Herfstvakantiemonoloog

Hoe oud bent u? Heeft u huisdieren? Heeft u een vriend? Uw vriend heet *naam lief* hè? Heeft u een auto? Kan u die toets van morgen verzetten? Welke pagina? Wat is de datum van vandaag? Mag ik typex lenen van iemand? Mag ik naar het toilet? Het is echt heel dringend. U komt iedere dag met de fiets  hè? Oh, zou u dan samen met mij naar school willen fietsen?

Het is vakantie.

Ik had het wel door hoor. De eerste dagen van het nieuwe schooljaar kon je niet aan het getal ontsnappen. Acht. Acht weken. Dan zouden we (weer) vakantie hebben. Je kon het niet missen. Ze hadden het cijfers net zo goed op de betonnen speelplaats kunnen schilderen of op de poort van de fietsenstalling. Ze hadden het door de luidsprekers kunnen declameren of iedereen om de acht minuten een mailtje kunnen sturen met daarin enkel het hoopgevende cijfer. Mocht ik dan op miraculeuze wijze toch niet hebben opgevangen hoe lang het zou duren, hadden de leerlingen me er wel aan herinnerd.

Gaat u op vakantie, mevrouw?

Nee. Misschien. Het maakt ook niet uit. Ik ga liggen, rusten, een beetje werken en nietsdoen. Hier of ergens anders. Me voorbereiden op de komende acht weken. Dan is het weer spurten van de ene brug naar de andere. Voorlopig niet met de wind in de rug, maar wel op kop. Haastig, voor ook die overgang instort, voor het nieuwjaar wordt. Ik kan er nog om lachen. Het is oké. Niet iedereen wil zijn computer ruilen voor ook maar één puber. Niet iedereen baadt deze week met z’n voetjes in ’t verlof.

Daarom beloof ik plechtig dat ik zo veel mogelijk films van Tim Burton zal kijken, zo veel mogelijk Nederlandstalige jeugdboeken zal lezen, zo veel mogelijk niet-Europese wellnesstrends zal uitproberen, zo veel mogelijk kerstlijstideeën zal bedenken. Ik zal wandelen en slapen, verbeteren en denken, opruimen en dromen. Andere voorkeuren op aanvraag.

Vakantie of niet, fijne week!

Advertenties
Herfstvakantiemonoloog

warm weekend

Ik ga niet klagen over het weer, maar het moet gezegd. Dit is niet normaal (of gezond). Los daarvan heel veel liefde voor dit zonnetje. Al brengt ze de clichématige hashtag indian summer met zich mee en zal de slag in het gezicht twee keer zo groot zijn op het moment dat ik mijn nieuwe schoenen – ze staan in de kast stof te vangen – dan toch moet aantrekken. Voorlopig nog even zonder jas, sjaal en handschoenen, maar wel met dit.

  • met de fiets, onderweg, en dan over zo veel mogelijk kurkdroge bladeren rijden
  • de wintersloffen – jawel – opnieuw wisselen voor de zomersloffen – ook jawel
  • de zelfgebreide jas van mijn mama dan maar binnen ipv buiten dragen
  • gratis sauna in de auto
  • ijsjes na het werk
  • cinema dates op zomeravonden (in de herfst)
  • na vijf minuten beginnen zweten in de fitness en denken dat je heel goed bezig bent

Fijne maandag!

warm weekend

Over een boek, iets meer dan tien jaar geleden

Voor Sien. Oh Sien!
De eerste liefde!

Liefs van Bart Moeyaert
31.10.07 – Antwerpen

Dat staat geschreven in het eerste boek dat ik ooit zelf kocht, meer dan tien jaar geleden, toen ik voor het eerst de boekenbeurs bezocht en misschien zelf wel voor het eerst oprecht geïnteresseerd leek in een boek. Ik koos voor Duet met valse noten van Bart Moeyaert. Eerlijk is eerlijk, het was liefde op het eerste gezicht. Omdat het boek zo’n mooie cover heeft (ik heb de uitgave met een hemelsblauwe lucht en een klein, hartvormig wolkje erop).

De eerste liefde – van de eerste hartkloppingen tot de laatste schok. Of misschien was het wel de korte, maar krachtige samenvatting op de achterflap die me overtuigde? Want waarom veel woorden gebruiken als je iemand ook kan overtuigen met een enkele zin?

Nog langer geleden
In de lagere school was lezen een hele opgave voor mij. Ik deed het niet graag – dit is een understatement. Het eerste leerjaar sloot ik af met leesniveau 0 en volgens mijn herinneringen heb ik nooit leesniveau 9 bereikt. Niet dat het vandaag iets uitmaakt, maar als kind heb ik me soms wel slecht gevoeld over het hele leesgebeuren. Ik was slim genoeg, maar leek niet in staat om binnen de zoveel minuten een pagina aan tekst hardop door te nemen zonder al te veel fouten te maken. En dan die zwarte, lederen stoelen in meester Francis zijn kantoortje. Ze zwakten zo hard in dat ik het gevoel had er in te kunnen verdrinken.

In de bib moest ik dan ieder jaar opnieuw een keuze maken tussen boeken met een groen of een paars bolletje op de rug. Boeken die ik nooit (met plezier) zou lezen. Gewoon omdat het moest, las ik de woorden hardop. Mama zat dan langs me in de zetel. Zinnen zag ik niet. Het boek dat ik graag wou lezen moest nog geschreven worden, dacht ik bij mezelf.

Die eerste liefde
Die boekenbeurs dus. Ik zat in 2007 al een aantal jaren op ‘de dictie’. Blijkbaar had ik wel iets met tekst. Of toch op z’n minst iets met tekst en leuke mensen. Tijdens dat eerste uitje naar Antwerpen werd ik, net als Lander en Liselot in het boek, voor het eerst verliefd. Nog een handtekening van de auteur erin en ik was helemaal verkocht. Ik herinner me nog goed hoe ik me voelde toen ik het boek voor het eerst las. Alsof Moeyaert dit boek voor mij geschreven had, heel persoonlijk en precies zoals ik het wou.

Het hartverscheurende gevoel van liefdesverdriet volgde op pagina 143.

Meer is soms beter
Ik ging lezen. Mama kon haar ogen niet geloven toen ik een jaar later aan het vierde boek van Harry Potter begon – ja, dat lees je goed en mag je best letterlijk nemen. Het vierde boek. De anderen heb ik nooit gelezen. Zo’n dik boek! Ik hoor het haar nog zeggen. Vol ongeloof. Want het meisje dat wou vechten om maar niet de moeten lezen, lag uit vrije wil op de zetel.

Afgelopen week herlas ik Duet met valse noten. Ik voelde me weer puber, onbegrepen, nooit in de mogelijkheid om met de juiste woorden te komen aanzetten. Tegelijkertijd ook jong, vederlicht, een gevoel dat het nog niet te laat is. Alles kan, alles mag. Zolang het maar schoon is.

Over een boek, iets meer dan tien jaar geleden

Currently: october

We zijn nog maar drie dagen ver in deze tiende maand, maar toch. Ik kan er ook niets aan doen dat ik weer duizend dingen tegelijk doe waarvan ik vind dat je ze allemaal moet weten. Vandaar dat ik hier weer vriendelijk als ik ben edoch met enige brute kracht aanraders door je strot ram. Daar gaan we.

reading // maar vijf boeken tegelijk. Heel normaal. Ik herlees een parel uit mijn jeugd (Duet met valse noten van Bart Moeyaert), waarover later veel meer. De laatste pagina’s van mijn eerste Murakami (Norwegian wood) moeten er vandaag of morgen ook aan geloven. Ondertussen las ik het eerste hoofdstuk van Made for love en raakte ik al halverwege Dolfs avonturen in Kruistocht in spijkerbroek. Voor het futuristische Homo Deus heb ik vast nog de rest van het jaar nodig. De readingchallengeteller staat op 40 van de 50 boeken!

crying over // dit prachtige stuk over alles pumpkin spice latte door Harling Ross (Manrepeller). Nvdr: wenen van ’t lachen, natuurlijk.

listening to // de helft van de tijd naar het nieuwe album, Sweetener van Ariana Grande. De andere helft naar de podcast Creative Pep Talk van dr. Andy J. Pizza. Voor een kick in the balls en grote dosissen inspiratie om eindelijk het creatieve project van je dromen te beginnen. Het juiste moment om te starten bestaat – blijkbaar – niet. Lang leve de afwachtende terughoudendheid die ons een heel leven tegenhoudt. (Not!)

loving // slapen in winterpyjama’s, gedaan met enkelsokjes. Fleecedekentjes. Mutsen, sjaals en handschoenen op de fiets. Wandelen om dan na de inspanning thuis te komen en te zweten als een rund omdat het binnen zo warm is.

baking // ha, grapje! Maar ik kijk wel als een echte bezetene slash fangirl naar Bake Off Vlaanderen. Al is dat vooral omdat ik grote fan ben van Wim Opbrouck en zijn schone woorden. Een man met gevoel voor de juiste woordspeling, daar lokken zenders dus kijkcijfers mee. Het moet gezegd, ik krijg er wel iedere keer bakkriebels van. Dus binnenkort waag ik me nog eens aan mijn specialiteit: cheesecake uit een pakje.

dreaming // van deze handtas. Het denkproces volgt. Want heb ik dit wel nodig?

Waarom houden jullie van in oktober?

Currently: october

een zaterdagvoormiddag aan zee

Sinds mijn grootouders hun appartement in Heist-aan-zee te koop zetten, begin deze zomer, verlang ik naar de zee. Ik leek er maar niet te geraken, maar kijk, de zomer is nog niet echt voorbij dus.. Om half zeven op zaterdagochtend vertrokken we met z’n drietjes. Papa en pa zouden een nieuw systeem voor de ambetante nieuwe douchedeuren die nooit echt gewerkt hebben, uitproberen. Ik zou een strandwandeling maken die begint in een blakende ochtendzon en eindigt met een waterig zonnetje na een regenbui. Haar nat tegen te wangen, schoenen en sokken onder het natte zand, hartje opgelucht en uitgewaaid.

Onderweg. Ik tel mijn passen en staar naar de lijnen van de wind in het zand. Het strand kleurt langzaamaan jachtluipaard. De wolken dansen met het water, de tranen van een mislukte wals. Nog voor de laatste druppel valt en de zeedijk zowat blank staat, verschijnen de eerste wandelaarsbenen opnieuw. De regen joeg hen weg, maar een koffie en een borrel later gaat het wel weer.

Er is iets aan de zee. Het viel me vroeger, toen ik er als kind zowat iedere schoolvakantie wel een paar dagen verbleef, nooit op. Vroeger was het weg van huis, mama en papa werken, wij vakantie. Nu is het weg van alles. Rustig en rusteloos, een beetje zoals ik. Drie uur later rijden we terug naar huis.

een zaterdagvoormiddag aan zee

Het eiland

Na lang zwemmen spoelden we aan. Lamme armen, zware benen. Goed om dagen niet naar de fitness te gaan. Het is er schoon. Mooi weer, witte stranden, onbereikbaar exotisch fruit, de grootste monstera’s ever. Handdoek uitgerold en melkflessen ingesmeerd. Daar liggen we dan. Heel even genieten. De wolken doen ons niets, maar het zand begint te kriebelen.

Ooit, heel snel, zullen we verder moeten. Hoe mooi de jungle ook is. We willen regen, steden, fietsen tegen de wind in. Slapeloze nachten, indommelen op de zetel en spartelen voor de sport. Bloed, zweet en tranen. Versleten schoenen, diepvries maaltijden en knuffelen voor de dag begint. Rennen, lopen, spurten, vallen over onze eigen voeten of die van elkaar. Sleuren, smeken, liefhebben, liggen. Lawaai, lange dagen, discussiëren om niets, lachen. Zolang we maar met z’n twee.

Het eiland