Een doodgewone voormiddag in tijden van corona

De titel van dit stukje tekst spreekt voor zich, toch?

06u59 / De wekker gaat. Ja, om één minuut voor zeven. M moet van thuis uit werken. Ik moet de dag zien door te komen zonder het afwasmachine leeg te maken, onze planten te verdrinken en mijn goed voornemen van gisteren – iedere ochtend yoga with Adrienne – vol te houden. Dit exacte tijdstip zorgt ervoor dat ik precies een keer kan snoozen en toch om vijf na al op het toilet zit.

07u38 / Ik skip dus die yogasessie en nu we toch bezig zijn meteen ook mijn poging om een gezonder alternatief voor cornflakes als ontbijt te nuttigen. Morgen is een nieuwe dag. Ik zet me in de zetel en kies een ander boek vanop de plank. Terwijl ik Such a fun age nog niet uitheb, begin ik alvast in Quichot.

08u29 / Twee dagen geleden heb ik mezelf getrakteerd op twee maanden gratis Skillshare en een doos kleurpotloden. Ergens hoop ik dat er nog een carrière als illustrator voor mij is weggelegd, maar na een vergeefs experiment van een naar mijn mening goed idee keer ik terug naar de lessen van Roxane Gay over hoe een goed essay te schrijven – iets wat er overigens ook nog niet meteen zit aan te komen hoor.

10u33 / Ik staar naar mijn nagels in de hoop dat ze sneller gaan groeien als ze de nodige aandacht krijgen. Daarna test ik of het mogelijks ook een effect heeft op mijn haar, (bye bye dure haarvitaminen) en onze verlepte basilicumplant. Terwijl ik de correcte schrijfwijze van basilicumplant opzocht, vond ik meteen ook enkele praktische tips. Dagelijks water geven!

11u01 / Ik zat in bad, gewoon in bad. Twee hoofdstukken van dat andere boek lezen, wachten tot het water koud wordt, het geluid van mijn grommende maag verwarren met dat van de foodprocessor. Boterhammen met hummus eten.

12u38 / M en ik maken een korte edoch vrolijke middagwandeling. Lang leve de zon, mijn kleine babybroer en mijn mama die voor T’s verjaardag vijf euro op mijn rekening heeft gestort met de opdracht om pateekes te gaan kopen en die af fotograferend op te eten ter ere van zijn tweeëntwintigjarige bestaan. Hoera! (Herbruikbare) ballonnen! (Biologisch afbreekbare) confetti! (Van op een respectabele afstand) kusjes en knuffels!

Een doodgewone voormiddag in tijden van corona

Oud & Nieuw

Voor de jaarwisseling zijn we nog niet iets te vroeg, maar een ander nieuw begin ging al van start. Voortaan schrijf ik niet langer op dit stukje internet, maar kan je me vinden op Instagram. Tot daar!

View this post on Instagram

In Everthing Under groeit Gretel op op een woonboot. Ze brengt haar dagen al zwemmend en slenterend langs het water door. Wanneer haar labiele moeder haar plots achterlaat, beseft ze dat ze een zelfverzonnen taal spreekt met woorden die alleen voor hen een betekenis hebben. Ze beslist dan maar lexicograaf in Oxford te worden in de hoop haar vervelende verleden op te vullen met nieuwe woorden. Een plots telefoontje van mama Sarah rakelt haar diepverscholen jeugd helemaal op. Over een bijzondere moeder-dochterrelatie, genderfluïditeit en die oude mythe van Sophocles/dat ene sprookje van de gebroeders Grimm. • Eerlijk? Ik heb lang niet alle bedoelde en onbedoelde boodschappen van schrijfster Daisy Johnson begrepen. Verschillende personages betreden het toneel in flashforwards en keren terug in een andere dementie. Zo is er de Bonak, de kanaaldief, die ’s nachts mensen laat verdwijnen. Soms is het een hond, soms ook niet en eigenlijk is het de metaforische representatie van alles waar Gretel schrik van heeft. Dan is er Marcus, soms ook Margot, die in de maand voor haar moeders verdwijning bij hen op de boot komt wonen. En Fiona, een oude vriendin en de enige persoon die Gretels mysterie helpt ontrafelen. • Voor de lezer die zich graag verliest in donkere sferen, melodramatische rivierkronkels en verhalen met gaten. Op naar een boek waar ik iets meer van begrijp. • #everythingunder #daisyjohnson

A post shared by Sien 🌻🍋 (@studiowoolf) on

Oud & Nieuw

Currently: week 36

Het groot verlof heeft ons verlaten. Druilerige herfstwolken verzamelen zich spontaan boven het terras waar jij nog lekker een homemade iced tea zit te drinken en de laatste kruimels nachos uit een schoteltje wrijft. De donsdeken mag weer opgelegd worden en ja, ik zoek zelfs naar mijn handschoenen voor ’s ochtends op de fiets. Hoog tijd voor ritme en regelmaat. De start is dan wel gemaakt, maar wat doen we ondertussen? Currently…

listening to / nieuwe albums (Lover van Taylor Swift en Norman Fucking Rockwell van Lana Del Rey) en de playlist van de eeuw (Obama’s Summer Playlist). Om dat zomergevoel nog wat langer vast te houden.

imagining / Michelle en Barack al dansend door de keuken – tijdens het luisteren naar die playlist dus.

reading / A Woman is No Man van Etaf Rum. Ik bespeur enig thema in de laatste boeken die ik las: migratie, andere culturen, jezelf niet helemaal kunnen vinden door de verwachtingen van anderen. Leed is een mooi, literair jasje.

loving / dit stukje op Manrepeller tijdens hun ‘growing up month’: The Unique Anxiety of Outgrowing the Life I Built for Myself. Waardoor ik ga hopen dat ik snel toe ben aan mijn eigen beetje angst.

waiting for / de pottenbakles die bijna begint. In de tussentijd pin ik rustig kommen, bekers en glazuurcombinaties op mijn ceramics bord en overweeg ik alle mogelijke bordgroottes. Also, de sleutel van ons appartement.

selling / oude boeken om nieuwe te kunnen kopen.

drooling over / de (tweede?) bruidsjurk van Victoria Magrath (aka In The Frow). Dat doet me dan toch een beetje dromen van laag over laag over laag aan tule en glitters. Al komt waarschijnlijk niemand er zo goed mee weg als zij.

longing for / volgende zomer!

 

 

Currently: week 36

Book review: The Affairs of the Falcóns – Melissa Rivero

Een gestrand Peruviaans gezin – Ana, Lucho, Pedro en Victoria – verblijven in de slaapkamer van het appartement van Lucho’s zus Valeria. Het gezin vluchtte weg uit Peru om politieke en economische redenen en vond een nieuwe ‘thuis’ in Queens, New York. Hoewel, thuis is veel gezegd want Valeria zou niets liever willen dan haar schoonzus te zien vertrekken. Ana knoopt met moeite iedere maand de eindjes aan mekaar en zoekt nieuwe manieren om snel geld te verdienen. Ze komt er al snel achter dat niets zonder risico is, zeker voor sans papiers. Oh, en een ingewikkelde familiedynamiek, dat moet ze er ook nog even bijnemen.

Afbeeldingsresultaat voor the affairs of the falcons
The Affairs of the Falcóns vertelt het verhaal van zo veel immigranten. Geen verblijfsvergunning, geen onderdak en al helemaal geen gelijkstelling van diploma’s om aan een deftige job te raken. Geval: ingenieur wordt taxichauffeur. Je krijgt het verhaal vanuit Ana’s ogen voorgeschoteld. Ze leeft dagelijks met de schrik haar kinderen te verliezen of zonder geld te vallen – en dat terwijl het gezin al geen huur betaalt aan schoonzus Valeria. Overleven blijkt moeilijk want naast het ser ilegal en eventueel geldgebrek moet Ana wel massa’s overuren kloppen, (on)bekenden blind vertrouwen en haar huwelijk staande houden.

Ondanks het zware thema en de situaties die een groot ver-van-mijn-bed gehalte hebben, kon ik heel goed inleven in de woorden van Melissa Rivero – die haar hele jeugd als ‘illegaal’ doorbracht in de VS. De schrik als de deurbel gaat, het bijeen rapen van het kleingeld dat onderaan in je handtas rondzwerft, de constante goedbedoelde woorden en druk van buitenaf om je eigen kinderen terug te sturen naar Lima. De details zijn zo specifiek en levendig verwoord dat je er als lezer moeilijk omheen kan. Het kan je niet niet raken, dit krachtig verhaal.

Geen aanrader voor wie zijn ogen goed dichtknijpt voor de realiteit en ook niet voor zij die jaren wakker liggen van een open einde – sorry! Wel nog even dit: hoe mooi zijn de prints – en de subtiele verwijzing naar ‘het land van herkomst’ – de cover van dit boek?

Book review: The Affairs of the Falcóns – Melissa Rivero

Currently: week 34

Het lijkt wel alsof ik de meest random weken van het jaar kies om iets leuks over te schrijven, maar in ’t echt is dit eigenlijk een poging tot bloggen met regelmaat. Het blijft nog even spontaan en sporadisch, maar man.. wat een week alweer.

reading / momenteel zo’n beetje alles wat ook maar een beetje met interieurdesign te maken heeft. Als Lena Dunham er dan ook nog bij komt kijken, ben ik helemaal verkocht. Het artikel over haar appartement in New York is te lezen op de website van Domino Magazine. Also: ik lees (nog steeds en met regelmatige pauzes want heavy) A Little Life, afgewisseld met The Affairs of the Falcóns.

loving / een emoji met hartjesogen is hier wel op zijn plaats. De trouw van mijn neef en bijhorende hashtag (#daaneneva) op Instagram waren al om van te smullen – net zoals de macarons van mijn zus tijdens het dessertenbuffet. Maar nu is er dus ook de fotoreportage van Mon et Mine. Hoe mooi is dit!?

eating / alles wat mijn lief voor mij kookt.

looking at / alle bruidsmeisjeskleedjes ter wereld. Zeer binnenkort volgt er een tripje met acht naar een jurkenwinkel. Wat een droom. En stiekem ook een beetje spannend, zo de eerste trouw van de vriendinnengroep. We worden oud(er)!

listening to / een album uit 2013. Racine carée van Stromae houdt me aan het lopen in de fitness, maar hoe lang nog moet ik naar dat album luisteren voor de man met nieuw werk komt? Iemand, verlos mij uit mijn lijden. Of laat tips voor achter in de comments.

waiting for / the weekend! Wat zijn jouw plannen?

 

Currently: week 34