Gelezen in maart

Wat kan ik zeggen… Maart was een bijzonder goede maand voor mijn leesgewoontes. Veel tijd op de zetel mogen liggen, niet buiten mogen komen, etc etc. De verveling kan niet tegengegaan worden met het bingewatchen van series of het lenteschoonmaken van je huisje. Niets overtreft het lezen (en blijven lezen) van een goed boek. Eind maart las ik volgende vermeldenswaardige boeken. Kiest u maar.

Mostly Dead Things by Kristen Arnett

In Mostly dead things laat een vader-taxidermist zijn levenloze lichaam vol kankers achter in zijn werkhuis vol andere levenloze lichamen. Dochter-taxidermist Jessa-Lynn vindt hem en zijn boodschap om goed voor het gezin te zorgen. Het gezin is de hopeloos verdrietige moeder die een heel ander beeld van ‘de goede vader’ neerzet in haar herinneringen en zoon Milo die al zijn hele leven liever lui doen moe is, zijn twee kinderen regelmatig bij oma achterlaat en af en toe door zijn baas gebeld wordt op te vragen waar hij blijft.

Goed, standaard verhaaltje zou je denken, maar dan is er nog de L.I.E.F.D.E. Jessa-Lynn ziet naast het verdriet om haar papa ook af van het vertrek van de enige persoon waar ze ooit verliefd op werd, Brynn. De figuur van Brynn is het typische idgaf-character / beste, wilde vriendin van en in dit verhaal ook de moeder van de twee kinderen van broer Milo, jawel. Jessa verwerkt haar pijntjes door zich op andere vrouwen te storten. Moeder Morton ziet geluk in porno-achtige kunstinstallaties van opgezette dieren.

Flashbacks komen samen in een gênante heden.

Topics of Conversation by Miranda Popkey

Topics of Conversation was precies wat ik nodig had de afgelopen dagen. Een naamloos(?) hoofdpersonage voert conversaties (onverwachte wending hier!). De gesprekken tussen vrouwen nemen je mee van haar prille eenentwintigjarige leven naar een scheiding-met-kind. Vooral in het eerste hoofdstuk pakte Popkey me helemaal in. Een variatie aan thema’s (gender, feminisme, seks, motherhood, relaties, wijn) en een bijzonder schrijfstijl – nodig voor een boek dat het woord conversatie in zijn titel heeft staan – zorgen ervoor dat dit boek niet gaat vervelen.

Ik ben de grootste fan van boeken waar op zich ‘niet veel in gebeurt’. Denk kleine verhalen die op een uiterst persoonlijk niveau een grote impact hebben, maar die geen invloed hebben op de stand van de zon en op hoe snel de aarde rond haar as draait. Heel veel verhalen zijn kleine verhalen, maar ze worden zelden zo verwoord. Het boek krijgt mixed reviews net omdat mensen niet verwachten dat een klein iets het tot in een roman schopt. Volgens positieve recensies is het trouwens very Sally Rooney-esque… De moeite!

Such a Fun Age by Kiley Reid

Tijdens een verjaardagsfeestje wordt Emira Tucker gebeld door Alix Chamberlain. Of ze onmiddellijk kan langskomen om op Briar te passen. In de supermarkt om de hoek, waar Emira en de driejarige Briar de tijd doden door naar het notenaanbod te kijken, wordt Emira beschuldigd van kidnapping. Een toeschouwer filmt het onaangename tafereel. De rest van het verhaal moet nog maar net beginnen.

Een leuke leeservaring met verrassende plotwendingen, dynamische personages en het hilarisch gebrabbel van een kleuter. Over werken, ouder worden, de liefde & racisme.

Uncanny Valley by Anna Wiener

In het New Yorkse publishingwereldje lijkt Anna Wiener maar niet te krijgen wat ze wil: een goedbetaalde job waar ze min of meer voldoening uit kan halen. Op haar leeftijd (mid-twenties) nog zo spartelen om rond te komen – terwijl haar broers op die leeftijd al zwaar carrière maakten? Ze keert haar gekende leven de rug toe en vertrekt richting Sillicon Valley met het gedacht na een jaartje terug te keren met de nodige ervaringen en wat money in the bank. In San Francisco gaat een heel nieuwe (tech)wereld voor Wiener open. Blijft ze plakken?

Dit boek – een memoir – kon ik maar niet wegleggen. De gebeurtenissen die ze omschrijft  (de verhuis, de verschillende jobs, de mannen die ze ontmoet) zijn stuk voor stuk fascinerend. Wiener levert naast aha-inzichten ook bewijs voor het feit dat ook intelligente mannen vrouwonvriendelijk kunnen zijn. Daar hoef je dus niet hol voor te zijn. Het mooiste aan Uncanny Valley blijft wel hoe Wiener zichzelf kan oppeppen om door te gaan – ook al heeft ze niet het gevoel dat ze er onderdoor gaat of weet ze zeker niet of dit het dan wel is voor haar.

Very much mijn favoriete soort van coming-of-age die ik voor het eerst terugvind in non-fictie. Doet absoluut verlangen naar grote uitdagingen.

Weather by Jenny Offill

Jenny! Yes! Weather is een boek met een klein verhaal zonder er een groot verhaal van te willen maken. Heel alledaags, normaal, uniek. Eervol ondergaan. Het leven verdragen. Banaliteit op zijn schoonst. Dat (mijn allerliefste lievelingsverhalen gaan zo) in combinatie met een nooit eerder gelezen, staccato vertelstijl maakt dit een van mijn favoriete boeken van dit moment. Sommige schrijvers kiezen voor vreemde bewoordingen om boek te doen aanvoelen alsof je – los van of je het ook echt zou doen  – het nooit zelf had kunnen schrijven, maar Offill gebruikt een structuur die nooit in me zou zijn opgekomen.

Ik wil zelfs niet uitleggen waar dit boek dan eigenlijk over gaat. Onderga het als lezer, zoals je iedere dag toch opstaat zonder je bed te willen achterlaten. Je geduld aan de kassa is bijna op, maar je begint niet te schreeuwen. Je had een rotdag, maar je zet het niet op Facebook. Je zit aan de balie van een bibliotheek, maar speelt eigenlijk voor therapeut.

Q: What’s next? Welke boeken moet ik volgens jou dringend opnemen
in mijn to-readlijstje?

Gelezen in maart

Een heel normale voormiddag in tijden van corona

Sla die kop koffie maar gauw achterover. Hier gaan we…

06u59 / De wekker gaat. Ja, om één minuut voor zeven. Ik blijf liggen, maar sta even later toch gewoon op. Zo gaat dat.

07u55 / Als een op hol geslagen kleuter begin ik vlak na mijn ontbijt aan de eerste tijdvullende activiteit van de dag: schilderen. Ik ga voor een leuke tekening die ik op Instagram vond en kopieer deze in mijn veel te duur, amper eerder gebruikt schetsboek van Leuchtturm. Ik wijt mijn schaamteloos na-aapgedrag aan Austin Kleon die pleit voor het concept ‘steal like artist’. Gaat goed.

09u35 / Een ander motto dat me de laatste dagen op het lijf geschreven is: scrol alsof het je laatste dag is. Zeker nu ik een paar dagen geleden Tiktok heb gedownload, doe ik niets liever dan naar duizend verschillende versie van hetzelfde miniscenario kijken. Wow, you can really dance!

10u01 / Ik ga op zoek naar een gerechtje met za’atar. Dat kochten we nadat we het kookboek Simpel van mijn zus mochten lenen. M kan het niet aan dat we nog altijd (!) niets (!) gemaakt hebben met deze kruidenmengeling. Nu we toch bezig zijn maak ik dan maar meteen een boodschappenlijstje. De helft schrijf ik niet op want “daar denk ik zo wel aan”. Even later in de winkel…

11u15 / Terug thuis was ik mijn handen – ik heb zonet een fris ontsmette winkelkar aangeraakt – en lees een essay uit het wondermooie I miss you when I blink van Mary Laura Philpott. Ik realiseer me dat een boeketje van Bloomon inderdaad meer dan een week goed zal blijven. De helft van de bloemen zit nog (steeds) in de knop. Iets met zo kan ik het ook / zo had ik het nog niet bekeken.

11u47 / Ik staar naar mijn reflectie in de blinkende, roze bodem van een oude Diddl-tas, correctie Pimboli-tas. Het kleine beetje thee dat me nog rest, weerspiegelt mijn gemoedstoestand (?) en zou tevens een prima kleur zijn voor een trui van Marc van Ranst.

11u48 / Ik heb honger.

Een heel normale voormiddag in tijden van corona

drie boeken in drie dagen

In een zoektocht naar mijn maatschappijkritische zelve laat ik me graag de onderbouwde mening van een ander opleggen in de vorm van een goedgeschreven boek met deftige research en nog betere persoonlijke ervaringen. Dus toen ik hoorde dat de bib voor ‘onbepaalde’ tijd zou sluiten, nam ik zonder nadenken de benen naar de boekenhemel. Deze drie boeken vond ik het rek waar ze geen duidelijk titel als ‘talen’, ‘reizen’ of ‘voeding’ voor konden bedenken.

Mannen leggen me altijd alles uit – Rebecca Solnit / Yas gurl! Een makkelijk leesbaar boekje over hoe – met een duidelijk nadruk op sommige – mannen het altijd beter weten. Solnit zet gevoelens om in woorden die me plots doen beseffen van ‘dat heb ik nou ook soms’.

Gratis geld voor iedereen – Rutger Bregman / Na het immens vlotte De meeste mensen deugen – of beter gezegd vòòr – was er Rutger die dacht dat gratis geld uitdelen aan iedereen wel een leuk ideetje kon zijn. Waarom we veel tijd steken in werken (los van deze crisis gezien natuurlijk) en soms ongelukkig zijn daardoor. Waarom we toch zouden blijven werken als we een basisloon krijgen. Waarom sommige mensen geholpen zouden zijn met wat minder bemoeienissen van… iedereen.

De kracht van hoop – Bleri Lleshi / De combinatie van het verhaal van Martin Luther King jr. en de ervaringen van een maatschappelijk werker in Brussel geven hoop. En bevestiging dat het oké is om je doel heel specifiek te maken, ook als je daardoor een hoop mensen, dieren, dingen niet helpt. Iets doen is altijd beter dan niets doen.

Ik las ook nog Kleine revolutie van Rik Pinxten en Het empatisch teveel van Ignaas Devisch, maar die vond ik dan iets minder de moeite.

Lezers klaar? Lezen maar!

drie boeken in drie dagen

Een doodgewone voormiddag in tijden van corona

De titel van dit stukje tekst spreekt voor zich, toch?

06u59 / De wekker gaat. Ja, om één minuut voor zeven. M moet van thuis uit werken. Ik moet de dag zien door te komen zonder het afwasmachine leeg te maken, onze planten te verdrinken en mijn goed voornemen van gisteren – iedere ochtend yoga with Adrienne – vol te houden. Dit exacte tijdstip zorgt ervoor dat ik precies een keer kan snoozen en toch om vijf na al op het toilet zit.

07u38 / Ik skip dus die yogasessie en nu we toch bezig zijn meteen ook mijn poging om een gezonder alternatief voor cornflakes als ontbijt te nuttigen. Morgen is een nieuwe dag. Ik zet me in de zetel en kies een ander boek vanop de plank. Terwijl ik Such a fun age nog niet uitheb, begin ik alvast in Quichot.

08u29 / Twee dagen geleden heb ik mezelf getrakteerd op twee maanden gratis Skillshare en een doos kleurpotloden. Ergens hoop ik dat er nog een carrière als illustrator voor mij is weggelegd, maar na een vergeefs experiment van een naar mijn mening goed idee keer ik terug naar de lessen van Roxane Gay over hoe een goed essay te schrijven – iets wat er overigens ook nog niet meteen zit aan te komen hoor.

10u33 / Ik staar naar mijn nagels in de hoop dat ze sneller gaan groeien als ze de nodige aandacht krijgen. Daarna test ik of het mogelijks ook een effect heeft op mijn haar, (bye bye dure haarvitaminen) en onze verlepte basilicumplant. Terwijl ik de correcte schrijfwijze van basilicumplant opzocht, vond ik meteen ook enkele praktische tips. Dagelijks water geven!

11u01 / Ik zat in bad, gewoon in bad. Twee hoofdstukken van dat andere boek lezen, wachten tot het water koud wordt, het geluid van mijn grommende maag verwarren met dat van de foodprocessor. Boterhammen met hummus eten.

12u38 / M en ik maken een korte edoch vrolijke middagwandeling. Lang leve de zon, mijn kleine babybroer en mijn mama die voor T’s verjaardag vijf euro op mijn rekening heeft gestort met de opdracht om pateekes te gaan kopen en die af fotograferend op te eten ter ere van zijn tweeëntwintigjarige bestaan. Hoera! (Herbruikbare) ballonnen! (Biologisch afbreekbare) confetti! (Van op een respectabele afstand) kusjes en knuffels!

Een doodgewone voormiddag in tijden van corona

Oud & Nieuw

Voor de jaarwisseling zijn we nog niet iets te vroeg, maar een ander nieuw begin ging al van start. Voortaan schrijf ik niet langer op dit stukje internet, maar kan je me vinden op Instagram. Tot daar!

View this post on Instagram

In Everthing Under groeit Gretel op op een woonboot. Ze brengt haar dagen al zwemmend en slenterend langs het water door. Wanneer haar labiele moeder haar plots achterlaat, beseft ze dat ze een zelfverzonnen taal spreekt met woorden die alleen voor hen een betekenis hebben. Ze beslist dan maar lexicograaf in Oxford te worden in de hoop haar vervelende verleden op te vullen met nieuwe woorden. Een plots telefoontje van mama Sarah rakelt haar diepverscholen jeugd helemaal op. Over een bijzondere moeder-dochterrelatie, genderfluïditeit en die oude mythe van Sophocles/dat ene sprookje van de gebroeders Grimm. • Eerlijk? Ik heb lang niet alle bedoelde en onbedoelde boodschappen van schrijfster Daisy Johnson begrepen. Verschillende personages betreden het toneel in flashforwards en keren terug in een andere dementie. Zo is er de Bonak, de kanaaldief, die ’s nachts mensen laat verdwijnen. Soms is het een hond, soms ook niet en eigenlijk is het de metaforische representatie van alles waar Gretel schrik van heeft. Dan is er Marcus, soms ook Margot, die in de maand voor haar moeders verdwijning bij hen op de boot komt wonen. En Fiona, een oude vriendin en de enige persoon die Gretels mysterie helpt ontrafelen. • Voor de lezer die zich graag verliest in donkere sferen, melodramatische rivierkronkels en verhalen met gaten. Op naar een boek waar ik iets meer van begrijp. • #everythingunder #daisyjohnson

A post shared by SW / studio woolf (@studiowoolf) on

Oud & Nieuw

Currently: week 36

Het groot verlof heeft ons verlaten. Druilerige herfstwolken verzamelen zich spontaan boven het terras waar jij nog lekker een homemade iced tea zit te drinken en de laatste kruimels nachos uit een schoteltje wrijft. De donsdeken mag weer opgelegd worden en ja, ik zoek zelfs naar mijn handschoenen voor ’s ochtends op de fiets. Hoog tijd voor ritme en regelmaat. De start is dan wel gemaakt, maar wat doen we ondertussen? Currently…

listening to / nieuwe albums (Lover van Taylor Swift en Norman Fucking Rockwell van Lana Del Rey) en de playlist van de eeuw (Obama’s Summer Playlist). Om dat zomergevoel nog wat langer vast te houden.

imagining / Michelle en Barack al dansend door de keuken – tijdens het luisteren naar die playlist dus.

reading / A Woman is No Man van Etaf Rum. Ik bespeur enig thema in de laatste boeken die ik las: migratie, andere culturen, jezelf niet helemaal kunnen vinden door de verwachtingen van anderen. Leed is een mooi, literair jasje.

loving / dit stukje op Manrepeller tijdens hun ‘growing up month’: The Unique Anxiety of Outgrowing the Life I Built for Myself. Waardoor ik ga hopen dat ik snel toe ben aan mijn eigen beetje angst.

waiting for / de pottenbakles die bijna begint. In de tussentijd pin ik rustig kommen, bekers en glazuurcombinaties op mijn ceramics bord en overweeg ik alle mogelijke bordgroottes. Also, de sleutel van ons appartement.

selling / oude boeken om nieuwe te kunnen kopen.

drooling over / de (tweede?) bruidsjurk van Victoria Magrath (aka In The Frow). Dat doet me dan toch een beetje dromen van laag over laag over laag aan tule en glitters. Al komt waarschijnlijk niemand er zo goed mee weg als zij.

longing for / volgende zomer!

 

 

Currently: week 36

Book review: The Affairs of the Falcóns – Melissa Rivero

Een gestrand Peruviaans gezin – Ana, Lucho, Pedro en Victoria – verblijven in de slaapkamer van het appartement van Lucho’s zus Valeria. Het gezin vluchtte weg uit Peru om politieke en economische redenen en vond een nieuwe ‘thuis’ in Queens, New York. Hoewel, thuis is veel gezegd want Valeria zou niets liever willen dan haar schoonzus te zien vertrekken. Ana knoopt met moeite iedere maand de eindjes aan mekaar en zoekt nieuwe manieren om snel geld te verdienen. Ze komt er al snel achter dat niets zonder risico is, zeker voor sans papiers. Oh, en een ingewikkelde familiedynamiek, dat moet ze er ook nog even bijnemen.

Afbeeldingsresultaat voor the affairs of the falcons
The Affairs of the Falcóns vertelt het verhaal van zo veel immigranten. Geen verblijfsvergunning, geen onderdak en al helemaal geen gelijkstelling van diploma’s om aan een deftige job te raken. Geval: ingenieur wordt taxichauffeur. Je krijgt het verhaal vanuit Ana’s ogen voorgeschoteld. Ze leeft dagelijks met de schrik haar kinderen te verliezen of zonder geld te vallen – en dat terwijl het gezin al geen huur betaalt aan schoonzus Valeria. Overleven blijkt moeilijk want naast het ser ilegal en eventueel geldgebrek moet Ana wel massa’s overuren kloppen, (on)bekenden blind vertrouwen en haar huwelijk staande houden.

Ondanks het zware thema en de situaties die een groot ver-van-mijn-bed gehalte hebben, kon ik heel goed inleven in de woorden van Melissa Rivero – die haar hele jeugd als ‘illegaal’ doorbracht in de VS. De schrik als de deurbel gaat, het bijeen rapen van het kleingeld dat onderaan in je handtas rondzwerft, de constante goedbedoelde woorden en druk van buitenaf om je eigen kinderen terug te sturen naar Lima. De details zijn zo specifiek en levendig verwoord dat je er als lezer moeilijk omheen kan. Het kan je niet niet raken, dit krachtig verhaal.

Geen aanrader voor wie zijn ogen goed dichtknijpt voor de realiteit en ook niet voor zij die jaren wakker liggen van een open einde – sorry! Wel nog even dit: hoe mooi zijn de prints – en de subtiele verwijzing naar ‘het land van herkomst’ – de cover van dit boek?

Book review: The Affairs of the Falcóns – Melissa Rivero