Honger: de geschiedenis van mijn lichaam – Roxane Gay | RecenSIEN 05

Toen ik in de bibliotheek haar naam in drukletters op deze cover zag staan, dacht ik dit moet ik lezen. Roxane Gay was al meermaals te gast in mijn favoriete podcasts en heeft bijzonder interessante dingen te vertellen over vanalles en nog wat. Dit boek gaat overduidelijk specifiek over haar ‘te grote’ lichaam, het gevolg van een onverwerkt trauma dat ze met zich meedraagt sinds haar twaalfde.

Als jong, katholiek meisje wordt Roxane Gay verkracht door een groepje jongens. Een van die jongens kent ze goed, het is haar ‘vriendje’. Of dat dacht ze toch. Hij lokt haar mee naar een hutje in het bos waar zijn dronken vrienden hen opwachten. In de eerste plaats was ik (naïef als ik ben) heel erg geschrokken door het feit dat ze als twaalfjarig meisje verkracht wordt. Vervolgens kon ik maar niet begrijpen dat het jongens van haar leeftijd, maximum een of twee jaar ouder, waren die haar dit aandeden. Uit schaamte en schrik voor de reacties van haar ouders houdt Roxane haar geheim jarenlang voor zichzelf. In plaats van erover te praten, eet ze haar hele jeugd haar zorgen weg. Dat resulteert in een nieuw probleem: morbide obesitas.

Het boek is een aaneenschakeling van getuigenissen die steeds over hetzelfde gaan: haar onverwerkt trauma waar ze niet over kan praten en haar overgewicht waar niemand over kan zwijgen. Op zich een heel interessant boek, maar je moet van een beetje herhaling houden. Geen enkel hoofdstuk is hetzelfde (maar liefst 88 stuks). Toch had ik halverwege wel het gevoel te weten wat haar standpunt precies is: onze maatschappij is nogal hard voor dikke mensen.Simpele dingen als kleding kopen, naar de winkel gaan, op restaurant eten, het openbaar vervoer nemen, etc. zorgen voor de meest ongemakkelijke situaties. Het medelijden van anderen, de goedbedoelde en minder goedbedoelde adviezen van familie, vrienden, professionals en de vooroordelen gecreëerd door onze samenleving maken het leven van ‘de dikke medemens’ er niet gemakkelijker op. En een keihard oordeel laat de kilo’s er nog steeds niet afvliegen.

Voor een genuanceerder inzicht over ‘dik zijn’ of beter ander zijn, zou ik Dik. Lelijk. Wijf. van Anke Wauters lezen in plaats van deze Honger. Gay’s punt is overduidelijk, maar voor mij is het leven grijs en niet zwart-wit – of heb ik het boek in sommige passages verkeerd geïnterpreteerd? Dat zou best kunnen, maar een ding staat als een paal over water: het vraagt moed om dit boek te schrijven, om terug te kijken in een pijnlijk verleden, om de moeilijkste vragen onbeantwoord te laten. Wat als ik niet was meegegaan met die ene jongen?


Meer recenSIEN vind je hier.

Advertenties
Honger: de geschiedenis van mijn lichaam – Roxane Gay | RecenSIEN 05

3 gedachtes over “Honger: de geschiedenis van mijn lichaam – Roxane Gay | RecenSIEN 05

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s