief iedere dag aan wil werken volledig te plannen. Op een dag zal je ’s avonds gezellig met je vriendinnen rond de tafel zitten, al partysnacks etend, en beseffen dat het vijf voor twaalf is. Of een idee dat er in je hoofd zo hilarisch uitzag, werkt toch niet ‘op papier’ (of net wel ‘op papier’ maar niet ‘in de praktijk’). Het gebeurt. Flexibel is het codewoord, loslaten verplicht.

Soms zie ik het leven door een andere bril. Op bepaalde momenten (van sommige dagen) ben ik me bewuster van mijn omgeving. Het zijn die momenten waarop ideeën binnensijpelen. Langzaam. Details beginnen op te vallen. Dingen die je niet kan zien zijn er plots. Denk gemoedstoestanden, tussen de lijntjes, onbedoeld. Complexiteit is mooi. Het gaat voor mij al lang niet meer om dat half uurtje schrijven voor ik in slaap val.

Zie ik er het nut nog van in? Of stop ik maar beter?

Mooi niet. Ja, dat is het antwoord op beide vragen. Het initiële nut is ver zoek want ben ik al een betere schrijver? Komen de ideeën al vlotter? Heb ik mijn woordenschat uitgebreid? Geen idee. Dit was mijn bedoeling. Beter worden. Onderweg kwam ik andere dingen tegen die ik ook belangrijk vind. Rust. Kalmte. Tijd? Soms.

 

Photo by Josh Calabrese on Unsplash

Advertenties
Dag 100 (feest!)

Het leven zoals het is: een aaneenschakeling van blogposts

Hier moet ik gewoon even door. De inspiratieloze dagen zullen later mijn lijden zijn, nu mijn hel. Ik denk na over mijn dag, heel gewoon en bijzonder tegelijkertijd, maar ik kan alleen maar denken aan de tijd die ik niet heb en de minuten die ik nooit zal terugdraaien. Het is hier een komen en gaan van alles wat er niet toe doet. Een beetje zoals dit bericht dus.

Het leven zoals het is: een aaneenschakeling van blogposts

Vijgen na Pasen?

Zijn we nog net op tijd? Of zijn we vooral te laat. Sorry zeggen, bitcoins kopen, de opwarming van de aarde tegengaan, instafamous worden, courgettes planten, in een nieuwe agenda beginnen op 2 april, de witte neushoorn redden, of de reuzenpanda, een boek schrijven, protesteren, bijleren, aan je goede voornemens denken.

heather-mount-606808-unsplash

(en dan nu een bijzonder mooie overgang) Over goede voornemens gesproken: hoe zit ermee? Houden ze stand, die voornemens, of heb je ze eind januari laten varen? Ik beloofde mezelf iedere dag te schrijven. Iets waar ik na drie maanden even op wil terugkomen. Want schrijven, allemaal goed en wel, maar kwantiteit boven kwaliteit (mijn eigen woorden op de tweede dag van het jaar)?

Iedere dag is behoorlijk concreet. De rest van het voornemen laat een beetje te wensen over. Mijn scheurkalender (Schrijven is scheuren van Dag Mag) is bovendien blijven hangen op 8 maart en ik denk dat ik daar, op die dag ook mijn diepgang verloor. Nu weet ik weer hoe het zit. Hoe meer tijd ik heb, hoe minder ik doe. Ik verdoe zo graag de uren in mijn dag met nadenken en ter plaatse blijven trappelen (toevallig een van mijn specialiteiten). Daar was ik nu ik het zo bekijk al veel eerder achter gekomen, maar zoals in elk goed sprookje herhaalt zo’n wijze les zich meermaals.

Maakt het nog iets uit?

Ik ben zeker van wel. Ik ga na drie maanden, met drie pasdagen, nog niet opgeven. Volgens Liz Gilbert heb ik nog zeker negen jaar en negen maanden te gaan. Daarna mag ik met opgeheven hoofd het toneel verlaten. Dan kan ik zeggen dat ik het ten minste geprobeerd heb. (probleem) Ik wil meer schrijven, maar wil dat automatische zeggen dat ik schrijver wil worden? (Help!)

Photo by Heather Mount on Unsplash.

Vijgen na Pasen?