Toen en nu

Acht jaar geleden zette ik voor het eerst voet in Parijs. Dat deed ik niet alleen. Ik was er met de vrienden van mijn leven (lees: klasgenoten) en zou dankzij de regen enkel momenten onthouden: de kortste ipv de mooiste weg van punt A naar punt B, schuilend voor de regen de laatste happen van een broodje gezond eten, onder afdakjes naar de muren van het dichtstbijzijnde gebouw staren om vooral de wind niet te moeten voelen en de Mona Lisa liet aan me voorbij gaan. De geur van de metrostations zit nog steeds in mijn neus.

Ik had verliefd kunnen worden op Parijs en op mijn eerste citytrip, mocht het toen niet zo geregend hebben.

nirzar-pangarkar-19710-unsplash.jpg

Afgelopen weekend ging ik naar datzelfde Parijs, acht jaar later. Nu badende in de zon en net zoals toen net geen zeven uur op de bus met een hoop jengelende jung. Het slapen ging me al wat beter en ik begreep de franse chansons. Op Montmartre vindt iedere kunstenaar je nog een knap meisje (fille) – of toch knap genoeg om je te laten betalen voor een tekening en voor een plasje in Les Tuileries leg je de mooie som van tachtig eurocent neer. De elektriciteit van Centre Pompidou komt nog altijd via de gele buizen binnen en Louis XIV leefde echt als god in Frankrijk. Het uitzicht vanop de Eiffeltoren is er nog en de Mona Lisa lacht nog steeds.

Alleen ik en mijn ziel, Parijs zijn een beetje anders.

Photo by Nirzar Pangarkar on Unsplash.

Advertenties
Toen en nu

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s