De man die een berg verzet, begint met het wegdragen van de kleine steentjes

Op een zonnige maandagochtend bevind ik mij na een kleine vergissing – zo’n 36,3 kilometer – in het juiste, suffe hulpkaskantoor om een uitkering aan te vragen. Dat blijkt mogelijk als -25-jarige die net geen twaalf maanden aan de slag is. Papieren netjes ingevuld, duizend C4’s onderwijs in de kofferbak en twee positieve evaluaties van de VDAB later zit ik tegenover een man die zich drie dagen geleden vergat te scheren. Wat hij voor mij kon doen?

Ik ben goed voorbereid – dat krijg je als je 45 minuten staart naar het display in de hoop dat het nummer 444 volgt op 443. Ik weet te zeggen dat ik kom voor een uitkering. Of dat mogelijk is. Naam? Adres? Telefoonnummer? De mensen in de wachtzaal schuiven van links naar rechts op hun stoel. Hoe lang gaat dat hier nog duren. Sommigen brengen hun kinderen mee, in die hoop voorrang te krijgen. Het enige wat je moet doen is geen leesboekje of stuk speelgoed meebrengen. Helaas, deze vakantie is het ieder voor zich in ruimtes waar geen airconditioning voorzien is.

De man achter loket nummer 5 heeft het wat moeilijk vandaag. Naar de printer lopen, wachten tot de gegevens van het laatste kwartaal ook eigenlijk ‘geladen’ zijn, nietjes, paperclips, kopies, nummertjes afroepen want welke werkloze is aan de beurt? Met de bibber in de hand tikt hij alle nietszeggende cijfers in in het systeem om te concluderen dat er voor mij deze maand niet veel geld zal zijn. Terwijl hij dat zegt, zucht hij in een keer goed in mijn plaats. Over vijf minuten gaat de deur dicht. Het is 11u40, er wandelen drie mensen door de deur.

“Allez, serieus? Hoe gaan we dat nog allemaal moeten doen in vijf minuten.”
– de man achter loket nummer 5

De arme man valt bijna van zijn stoel. Alsof het nog niet erg genoeg is, denkt hij ook nog van zat ik maar aan de andere kant van deze tafel. Na een half uur tête-à-tête kijk ik wat om me heen. Ik snap onmiddellijk hoe het komt dat deze man zijn zen verloren heeft. Ik kijk recht naar een gigantische wit bord met een cringy levenswijsheid in een veel te grote puntgrootte, letterype Arial.

“De man die een berg verzet, begint met het wegdragen van de kleine steentjes”
– Chinees spreekwoord

Ik overweeg de man gerust te stellen door de mensen in de wachtzaal – tien hele lichamen op het moment dat ik het kantoor verlaat, exact 11u45 – te vergelijken met een berg. Gewoon één voor één aanpakken zoals het wegdragen van kleine steentjes. Ik gooi er bijna die andere mooie wijsheid tegenaan. Veel handen maken licht werk want ook de drie dames in het kantoor zuchten eens goed. Geen emmers water naar de zee dragen. Geen sisyfusarbeid. Gewoon elke dag een draadje is een hemdsmouw in het jaar. Het lijkt me niet al te moeilijk om hem te overtuigen, maar ik doe het niet. Hier ben ik niet voor opgeleid.

Advertenties
De man die een berg verzet, begint met het wegdragen van de kleine steentjes

2 gedachtes over “De man die een berg verzet, begint met het wegdragen van de kleine steentjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s