2 juni

Er zijn zo van die dagen die jaren aan een stuk vreselijk zijn. Niet omwille van de leeftijd, wel door examens, examenstress, sollicitaties, sollicitatiestress en naderende eindes. Ik heb het natuurlijk over jarig zijn begin juni. En soms heb je geluk. Waarschijnlijk had ik gewoon hoerenchance dit jaar: schoon weer (maar ook niet overdreven warm zodat je eigenlijk liever putteke winter zou verjaren), een zaterdag (én de optie nog om een keer dit semester een les te skippen), een job (voorlopig, verdere zekerheid is er niet) en geen einde. Alleen maar nieuwe beginnen.

De zomer en een fris levensjaar lachten me gisteren toe. Bagels eten, zonnehoedjes passen, verliefd worden op nog maar eens een blazer, kaartjes kijken en rommelmarkten, waar ze al een iets aan de helft van de prijs (50% dus) weggeven. Ik durf met grote zekerheid te zeggen dat 2 juni 2018 mijn favoriete verjaardag van de afgelopen vijf jaar is. Low-key – zonder begin april al vroege cadeaus voor mezelf te kopen. Casual – zonder van één dag een verjaardagsmaand te maken. Gewoon – zonder na te denken.

Advertenties
2 juni

Quitters never win

Ik weet dat ik niet mag opgeven nu, maar het zou zo gemakkelijk zijn. De handdoek in de ring, I’m out. Gewoon niet meer opdagen. Stoppen is te gemakkelijk dat we het zo vaak doen. Waarom nog vijf minuten blijven lopen als je het laatste stukje ook kan wandelen? Waarom die woordenlijst nog eens nakijken als je ook kan scrollen? Waarom schrijven als je ook kan zwijgen?

De afgelopen dagen was ik er niet. Deze keer was tijd niet het excuus – meer nog, ik ga zelfs geen excuus verzinnen – en ik had een eeuwigheid. Soms lukt het gewoon niet en als de mindset dan niet meezit is het een beetje verloren moeite, ook al doe ik nog zo veel. Dus heb ik van de gelegenheid maar gebruik gemaakt om na te denken over mijn opties, om oude ideeën uit te voeren zodat nieuwe weer binnen kunnen en om (eindelijk) het eerste seizoen van The Handmaid’s Tale te kijken.

What am I doing with this life?

Quitters never win

Fijn weekend

Het overkomt met wel eens dat ik op donderdagavond tegen mijn innerlijke Katy Perry uit 2011 praat. Thank god it’s friday fluister ik dan. Even later scandeer ik T.G.I.F. tot la mamma raar opkijkt en zich zorgen begint te maken om mijn mentale gezondheid (the perks van ‘ik woon nog thuis’). Uitkijken naar het weekend kan in deze tijden van rusteloos arbeiten als vreemd gezien worden, een signaal zo je wil voor het vroegtijdig afbrokkelen van mijn werklust (en pensioen). Ik zie het eerder als ‘het einde van de week’ dat in zicht is. Afbrokkelen it is!

Hoewel het weekend niet altijd een hoog weekendgehalte heeft, moet ik toegeven dat ik erg uitkijk naar het aankomende duo van dagen – trio mag ook. Met de vingers draaien tijdens een mindful ochtendsessie ‘leren lesgeven door te kijken naar anderen’ is gewoonweg aangenamer vanaf een bepaalde temperatuur, Birkenstocks inbegrepen.

Nu besef ik ook wel dat de week gisteren – alsof het gisteren was, jongens toch, zo lang geleden – pas begon en dat we volgende week ook al niet te klagen hebben. Toch wil ik even duidelijk stellen dat het oké is. Het is oké. Om tegen jezelf te praten, om op donderdag het weekend al te begroeten en om plannen te laten varen voor een potje spontaan nietsdoen met de blote voeten in het gras.

Geniet! En kom morgen gewoon terug voor meer vrijdag.

Fijn weekend

Dag 100 (feest!)

Wie had op 1 januari van dit jaar gedacht dat ik het (meer dan) honderd dagen zou uithouden? Ik niet! Maar kijk, we zijn er al. We zijn al dinsdag 10 april. We zitten al honderd dagen in dit niet meer zo nieuwe nieuwe jaar. Helaas zijn er nog geen honderd posts verschenen – je voelt het al aankomen, die volgende mijlpaal – maar stiekem ben ik toch wel een beetje trots op mezelf. Want gaat het niet echt om de dagen waarop je ‘niets’ doet. Niet schrijven is ook schrijven.

josh-calabrese-527813-unsplash

Wat hebben we geleerd?

Begin gewoon. Het heeft geen zin om een project waar je effectief iedere dag aan wil werken volledig te plannen. Op een dag zal je ’s avonds gezellig met je vriendinnen rond de tafel zitten, al partysnacks etend, en beseffen dat het vijf voor twaalf is. Of een idee dat er in je hoofd zo hilarisch uitzag, werkt toch niet ‘op papier’ (of net wel ‘op papier’ maar niet ‘in de praktijk’). Het gebeurt. Flexibel is het codewoord, loslaten verplicht.

Soms zie ik het leven door een andere bril. Op bepaalde momenten (van sommige dagen) ben ik me bewuster van mijn omgeving. Het zijn die momenten waarop ideeën binnensijpelen. Langzaam. Details beginnen op te vallen. Dingen die je niet kan zien zijn er plots. Denk gemoedstoestanden, tussen de lijntjes, onbedoeld. Complexiteit is mooi. Het gaat voor mij al lang niet meer om dat half uurtje schrijven voor ik in slaap val.

Zie ik er het nut nog van in? Of stop ik maar beter?

Mooi niet. Ja, dat is het antwoord op beide vragen. Het initiële nut is ver zoek want ben ik al een betere schrijver? Komen de ideeën al vlotter? Heb ik mijn woordenschat uitgebreid? Geen idee. Dit was mijn bedoeling. Beter worden. Onderweg kwam ik andere dingen tegen die ik ook belangrijk vind. Rust. Kalmte. Tijd? Soms.

 

Photo by Josh Calabrese on Unsplash

Dag 100 (feest!)

Het leven zoals het is: een aaneenschakeling van blogposts

Hier moet ik gewoon even door. De inspiratieloze dagen zullen later mijn lijden zijn, nu mijn hel. Ik denk na over mijn dag, heel gewoon en bijzonder tegelijkertijd, maar ik kan alleen maar denken aan de tijd die ik niet heb en de minuten die ik nooit zal terugdraaien. Het is hier een komen en gaan van alles wat er niet toe doet. Een beetje zoals dit bericht dus.

Het leven zoals het is: een aaneenschakeling van blogposts

Vijgen na Pasen?

Zijn we nog net op tijd? Of zijn we vooral te laat. Sorry zeggen, bitcoins kopen, de opwarming van de aarde tegengaan, instafamous worden, courgettes planten, in een nieuwe agenda beginnen op 2 april, de witte neushoorn redden, of de reuzenpanda, een boek schrijven, protesteren, bijleren, aan je goede voornemens denken.

heather-mount-606808-unsplash

(en dan nu een bijzonder mooie overgang) Over goede voornemens gesproken: hoe zit ermee? Houden ze stand, die voornemens, of heb je ze eind januari laten varen? Ik beloofde mezelf iedere dag te schrijven. Iets waar ik na drie maanden even op wil terugkomen. Want schrijven, allemaal goed en wel, maar kwantiteit boven kwaliteit (mijn eigen woorden op de tweede dag van het jaar)?

Iedere dag is behoorlijk concreet. De rest van het voornemen laat een beetje te wensen over. Mijn scheurkalender (Schrijven is scheuren van Dag Mag) is bovendien blijven hangen op 8 maart en ik denk dat ik daar, op die dag ook mijn diepgang verloor. Nu weet ik weer hoe het zit. Hoe meer tijd ik heb, hoe minder ik doe. Ik verdoe zo graag de uren in mijn dag met nadenken en ter plaatse blijven trappelen (toevallig een van mijn specialiteiten). Daar was ik nu ik het zo bekijk al veel eerder achter gekomen, maar zoals in elk goed sprookje herhaalt zo’n wijze les zich meermaals.

Maakt het nog iets uit?

Ik ben zeker van wel. Ik ga na drie maanden, met drie pasdagen, nog niet opgeven. Volgens Liz Gilbert heb ik nog zeker negen jaar en negen maanden te gaan. Daarna mag ik met opgeheven hoofd het toneel verlaten. Dan kan ik zeggen dat ik het ten minste geprobeerd heb. (probleem) Ik wil meer schrijven, maar wil dat automatische zeggen dat ik schrijver wil worden? (Help!)

Photo by Heather Mount on Unsplash.

Vijgen na Pasen?