De man die een berg verzet, begint met het wegdragen van de kleine steentjes

Op een zonnige maandagochtend bevind ik mij na een kleine vergissing – zo’n 36,3 kilometer – in het juiste, suffe hulpkaskantoor om een uitkering aan te vragen. Dat blijkt mogelijk als -25-jarige die net geen twaalf maanden aan de slag is. Papieren netjes ingevuld, duizend C4’s onderwijs in de kofferbak en twee positieve evaluaties van de VDAB later zit ik tegenover een man die zich drie dagen geleden vergat te scheren. Wat hij voor mij kon doen?

Ik ben goed voorbereid – dat krijg je als je 45 minuten staart naar het display in de hoop dat het nummer 444 volgt op 443. Ik weet te zeggen dat ik kom voor een uitkering. Of dat mogelijk is. Naam? Adres? Telefoonnummer? De mensen in de wachtzaal schuiven van links naar rechts op hun stoel. Hoe lang gaat dat hier nog duren. Sommigen brengen hun kinderen mee, in die hoop voorrang te krijgen. Het enige wat je moet doen is geen leesboekje of stuk speelgoed meebrengen. Helaas, deze vakantie is het ieder voor zich in ruimtes waar geen airconditioning voorzien is.

De man achter loket nummer 5 heeft het wat moeilijk vandaag. Naar de printer lopen, wachten tot de gegevens van het laatste kwartaal ook eigenlijk ‘geladen’ zijn, nietjes, paperclips, kopies, nummertjes afroepen want welke werkloze is aan de beurt? Met de bibber in de hand tikt hij alle nietszeggende cijfers in in het systeem om te concluderen dat er voor mij deze maand niet veel geld zal zijn. Terwijl hij dat zegt, zucht hij in een keer goed in mijn plaats. Over vijf minuten gaat de deur dicht. Het is 11u40, er wandelen drie mensen door de deur.

“Allez, serieus? Hoe gaan we dat nog allemaal moeten doen in vijf minuten.”
– de man achter loket nummer 5

De arme man valt bijna van zijn stoel. Alsof het nog niet erg genoeg is, denkt hij ook nog van zat ik maar aan de andere kant van deze tafel. Na een half uur tête-à-tête kijk ik wat om me heen. Ik snap onmiddellijk hoe het komt dat deze man zijn zen verloren heeft. Ik kijk recht naar een gigantische wit bord met een cringy levenswijsheid in een veel te grote puntgrootte, letterype Arial.

“De man die een berg verzet, begint met het wegdragen van de kleine steentjes”
– Chinees spreekwoord

Ik overweeg de man gerust te stellen door de mensen in de wachtzaal – tien hele lichamen op het moment dat ik het kantoor verlaat, exact 11u45 – te vergelijken met een berg. Gewoon één voor één aanpakken zoals het wegdragen van kleine steentjes. Ik gooi er bijna die andere mooie wijsheid tegenaan. Veel handen maken licht werk want ook de drie dames in het kantoor zuchten eens goed. Geen emmers water naar de zee dragen. Geen sisyfusarbeid. Gewoon elke dag een draadje is een hemdsmouw in het jaar. Het lijkt me niet al te moeilijk om hem te overtuigen, maar ik doe het niet. Hier ben ik niet voor opgeleid.

Advertenties
De man die een berg verzet, begint met het wegdragen van de kleine steentjes

1 juli

Jaren dacht ik dat de eerst dag van juli niet langer van enige betekenis zou zijn voor mij. Welke werkende mens heeft iets aan/met 1 juli? Gewoon de volgende dag in een werkweek of in een vakantie die al lang begonnen is. Maar vandaag ben ik ‘weer’ werkloos. Hoog tijd dus om mijn zomerse staycation in gang te trappen met de eerste rommelmarkt van het seizoen, drie boeken tegelijk lezen – een hoofdstuk in de zon, twintig in de schaduw – en mijn nagels gellakken terwijl ik naar de voetbal kijk. Ik blijf lekker thuis deze zomer.

Een tripje naar Napels of eilandhoppen in de Egeïsche zee zou ik niet afwimpelen mocht het Lotto-gewijs op mijn pad komen, maar ik heb geen vakantieplannen in het buitenland. Jammer, dat wel, maar vakantie houden in de achtertuin is wel zo gemakkelijk. Praktisch, organisatorisch, spontaan en als het regent leg ik de kussens van ons tuinstel gewoon weer binnen. Niemand hoeft het zwembad dicht te leggen of een oude herhaling van de kampioenen moet kijken op BVN (uhm).

Zonnecrème smeren, eindeloos lezen, laat ontbijten, nog later lunchen, lang lang wandelen bij zonsondergang, heel vroeg wakker worden zonder reden, door tijdschriften bladeren in de zon, teenslippers verslijten, moe zijn, de krant uitlezen. Thuis een beetje vakantie vieren.

1 juli

De zomer wil niet blijven

Wat zal ik zeggen. Ik wil weer zomers aan zee op het strand, zomers vol liefde voor niets in het bijzonder. Tegels tellen op de dijk. Karakollen zoeken in het zand. De zolen van mijn paasschoenen verslijten. Zwemmen, liefst in zee. Zand tussen mijn tanden. Tussen mijn tenen. L’été in mijn haar en in mijn hart. Toch wil ze niet blijven. Het volgende seizoen loert altijd om de hoek. Nog niet thuis en alweer terug naar school. Nog geen kalkoen gegeten en al beginnen afvallen. Nog geen bui gevallen en al in een pastelkleurige regenjas rondhuppelen. Zo zijn we wel, he. Altijd vooruit op de zaken. Nooit eens nu.

Ik houd haar liever vast. Laat de zomer maar lopen. Het gevoel is toch al van mij.

rob-bye-103199-unsplash.jpg

Photo by Rob Bye on Unsplash.

De zomer wil niet blijven

25 boeken die je deze zomer kan lezen – goodreads reading challenge

Begin januari nam ik mezelf voor om dit jaar vijftig boeken te lezen met de Goodreads Reading Challenge. Guess what? Halverwege het jaar zit ik toch wel niet halverwege mijn stapel boeken zeker.. Dus hier een hoop inspiratie voor een zomer vol woorden. Enjoy, maar haal maar eerst die kop koffie.

1/ Herman Koch – De greppel

Ik ben een grote fan van Koch. Hij kan me als geen ander op het verkeerde spoor zetten om dan op de allerlaatste pagina van een boek te verklappen dat ik het helemaal mis had. Alleen al voor zijn schone zinnen zou ik het grootste non-verhaal van zijn hand lezen. De greppel is zo’n verhaal dat volledig bestaat uit de hersenspinsels van een man, die toevallig ook de burgemeester van Amsterdam is. (Lees meer)

2/ Herman Brusselmans – De man die werk vond

We volgen de uiterst boeiende dagen van Louis Tinner, hoofd- en hulpbibliothecaris van een niet nader te noemen Brussels bedrijfje, die tijdens zijn dagelijkse rompslomp geplaagd wordt door hardnekkige verveling. Kettingrokend, in de spiegel starend en koude koffie slurpend brengt deze man die werk vond zijn dagen door in een suffe ruimte zonder enig daglicht. Het enige vooruitzicht waar Louis zich mee kan troosten is de sigaret van enkele minuten na de vorige. (Lees meer)

3/ E. Lockhart – Genuine fraud

Julietta West Williams aka Jule is een echte genuine fraud. Als weeskind slash action hero bedenkt ze haar eigen verleden. Terwijl ze een geheime agente aan het lijntje houdt met valse paspoorten en verschillende pruiken, wordt Jule’s echte verleden letter per letter onthuld. Ze is geobsedeerd door haar rijke vriendin Imogen en is niet vies van een spatje bloed of zweet, maar op onvoorbereide momenten valt ze door de mand. (Lees meer)

4/ Paula Hawkins – In het water

Nel verdwijnt na maanden van beschuldigingen in de verdrinkingspoel. Volgens sommigen ‘haar verdiende loon’. Nel was sinds jaar en dag geobsedeerd door de vrouwen die zichzelf overgaven aan het water. Haar obsessie zou de beste vriendin (Katie) van haar dochter (Lena) tot zelfmoord hebben aangezet. Een onderzoek naar het eigen dood brengt haar zus (Jules) terug naar Beckford. Oude herinneringen en een ongekende geschiedenis komen boven water. (Lees meer)

5/ Roxane Gay – Hunger

Als jong, katholiek meisje wordt Roxane Gay verkracht door een groepje jongens. Een van die jongens kent ze goed, het is haar ‘vriendje’. Of dat dacht ze toch. Hij lokt haar mee naar een hutje in het bos waar zijn dronken vrienden hen opwachten. Uit schaamte en schrik voor de reacties van haar ouders houdt Roxane haar geheim jarenlang voor zichzelf. In plaats van erover te praten, eet ze haar hele jeugd haar zorgen weg. (Lees meer)

6/ Durga Chew-Bose – Too much and not the mood

Dit is een eerste boek bestaande uit essays dat ik ooit las en ik moet toegegeven dat het even wennen was. De kans is dan ook groot dat ik bij een tweede lezing wel zal begrijpen waarover het eigenlijk gaat. Deze quote sprong er wel uit voor mij: “Nothing will make you fit in less than trying, constantly, to fit in.” Alleen al voor de cover koop je dit boek want het maakt niet uit waar je het laat rondslingeren, het zal altijd lijken alsof het zo bedoel is.

7/ Becky Albertalli – Simon vs the homo sapiens agenda

Theaterspelend, Oreo-etend en liefdesmailend brengt Simon Spier zijn dagen door in ‘het middelbaar’. Wandelen met de hond, huiswerk maken, miscommunicatie onder vrienden en met ouders, het komt allemaal aan bod. Ondertussen houdt Simon zijn geaardheid – ik vind het zo’n vreselijk woord – verborgen voor alles en iedereen. Of toch bijna. Op een nietsvermoedende dag vergeet hij zich af te melden op een van de schoolcomputers. (Lees meer)

8/ Lize Spit – Het smelt

Je ontmoet Eva op 11-jarige leeftijd in de zomer en als twentysomething in een zachte winter. Zij en de andere personages (vooral haar broer Jolan en zusje Tes, haar beste vrienden Pim en Laurens) zijn zo complex. Ik voorspel dat er veel thesissen en ander onderzoek gewijd aan zal worden. Het boek telt minstens evenveel lagen als bladzijden. (Lees meer)

9/ Joan Didion – The year of magical thinking

Hier had ik echt meer van verwacht. Sorry, Joan! Het is een prachtige weergave van hoe zij met haar verdriet en de dood van haar man/soulmate omgaat, maar voor mij niet ‘magical in de titel’-waardig. Misschien als ik wat ouder ben..

10/ Jean-Philippe Blondel – The 6:41 to Paris

Twee oude bekenden zien elkaar voor het eerst in jaren terug en dan nog wel op de trein naar Parijs van 6.41 in de ochtend. Ze herkennen elkaar onmiddellijk, maar beslissen om  in plaats van hallo te zeggen, in hun gedachten rond te dwalen naar lang vervlogen tijden (hoe Philippe en Cécile na een korte relatie uit elkaar gingen). Langzaam komen de Parijse perrons in zicht.

11/ Daniel Scheiber – Thuis

“We zijn allemaal nakomelingen van de oorlogen van onze ouders, grootouders en overgrootouders – ook als we dat nooit helemaal zullen kunnen begrijpen, ook wanneer we niet meer in de omstandigheden verkeren een emotionele relatie met deze geschiedenis van verschrikkingen op te bouwen.” Totaal niet wat ik had verwacht, maar eerlijk gezegd veel beter. Een aanrader voor de zinzoeker die niet van zweverige zelfhulp houdt.

12/ Vonne van der Meer – Winter in Gloster Huis

Soms zijn er zo van die boeken waarvan ik dacht dat ze nooit zouden bestaan. Zo is deze roman van Vonne (heerlijk toch, die Hollanders met hun namen) er eentje. In een nabije toekomst vinden twee broers na de dood van hun vader een briefje en een doosje diamanten. Een eindeloze hoeveel geld maakt ze dat beide hun droomproject kunnen starten: een hotel – meer bepaald een vaarwelhotel – voor mensen die euthanasie wensen te plegen én een hotel voor de eeuwige twijfelaars.

13/ Antoine de Saint-Exupéry – Le petit prince

Gelezen toen ik in het vijfde middelbaar zat. Afgelopen april opnieuw omdat ik nu zelf voor de klas sta. (Shocker!) De tweede keer is alles veel mooier in het Frans. Zelfs de aquarellen. Laten we het houden op een klassieker. En die worden door sommigen wel en door anderen helemaal niet gesmaakt. C’est à vous de choisir.

14/ Grégoire Delacourt – De vier seizoenen van de zomer

Wow. Wow. Wow. Ik hou van kleine verhalen met ‘echte’ mensen en dat is De vier seizoenen van de zomer zeker. Vier verhalen dit licht aan elkaar hangen spelen zich af in dezelfde zomer. Hoe het leven van iemand er eigenlijk helemaal anders uit kan zien dat dan van jouw of dan dat je denkt. Over liefde en ons korte leven. Een absolute aanrader voor deze zomer aan het stand.

15/ Elizabeth Gilbert – Big magic

Moet ik hier nog iets over zeggen? Big magic is mijn bijbel. Energie nodig? Lees Gilbert. Hetzelfde geldt voor inspiratie, a kick in the ass en bevestiging. Ik ben nog niet aan Eat, pray, love toegekomen omdat ik steeds maar deze wil herlezen. Een boek waarvan ik weet dat ik er uren mee kan doorbrengen. Ideaal voor onderweg – vertragingen, lekke band, vliegangst. Al gaan mijn handen hier wel van kriebelen.

16/ Rupi Kaur – Milk and honey

Geloof de hype. Rupi Kaur zal je hart doen smelten, honingzoet. Korte en minder korte gedichten wisselen elkaar af. Om in een ruk uit te lezen, maar ook om af en toe een pagina terug te bladeren. Houd die post-its en pastelkleurige markeerstiften maar bij te hand. Je zal ze nodig hebben.

17/ Graeme Simsion – Camino

Op een schaal van één tot sint-jakobsschelp: hoe graag denk je dat ik de Camino wil wandelen na het lezen van dit boek? Er zijn vast al veel boeken geschreven over Santiago de Compostela, pelgrimstochten en de mensen die je onderweg ontmoet. En als dit niet een van de betere boeken is dan sta ik te poppelen om jullie aanraders te lezen.

18/ Ronald Giphart – Troost

Oh, Giphart. Met veel plezier en iedere keer opnieuw lig ik dubbel, in een deuk. Een tv-kok die zijn michelinsterren, imago en bijhorend kookprogramma ten onder ziet gaan. In heerlijke, pijnlijke flashbacks zoals alleen Gip dat kan. Favoriet Ik ook van jou is wel nog steeds niet van de troon gestoten. Maar ik zou zeggen: Ronald, geef het nog niet op!

19/ Peter Zantingh – Na Mattias

Wat laat je na als je er niet meer bent? Het begint bij de vriendin van Mattias. Dan de mama. Maar naast je beste vrienden en naaste familie, wie nog, laat je achter met een gapend hart? Een brandend actueel boek dat eigenlijk gewoon een klassieker zou moeten zijn. Niet al te licht, maar na het lezen ga je iedereen wel weer tien keer liever zien. Ook props voor uitgeverij Das Mag. Wat een hoop talent daar.

20/ Olivier Willemsen – Roza

Omdat ik me tijdens mijn bibliotheekbezoeken vooral focus op het vinden van aantrekkelijke covers in combinatie met de woorden ‘recent verschenen’ op de kaft belandde Roza in mijn mandje. Een jong, Russisch meisje en haar klasgenoot slaan op de vlucht wanneer blijkt dat ze weet hebben van geheime informatie. In een vermoeiende ontsnappingspoging raken ze elkaar kwijt, maar vindt Roza op haar beurt iemand anders. Gebaseerd op het waargebeurde, nooit opgeloste incident op de Djatlov-pas in het Oeralgebergte. Inclusief onvoorstelbaar einde op het puntje van je stoel.

21/ Anne Moon Disko – Kleine hellen

Broer en zus, Max en Vera, delen een innige band en een bewogen jeugd. Wanneer Vera erachter komt dat ze nog maar een paar maanden te leven heeft, komen verdrongen herinneringen plots boven water. Vera is schrijfster, Max schilder. Artistieke karakters, elk met hun eigen kwellingen gebracht in melancholische flashbacks. (Lees meer) Bijna te schoon om waar te zijn, maar dan net echt.

22/ Mario Vargas Llosa – Aan een jonge romanschrijver

Ja, ik denk er nog steeds over na mijn carrière als – als wat eigenlijk? – om te gooien, in een berghut in Griekenland te gaan wonen en schrijver te worden. Dringend tijd dus dat ik met niet alleen in scheurkalenders (Schrijven is scheuren) verdiep, maar ook in literatuur over literatuur door een groot mens uit de – totaal onverwacht – literatuur!

23/ Charlotte Mutsaers – Harnas van Hansaplast

Zeer hoog op mijn leeslijstje stond dit boek van Mutsaers, ook uitgegeven bij Das Mag (het is een onverklaarbare liefde, i know). Raar lijkt me het juiste woord. Dus op zoek naar iets raars? Harnas van Hansaplast is waarschijnlijk wat je zoek in deze lijst. Twee zussen ruimer het appartement van hun pas overleden, uiterst eenzame, tandloze broer op. Kamer per kamer. Het kan niet vreemder worden dan dit.

24/ Claire Christian – Een schitterende chaos

Net toen ik dacht dat ik het genre young adult volledig ontgroeid was, smolt mijn zestienjarige ik helemaal weg. Nerdy kid meets popular girl. Met problemen, uiteraard. Het voorspelbare dubbelperspectief vermoeit niet en het einde zal je niet doen cringen (oef). Kriebels en hartkloppingen. Ah, jonge liefde.

25/ Dolly Alderton – Everything I know about love

Over liefde gesproken: ziehier een boek met als vrij vertaalde titel ‘alles wat ik over liefde weet’. Dolly Alderton heeft me niet teleurgesteld. Ze is mijn iets mijn favoriete helft van mijn favoriete podcastduo The High Low Show. Ik kocht haar memoir begin dit jaar al, maar wilde er niet aan beginnen uit schrik dat ik het naar niets zou vinden. En kijk, een half jaar later wou ik dat ik het al tien keer gelezen had. Het leven is een raar ding.

Leef een beetje, lees een beetje.

PS: Bedankt voor het lezen.

25 boeken die je deze zomer kan lezen – goodreads reading challenge

Ik heb mijn haar laten knippen en spijt..

Dat ik het niet eerder heb gedaan! Meer dan 50 centimeter – in de volksmond ook wel een halve meter – ging eraf na maanden van leven met de grootste twijfel. Drama. De schaar erin en ik dacht van ja, dat ben ik. Vroeger, je weet wel, toen la mamma nog besliste hoe het haar geknipt zou worden, liep ik altijd met een korte coupe rond. Eerst met froufou, dan zonder. Opgeknipt, maar toch meestal in een staartje. Zeven jaar geleden was een kort kopje de slechtste beslissing die ik ooit kan en zou maken, maar vandaag ben ik dolgelukkig met die lange vlecht in een plastieken zakje.

Het haar ligt namelijk in een grote envelop klaar om op te sturen naar Geef Om Haar en Think Pink. Want even voor de duidelijkheid: een pruik is duur. Niet iedereen kan het geld voor een beetje haar ophoesten en al helemaal als een hoop andere rekeningen voorrang eisen. “60% van de vrouwen die hun haar verliezen door de behandeling (chemotherapie, etc.) vindt dit het meest pijnlijke en ingrijpende aspect van hun ziekte.” Mocht het ooit nodig zijn, dan zou ik ook graag iemands bruine lokken willen.

Nu ga ik een frisse zomer tegemoet (figuurlijk), al zweet ik wel lekker in mijn nek nu (iets met voor- en nadelen). Tips voor kapsels en styling mag je achterlaten in de comments, maar voorlopig ga ik voor de net uit bed look en zeg ik neen tegen borstels! Hoera.

Ik heb mijn haar laten knippen en spijt..

Guilty pleasures – wat wil het lot me nu weer wijsmaken

Zoals dat gaat met de highs en lows van het leven – zelfzeker vs radeloos, dolgelukkig vs rusteloos, Lena Dunham vs Kim K, de Standaard vs Dag Allemaal – leef ook ik met de schrik voor hoogteziekte. We hebben allemaal wel zo’n vriend die op weg naar Machu Picchu op een of ander kruid heeft moeten kauwen en er nu vast van overtuigd is dat God bestaat. Want Jezus, hemel en iedere heilige waarvan hij de naam niet kent! Hij voelde zich als herboren toen hij al die Inca’s zag. Soms moet ook ik een dag door met guilty pleasures in plaats van hidden gems.

Ik ga samen met al mijn vrienden in de UK (duh) de komende acht weken stiekem – vandaar guilty – obsessen over Love Island. Het programma dat doet uitschijnen alsof mensen echt geloven dat ze op televisie de ware liefde zullen vinden en tegelijkertijd de hele dag in een bikini rondlopen. Blind Getrouwd meets Temptation Island en ondertussen wordt er ook nog wat reclame gemaakt voor geluidsapparatuur en drinkbussen. #stayhydrated

Volgens mij is het tot op de dag van vandaag nog steeds onduidelijk waarom de finale van vorig jaar het kijkcijferrecord brak. Ja, dat leest u goed, een kijkcijferrecord. Toch niet zo stiekem dus. Ja, dat leest u goed, een finale. De kandidaten gaan namelijk niet alleen op zoek naar liefde, maar ook naar 50k in cold hard cash. Dat is dan vermoedelijk bedoelt om al die zwemshorts en lage poeder mee te betalen. Wat jammer van dat zwembad, zo onaangeroerd. Maar dat record dus.. een beetje zoals waarom niemand snapt dat Ben Crabbé nog altijd Blokken presenteert en waar Xavier al die dagschotels blijft steken.

Bedenking: waarom blijven we op zoek gaan naar dat ene geniale idee als we ook vallen voor gewoon leuk? Waarom mindfucks als entertainment het ook doet? Waarom poëtisch als droog zijn boodschap ook overbrengt? Waar twee matige ideeën vinden om er één goed van te maken? Waar blijf ik al deze vragen vandaan halen? Waar blijft Xavier al die dagschotels steken? Het lijkt me wel zo fair dat ik hier stop met deze boodschap van het lot.

PS: Kendall en Niall moeten winnen!

PPS: Wat is jouw guilty pleasure these days?

Guilty pleasures – wat wil het lot me nu weer wijsmaken

Hidden gems – het lot wil me iets vertellen

Zeg me – please – dat ik niet de enige ben. Ik dagdroom wel eens van de tekeningen die ik wil maken, van de scenario’s die ik wil filmen en van de stukken die ik wil schrijven. Op zoek naar meer inspiratie (maar eigenlijk creativiteitdodend) scroll ik dan in het wilde weg. Met als gevolg dat ik alleen nog maar kan denken aan alles wat al gemaakt is. Dat niets ooit zal lijken wat het is. Niemand zal willen kijken naar dat stukje ik.

Jaloezie bekruipt me op rare momenten. Mijn hart loopt over, het lot wil me iets vertellen. Het kan dus nog. Mensen raken met iets zichtbaar kleins, met iets wat niet meteen opvalt tussen alle om aandacht schreeuwende pogingen. Headed East is dat kleine verhaal waar ik zo van houd. Een groots gebaar dat duidelijk moeite en moed kostte, en eerlijkheid, maar niet iedereen krijgt wat ie verdient (deze video wens ik miljoenen toe, ogen én views).

Maar gaat het daar echt om? Tellen de likes, hartjes en centen op de bankrekening echt? Gaat het stiekem niet gewoon om de ervaring? Om het leven (leven)? Jack en Fraser zijn echt niet op reis vertrokken enkel en alleen om er een YouTubefilmpje van te maken, toch? Hoeveel zinnen kan ik nog bedenken om ze vervolgens met een vraagteken te laten eindigen? Een stuk of twee? Misschien drie? Willen we echt al deze dingen doen zodat we ze gewoon online kunnen delen?

 

Hidden gems – het lot wil me iets vertellen